«پل زدن در دل مغاک»
در #روان‌درمانی‌اگزیستانسیال هیچ رابطه‌ای نمی‌تواند تنهایی واقعی ما را از میان ببرد، اما عشق می‌تواند راهی برای «پیوستن در دلِ جدایی» باشد.
از منظر اگزیستانسیالیستی، تنهایی نه نقص است و نه بیماری؛ بلکه ماهیتِ آگاهیِ فردی است. هیچ ذهنی نمی‌تواند کاملاً در ذهن دیگری حل شود. اما در تجربهٔ عشق یا رابطهٔ اصیل، دو «بودن جدا» چنان نزدیک می‌شوند که مرزشان، برای لحظه‌ای کوتاه، شفاف می‌گردد.
عشق در نگاه یالوم، پل زدن میان دو تنهایی است نه نابودی آن‌ها.
زیبایی رابطهٔ انسانی درست در ناپایداری و محدودیت آن است: در این که ما، علی‌رغم فانی و جدا بودنمان، باز هم به سوی دیگری دست دراز می‌کنیم.
در درمان نیز چنین است، رابطهٔ درمانگر و فرد، تقلیدی از همین «پل زدن در دلِ مغاک» است: تجربه‌ای از حضور ناب در کنار دیگری، بدون انکارِ جدایی.
💎ادمین #زهرا_م
Post #12389
576
📚«کتابخوانه»ی هزارخُم | «کتابخوانه»ی هزارخُم «هیچ رابطه‌ای قادر به از میان بردن تنهایی‌های مبنایی نیست. هریک از ما در هستی تنها‌ایم. ولی می‌توانیم در تنهاییِ یکدیگر شریک شویم. همان‌گونه که عشق درد تنهایی را جبران می‌کند، آدمی را به دیگری پیوند می‌دهد و بر دیواره‌های سربه‌فلک‌کشیدهٔ جداییِ آدمی رخنه می‌کند.…
