‏⭐ ۷/۸

در پایان، کارشناسان بازی‌های جنگی بر این باورند که باید مفاهیمی برای به‌کارگیری CCA همراه با سایر وسایل هوایی بدون سرنشین در مأموریت‌های ضدهوایی تدوین شود، نه صرفاً استفاده از آن‌ها به‌عنوان افزونه‌ای برای هواپیماهای سرنشین‌دار. شایان ذکر است که این رویکرد مستلزم اعطای خودمختاری پیشرفته‌تر و فناوری‌های دیگری است که هزینهٔ آن‌ها را افزایش می‌دهد.

نیروهای نظامی تاریخچهٔ طولانی‌ای در به‌کارگیری فناوری‌های نوظهور برای بهبود جزئی عملکرد سامانه‌های موجود دارند. این مسأله در اوایل هوانوردی نظامی ایالات متحده نیز مشهود بود؛ ارتش آن زمان معتقد بود هواپیماها بهتر است به‌عنوان دیده‌بان‌های توپخانه‌ای—مانند ارتفاع‌برتر—به‌کار گرفته شوند تا از عملیات زمینی پشتیبانی کنند، به‌جای آنکه از توانایی آن‌ها برای انجام طیف وسیع‌تری از مأموریت‌های جنگی بهره‌برداری کامل شود.

محدود کردن CCA به پشتیبانی از عملیات هواپیماهای سرنشین‌دار به‌طور مصنوعی توانایی آن‌ها را در افزایش فشار بر دشمن محدود می‌کند و محاسبهٔ تهدید را پیچیده‌تر می‌سازد.

با این حال، کارشناسان به اتفاق آرا توافق کردند که CCA توانایی‌های تکمیلی و افزایشی هستند که نیازهای نیروی هوایی به جنگنده‌های نسل پنجم را کاهش نمی‌دهند. هر دو برای غلبه بر تجاوز همتایان، به‌ویژه در عرصه‌های بسیار بزرگ چون اقیانوس آرام، ضروری‌اند.

توصیه‌های متخصصان جنگی و فناوری نیروی هوایی که با جامعهٔ صنایع دفاعی مشورت کرده‌اند، این است که این سرویس باید خانواده‌ای از CCA برای عملیات‌های حمله‌ای و دفاعی ضدهوایی به‌سرعت به خدمت بگیرد.

امکان دستیابی به برتری هوایی در یک درگیری با چین امروز در خطر است و این تهدید با به‌کارگیری نسل بعدی حسگرهای ضدهوایی، هواپیماهای جنگی و موشک‌های هوایی‑به‑هوایی و سطحی‑به‑سطحی با برد بسیار طولانی توسط PLA ادامه خواهد یافت.

توسعهٔ CCA به‌عنوان بخشی از طراحی نیروی هوایی فرصتی استثنایی برای ارتقای توانمندی‌های کوتاه‌مدت و ظرفیت بازدارندگی در برابر تجاوز همتایان فراهم می‌آورد.

دست‌یابی به یک دستهٔ اولیهٔ CCA و تحویل آن به نیروهای جنگی و پشتیبانان نیروی هوایی در اسرع وقت، امکان برگزاری تمرینات، آزمایش‌ها و سایر عملیات را می‌دهد که به‌روز رسانی‌های تکراری طراحی CCA و تصمیمات خرید را آگاه می‌سازد.

به‌سرعت به‌کارگیری این هواپیماها نیازمند حمایت هماهنگ و مستمر قانون‌گذاران، رهبری وزارت دفاع و صنعت است، چرا که مقیاس تغییرات لازم برای ادغام آن‌ها در واحدهای عملیاتی بسیار گسترده است.

این حمایت باید شامل منابع اضافی برای توسعه، خرید، بهره‌برداری و نگهداری ترکیبی از CCA باشد.

به این منظور، مؤسسه میچِل توصیه‌های زیر را که بر پایهٔ بینش‌های حاصل از بازی‌های جنگی و مطالعات مرتبط است، ارائه می‌دهد:

• نیروی هوایی باید تحلیل‌های تعادلی انجام دهد تا ترکیب بهینه‌ای از CCA را در طراحی نیروی آینده‌اش تعیین کند. این تحلیل‌ها باید موجودی CCA را به‌گونه‌ای تنظیم کنند که ویژگی‌های طراحی فردی مانند اندازه، قابلیت کم‌مشاهده بودن، برد، سامانه‌های مأموریتی و هزینهٔ واحد را با نیازهای مأموریتی متعادل سازد. تعیین تعادل مناسب بین این ویژگی‌ها، به‌طوری که طراحی نیروی CCA حداکثر کارایی جنگی و بازده سرمایه‌گذاری نیروی هوایی را به ارمغان آورد، ضروری است. مهم این است که CCA به‌عنوان توانایی‌های تکمیلی و افزایشی، نیازهای نیروی هوایی به جنگنده‌های نسل پنجم و سایر سامانه‌های پیشرفتهٔ سرنشین‌دار را کاهش ندهند.

توسعهٔ CCA به عنوان بخشی از طراحی نیروی هوایی، فرصتی یک‌بار در نسل برای ارتقای توانمندی‌های کوتاه‌مدت و گسترش ظرفیت آن در بازدارندگی از تجاوز همتایان است.