به خیابان می‌رسم. تقاطع ثریا و ایرانشهر. این ایرانشهر چه اسم‌هایی به خودش دیده. رزم‌آرا شد، جلال بایار شد، ولی هنوز همان ایرانشهر است که بود.
ــــ بهمن فرسی، شب یک، شب دو، انتشارات پنجاه و یک، ۱۳۵۳، ص. ۵۳.
Post #4933
1.83K
- Sep 30, 2026تکه‌ای از «تذکر» بیژن الهی بر نیت خیرِ هولدرلین به بهانه‌ی روز جهانی ترجمه استثناها به کنا…
- Sep 28, 2026... من تهران خودمان را دوست دارم هرچه میخواهد باشد باشد. من دوستش دارم و فقط در آنجاست که…
- Sep 26, 2026[~~] من در حدود بیست سال از این پیش آن را فرهنگ فرعی فلاکت نام میدادم. در [~] این فرهنگ یک…
- Sep 24, 2026دایی، فصلی از «آمریکا»ی کافکا، در گزارش عزیزه عضدی ویراسته‌ی بیژن الهی تماشا ــ ۷ تیر ۱۳۵۴…
- Sep 19, 2026این‌جا یک یَشت از هلدرلین و اگر ورق بزنید دو جمله از پروست بیژن الهی «تجربه‌ی شعر» صفحه‌ای…
- Sep 18, 2026دل در گروِ قصه اگر دارید و سرتان درد می‌کند برای شنیدن آن، دراکولاژ پادکست نوپایی‌ست که با…