‏🔺 ۴/۸

پس از آنکه شی جین‌پینگ در سال ۲۰۱۵ نیروهای موشکی چین را به یک شاخهٔ کامل ارتش آزادی‌بخش مردم ارتقا داد، تعداد پرتابگرهای موشکی مستقر توسط جمهوری خلق چین به سرعت افزایش یافت.

نیروی موشکی ارتش آزادی‌بخش مردم (PLARF) که مسئول بهره‌برداری از تمام سامانه‌های موشکی زمینی سطح به سطح غیرتاکتیکی در موجودی چین است، موشک‌های سنتی و هسته‌ای را برای مأموریت‌های استراتژیک گوناگون به کار می‌گیرد.

این می‌تواند شامل به‌کارگیری موشک‌های کوتاه، متوسط و میان‌برد برای خنثی‌سازی تأسیسات دفاعی تایوان، ضربه به کشتی‌های جنگی ایالات متحده در برد طولانی در حالی که این کشتی‌ها در دریا یا بندر مستقرند، یا مأموریت ضربهٔ هسته‌ای انتقامی باشد.

PLARF در مسیر استقرار بیش از ۱۰۰۰ پرتابگر موشکی بالستیک تا سال ۲۰۲۸ است؛ این تعداد شامل حداقل ۵۰۷ پرتابگر با قابلیت هسته‌ای، ۳۴۲ تا ۴۳۲ پرتابگر سنتی و ۲۵۲ پرتابگر دوگانه است.

حداقل ۳۲۰ سیلو ثابت موشک بالستیک بین‌قاره‌ای با سوخت جامد و ۳۰ سیلو ثابت با سوخت مایع در حال ساخت هستند، علاوه بر گسترش سلاح‌های سیار موشکی بالستیک چین.

این آمار هنوز شامل پرتابگرهای تحت فرماندهی نیروی هوایی ارتش آزادی‌بخش مردم (PLAAF) و نیروی دریایی ارتش آزادی‌بخش مردم (PLAN) نمی‌شود.

¹ «پیشرفت‌های نظامی و امنیتی مرتبط با جمهوری خلق چین ۲۰۱۰». وزارت دفاع، ۲۰۱۰. نسخهٔ اولیهٔ DF‑31 تنها برد کافی برای هدف‌گیری برخی مناطق شمال‑غربی اقیانوس آرام از پایگاه‌های شمال‑شرق چین دارد و در سال ۲۰۱۰ چنین پرتابگرهایی در این مکان مستقر نبودند.

تمام واحدهای نظامی چین یک شناسه عددی پوششی اختصاصی دارند و این شناسه‌ها به‌طور معمول توسط رسانه‌های دولتی چین ذکر می‌شوند.

ساختار این گزارش به این صورت است: ابتدا به بررسی سامانه‌های موشکی بالستیک و کروز زمینی می‌پردازیم و توانایی‌های هر یک را به‌تفکیک شرح می‌دهیم. سپس به‌طور مختصر تاریخچه و ساختار نیروهای موشکی ارتش آزادی‌بخش خلق (PLARF) را بیان می‌کنیم و پس از آن به ترتیب نیروها می‌پردازیم. در پایان، به این می‌نگریم که تغییرات در ترتیب نیروهای PLARF چه پیام‌هایی درباره موضع‌گیری چین، نگرانی‌های استراتژیک آن، روش‌های بازدارندگی در برابر ایالات متحده و سایر مخالفان، و جهت‌گیری آینده ساختار موشکی چین می‌تواند داشته باشد.

• مرکز مطالعات عدم اشاعه جیمز مارتین (James Martin Center for Nonproliferation Studies) — ژوئن ۲۰۲۳ ۶

• مرکز مطالعات عدم اشاعه جیمز مارتین (James Martin Center for Nonproliferation Studies) — ژوئن ۲۰۲۳ ۷ نیروهای موشکی ارتش آزادی‌بخش خلق موشک‌های بالستیک را عموماً بر پایه بردشان دسته‌بندی می‌کنند. موشک‌های بالستیک کوتاه‌برد (SRBM) برد زیر ۱٬۰۰۰ km دارند، موشک‌های میان‌برد (MRBM) بین ۱٬۰۰۰ تا ۳٬۰۰۰ km و موشک‌های میان‌برد طولانی (IRBM) بین ۳٬۰۰۰ تا ۵٬۵۰۰ km. هر موشکی که بتواند هدفی فراتر از ۵٬۵۰۰ km را مورد هدف قرار دهد، به‌عنوان موشک بالستیک بین‌قاره‌ای (ICBM) شناخته می‌شود.

تمام موشک‌های زمینی چین با نام «دونگ‌فنگ» (باد شرقی) به همراه یک عدد نامگذاری می‌شوند. سامانه‌های مایع‌سوز اولیه PLARF، مانند DF‑4 و DF‑5، به‌صورت ترتیبی شماره‌گذاری شده‌اند، اما این الگو با ورود سامانه‌های جامد‌سوز شکسته شد. سامانه‌های جامد‌سوز تک‌مرحله‌ای چون DF‑11، DF‑15 و DF‑16 با شماره DF‑1X شناخته می‌شوند؛ سامانه‌های دو‌مرحله‌ای مانند DF‑21 و DF‑26 با شماره DF‑2X و تنها موشک ICBM سه‌مرحله‌ای چین با شماره DF‑31 نامیده می‌شوند. جدیدترین ICBM جامد‌سوز چین، DF‑41، احتمالاً در دسته DF‑4X قرار می‌گیرد چون دارای وسیله‌پست‑تقویت‌کننده است. این شماره‌گذاری‌ها با شماره نسخه (mod) موشک تکمیل می‌شود تا نسخه‌های متمایز هر موشک را نشان دهد. برای مثال، DF‑21D به این دلیل این شماره را دارد که موشکی دو‌مرحله‌ای، جامد‌سوز و بالستیک است که پیش از آن سه نسخه دیگر داشته. علاوه بر شماره DF، جامعه اطلاعاتی ایالات متحده برای هر موشک یک شناسه داخلی گزارش می‌دهد. موشک‌های PLARF با شناسه «China‑Surface‑to‑Surface» یا CSS شناخته می‌شوند. این شناسه پس از آن یک عدد و در صورت لزوم حرف نسخه (mod) می‌آید تا نوع خاص موشک را مشخص کند. به‌عنوان مثال، سری موشک‌های DF‑21 با شناسه «CSS‑5» و DF‑21D با شناسه «CSS‑5 Mod 5» ثبت شده‌اند. ۲ تشکر از جفری لوئیس برای اشاره به این نکته.