ولی می‌توانیم در تنهاییِ یکدیگر شریک شویم. همان‌گونه که عشق درد تنهایی را جبران می‌کند، آدمی را به دیگری پیوند می‌دهد و بر دیواره‌های سربه‌فلک‌کشیدهٔ جداییِ آدمی رخنه می‌کند. بر قانون بی‌چون‌وچرای آن فائق می‌شود و بر فراز مغاکِ وحشت‌انگیز عالم، از وجود خود به وجود دیگری پل می‌زند».
#روان‌درمانی‌اگزیستانسیال، اروین د. یالوم، ترجمه سپیده حببب، بخش سوم تنهایی: (فصل هفتم تنهایی اگزیستانسیال)،نشرنی،ص۵۰۷
https://t.me/hezar_khom