📌 چکیده
حملات روسیه بر غیرنظامیان و قطع کمک‌های بشردوستانه در شهر اشغالی اولشکی، که از سال ۲۰۲۲ تحت کنترل روس‌هاست، منجر به بحران شدید خوراکی، آب، برق و مراقبت‌های پزشکی برای حدود ۲٬۰۰۰ ساکن باقی‌مانده، از جمله ۴۵ کودک، شده است. پس از تحویل چهار تن غذا و دارو توسط پهپاد در سپتامبر ۲۰۲۴، روس‌ها این محموله‌ها را دزدیده و ساکنان را بازداشت و ضرب و شتم کرده‌اند؛ آخرین تحویل در ۲۶ مه ۲۰۲۵ انجام شد و از آن پس تلاش‌های امدادی با مین‌گذاری، پهپادهای حمله‌گر و فیلترهای مرزی مواجه شده و بسیاری از ساکنان برای بقا به تبادل محصولات کشاورزی محلی روی آورده‌اند. وضعیت آب و زیرساخت‌ها از زمان خراب شدن سد کاخوفکا در ژوئن ۲۰۲۳ به‌طور کامل بازنشانی نشده و قبرستان‌ها، بیمارستان‌ها و سردخانه‌ها زیر آب رفته‌اند. مقامات اوکراینی و سازمان ملل اعلام کرده‌اند که هنوز هیچ گذرگاه انسانی امن برای خروج غیرنظامیان فراهم نشده و روس‌ها ورود پرسنل بین‌المللی را مسدود می‌دارند.
حملات روسیه بر غیرنظامیان و امتناع از کمک‌های بشردوستانه برای اوکراینی‌های خط مقدم محاصره‌شده در سرزمین‌های اشغالی، نماد قدرتمندی از بربریت کرملین شده است. در هفته‌های اخیر، پیامدهای این کارزار ضدانسانی در شهر کوچک و اشغالی اولشکی (Oleshky) به چشم می‌خورد.
وضعیت در این شهر بحرانی است؛ شهر بر روی یک رودخانه شاخه‌ای در جنوب‑شرق خرسون قرار دارد، شهری که اوکراین در سال ۲۰۲۳ آزاد کرد. از سال ۲۰۲۲ تحت اشغال بوده و جمعیت آن در آن زمان ۲۴٬۰۰۰ نفر بود؛ ساکنان باقی‌مانده اکنون بدون غذا، برق یا مراقبت‌های پزشکی مناسب به دام افتاده‌اند. تهدید مداوم پهپادهای روسی، مین‌ها و توپخانه آن‌ها آن‌ها را در خانه‌هایشان اسیر کرده است. آب کم است؛ چهار ماه است که هیچ تأمینی نرسیده و برخی گفته می‌شود برای بقا سگ می‌خورند.
اولشکی (Oleshky) در سرفصل‌های خبری ظاهر شده و کمپین‌های جهانی را الهام داده است، اما در منطقه خرسون که تحت ویرانی جنگ است، این شهر تنها نمونه نیست. ساکنان سایر شهرک‌ها نیز بین گرسنگی مرگبار و ریسک کردن زیر آتش انتخاب سختی دارند.
«وقتی پدربزرگ و مادربزرگم از اولشکی رفتند، گفتم: «بعد از استراحت، باید یک معاینه کامل انجام بدهید، چون در اولشکی فقط چهار پزشک مانده و در شش ماه گذشته هیچ دارویی در دسترس نیست.» این‌طور ۱۹ سالهٔ ولاد (Vlad) از اولشکی که اکنون در لیون (Lyon)، فرانسه زندگی می‌کند، یادآوری کرد. «آن‌ها پاسخ دادند: «بهترین داروی ما در حال حاضر غذاست؛ بخورید، فقط بخورید. بقیه می‌توانند صبر کنند.»»
این دو نفر هفتاد ساله توانستند با عبور از جاده‌ای مین‌گذاری به مسافت ۲۵ کیلومتر (۱۵ مایل) به رادن‌سک (Radensk)، شهرک اشغالی دیگر و نزدیک‌ترین نقطه‌ای که خودروها هنوز می‌توانستند به آن برسند، از بربریت و کمبود غذا در اولشکی فرار کنند.
«پدربزرگم گفت که خوش‌شانس بودند که به موقع خارج شدند، چون تنها سه روز بعد روس‌ها اعلام کردند تمام تلاش‌های خروج مسدود خواهد شد»، ولاد گفت. «برخی افراد هشدار را نادیده گرفتند و برای بقا سعی کردند بیرون بروند. یک پهپاد روسی به یکی از آشنایانشان اصابت کرد و پای او را از دست داد.»
«آیا به‌صورت نظری می‌توان الآن خارج شد؟» او در Threads نوشت. «بله. آیا نسبت به دو هفته پیش خطر بسیار بیشتر شده؟» «بله.»
در پایان سپتامبر، نیروهای اوکراینی حدود چهار تن غذا و دارو را با پهپاد به اولشکی (Oleshky) اشغالی رساندند. گزارش‌ها نشان می‌دهد سربازان روسی بسیاری از این تأمینات را دزدیده‌اند و برخی غیرنظامیانی که غذا را برداشتند، بازداشت، ضرب و شتم و به زیرزمین منتقل شدند.
طبق گزارش‌های رسانه‌ای و گفتگو با مردم منطقه، وضعیت در زمستان ۲۰۲۵ به‌طور قابل‌توجهی وخیم شد. پیش از آن می‌توانست غذا، دارو و سوخت ژنراتور حداقل هر چند هفته یک‌بار به شهر تحویل داده شود و برخی ساکنان در این سفرها تخلیه می‌شدند. آخرین تحویل غذا در ۲۶ مه انجام شد. سپس در ۲ ژوئن، دو نفر کشته و دو نفر دیگر به‌طور جدی مجروح شدند که در حین تلاش برای تحویل دیگر کالاها بودند. در ۱ سپتامبر، گروه دیگری از وسایل نقلیه که قصد رسیدن به اولشکی (Oleshky) داشتند، مین‌ها را مشاهده کردند و مجبور به بازگشت شدند.
در طول تابستان مردم هنوز می‌توانستند با برپایی بازارهای غیررسمی و تبادل محصولاتی که در باغ‌های خود کشتند، زنده بمانند؛ اما اکنون فصل رشد به پایان رسیده و زمستان در راه است.