دروغِ بزرگی به نامِ «زمان همه‌چیز را حل می‌کند»

یکی از رایج‌ترین و البته آسیب‌زننده‌ترین جملاتی که در مواجهه با فقدان، جدایی یا یک زخمِ عمیق می‌شنویم این است: «غصه نخور، زمان همه‌چیز را درست می‌کند.»

با تکیه بر همین جمله، ما یاد می‌گیریم که دردها را مسکوت بگذاریم. خودمان را در کار، رابطه‌های سطحی یا روزمرگی غرق می‌کنیم و منتظر می‌مانیم تا ورق خوردنِ تقویم، معجزه کند و زخم‌هایمان را شفا دهد. اما سال‌ها بعد، ناگهان با شنیدنِ یک موسیقی، استشمام یک عطرِ آشنا یا تجربه‌ی یک طرد شدنِ کوچک، دوباره همان حجم از دردِ قدیمی بر سرمان آوار می‌شود. انگار نه انگار که سال‌ها گذشته است. چرا؟

چون در اعماق روانِ ما، چیزی به نام «زمان» وجود ندارد. ناخودآگاهِ ما ساعت به دست نمی‌بندد و تقویم ندارد. برای روان، زخمی که ده سال پیش خورده‌اید، اگر دیده و هضم نشده باشد، دقیقاً همین «امروز» در حال رخ دادن است.

زمان، به‌خودیِ‌خود هیچ‌چیز را حل نمی‌کند؛ زمان فقط گرد و غبارِ فراموشیِ ظاهری را روی دردها می‌پاشد و آن‌ها را به لایه‌های عمیق‌تری از روان می‌راند؛ جایی که از آنجا، در تاریکی و به دور از چشم ما، کنترلِ رفتارها، انتخاب‌ها و روابطِ امروزمان را به دست می‌گیرند.

شفای واقعی نیازمندِ عبورِ زمان نیست؛ نیازمندِ «حضور» است. التیام از جایی آغاز می‌شود که دست از دویدن به سمت آینده برداریم، شجاعانه به عقب برگردیم و در یک فضای امن، به آن بخشِ زخم‌خورده‌ی درونمان که سال‌هاست در گذشته جا مانده، نگاه کنیم.

اتاق درمان، همان فضایی است که در آن ساعت‌ها از حرکت می‌ایستند تا شما فرصت پیدا کنید به داستان‌های ناتمامِ روانتان گوش دهید و گره‌هایی را که زمان هرگز نتوانست باز کند، با نورِ آگاهی باز کنید.
〰️〰️〰️〰️〰️〰️
هرمس مایند | مسیر آگاهی و تغییر 🌱

📍 Telegram: @Hermesmind
📍 Instagram: https://instagram.com/Hermesmind.ir