اضطراب؛ پیام‌آورِ ناشناخته‌های درون
در اتاق درمان، یکی از پرتکرارترین خواسته‌های مراجعین این است: «می‌خواهم از شر این اضطراب خلاص شوم.» ما اغلب به اضطراب به چشم یک مزاحم، یک نقص یا یک عاملِ مخرب نگاه می‌کنیم که باید هرچه سریع‌تر با تکنیک‌های موقت یا حواس‌پرتی سرکوب شود.

اما، ما به اضطراب به چشم یک «دشمن» نگاه نمی‌کنیم؛ بلکه آن را یک «پیام‌آور» می‌دانیم. اضطراب، صدای بخش‌هایی از روان است که نادیده گرفته شده‌اند. این حسِ ناخوشایند، در واقع سیستم هشداردهنده‌ی روانِ شماست که می‌گوید چیزی در اعماق ناخودآگاه در جریان است که از رویارویی با آن اجتناب می‌کنید؛ شاید یک خشمِ فروخورده، یک سوگِ هضم‌نشده، یا نیازی است که سال‌ها آن را انکار کرده‌اید.

اگر فقط تلاش کنیم اضطراب را خفه کنیم، روان مجبور می‌شود برای شنیده شدن، با صدای بلندتری (به شکل حملات پانیک، دردهای جسمانی بی‌دلیل یا وسواس) فریاد بزند. در مسیر روان‌درمانی، ما به جای فرار کردن، یاد می‌گیریم روبه‌روی این اضطراب بنشینیم و از او بپرسیم: «تو سعی داری از چه چیزی مراقبت کنی؟ کدام حقیقتِ درونی است که من از دیدنش می‌ترسم؟»

شفای واقعی، نه در سرکوبِ اضطراب، بلکه در شنیدن و ترجمه کردنِ پیامِ آن نهفته است.
〰️〰️〰️〰️〰️〰️
هرمس مایند | مسیر آگاهی و تغییر 🌱

📍 Telegram: @Hermesmind
📍 Instagram: https://instagram.com/Hermesmind.ir