‏🔺 ۳/۸

• واحدهای موشکی رزمی نیروی موشکی ارتش آزادی‌بخش چین (PLARF) در شش «پایگاه» موشکی سازماندهی شده‌اند؛ هر پایگاه مسئول شش تا هشت بریگاد است. در حال حاضر PLARF حداقل چهل بریگاد موشکی رزمی دارد. تعداد قابل‌توجهی از این بریگادها در دههٔ گذشته افزوده یا جابه‌جا شده‌اند.

• نیروی موشکی میان‌برد و متوسط چین در حال نوین‌سازی چشمگیری است؛ سامانه‌های قدیمی (DF‑21A، احتمالاً DF‑21C) بازنشسته می‌شوند و سامانه‌های جدید (DF‑17، DF‑26) مستقر می‌گردند.

○ DF‑17 وارد خدمت شده است؛ حداقل یک واحد PLARF از آن استفاده می‌کند و در سه سال آینده حتماً در سه بریگاد دیگر به‌کار گرفته خواهد شد.

○ نسخهٔ هسته‌ای DF‑21، یعنی DF‑21A، در حال بازنشستگی است و تا حد زیادی توسط DF‑26 جایگزین شده است.

○ تعداد کل پرتابگرهای فعال DF‑26 به حداقل ۲۱۶ رسیده و احتمالاً در سه سال آینده به ۲۵۲ خواهد رسید.

• نیروی موشکی سیار چین به‌تدریج در حال گسترش و نوین‌سازی است؛ ارتش آزادی‌بخش چین (PLARF) سامانه‌های قدیمی DF‑31A را با DF‑31AG جایگزین می‌کند. موشک DF‑41 در پایگاه‌های شمالی چین مستقر می‌شود، اما به‌نظر می‌رسد هر بریگاد DF‑41 تعداد پرتابگر کمتری نسبت به بریگادهای DF‑31 دارد. ○ نسخهٔ اصلی DF‑31 از خدمت فعال خارج شده است. اکثر واحدهای DF‑31A به سامانهٔ DF‑31AG ارتقا یافته‌اند.

• نیروی موشکی استراتژیک مبتنی بر سیلوهای چین در حال گسترش است؛ سیلوهای جدید برای چندین سامانه موشکی در دست ساخت‌اند.

○ ساخت ۳۳۴ سیلو موشکی سوخت جامد در یومن، هامی، هانگ‌گین بنر و جیلان‌تای ادامه دارد. از این تعداد، ۱۴ سیلو در جیلان‌تای برای آموزش و توسعهٔ مفاهیم عملیاتی اختصاص یافته‌اند.

○ ارتش آزادی‌بخش چین (PLARF) برنامهٔ گسترده‌ای برای افزایش تعداد سیلوهای مایع‌سوز الگوی DF‑5 دارد. تعداد این سیلوها طی سه سال آینده بیش از دو برابر می‌شود؛ از ۱۸ به حداقل ۴۸ سیلو موشکی عملیاتی.

○ افزایش وابستگی به موشک‌های بالستیک بین‌قاره‌ای مبتنی بر سیلو ممکن است مستلزم تغییر وضعیت هشیاری PLARF باشد. علاوه بر این احتمال که موشک‌های موجود در سیلوهای سوخت جامد به‌صورت هشیاری مستمر نگه داشته شوند، PLARF در حال ساخت یا ارتقای تأسیسات زیرزمینی در نزدیکی سیلوهای DF‑5 است. این می‌تواند نشانگر تمایل به نگهداری سرهای هسته‌ای نزدیک‌تر به سیلوها برای ارتقای آمادگی در چارچوب قابلیت «پرواز در هشدار» (LOW) باشد.

• مرکز جیمز مارتین برای مطالعات عدم گسترش — ژوئن ۲۰۲۳، ص. ۲

• مرکز جیمز مارتین برای مطالعات عدم گسترش — ژوئن ۲۰۲۳، ص. ۳
مقدمه

جمهوری خلق چین در حال گسترش رادیکال سلاح‌های موشکی زمینی سنتی و هسته‌ای است.

در دههٔ گذشته، چین تعداد تیپ‌های موشکی جنگی در نیروی موشکی ارتش آزادی‌بخش مردم (PLARF) را دو برابر کرده و مجموعه‌ای گسترده از توانمندی‌های جدید را رونمایی کرده است؛ موشک‌هایی که می‌توانند سرهای جنگی سنتی و هسته‌ای را حمل کنند و موشک‌های مجهز به وسایل پروازی فوق‌صوتی برای دور زدن سامانه‌های دفاع موشکی.

فناوری‌ها و الگوهای استقرار این سلاح‌ها نشانگر مهمی برای جهت‌گیری موضع نیرویی چین هستند؛ نه تنها توانمندی‌های نظامی چین را نشان می‌دهند، بلکه ترس‌ها و برداشت‌های آن دربارهٔ چگونگی جنگ‌های آینده در منطقه را نیز بازتاب می‌کنند.

استقرار سامانه‌های خاص با قابلیت‌های معین در مناطق ویژه می‌تواند به ما نشان دهد که چین چه هدفی، چگونه و چه زمانی ممکن است مورد هدف قرار دهد؛ این اطلاعات به درک اولویت‌های تهدیدی چین کمک می‌کند.

گسترش فعلی نیروهای موشکی چین ممکن است نشانگر دوری از موضع دومین ضربه هسته‌ای محدود پیشین و حرکت به سمت موضعی باشد که می‌تواند در سطوح مختلف درگیری بازدارندگی نماید و تمایل به جنگ هسته‌ای را تقویت کند.

همزمان با تشدید تنش‌های روابط چین‑آمریکا دربارهٔ وضعیت تایوان، به‌دست آوردن داده‌های دقیق دربارهٔ نیروهای موشکی سنتی و هسته‌ای چین از پیش اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

از زمان تأسیس اولین نیروی موشکی بالستیک، این نیرو به‌طور تاریخی کوچک بوده، در سطوح پایین آمادگی نگه داشته شده و تحت سیاست خودداری از استفادهٔ پیش‌دستی از سلاح‌های هسته‌ای قرار داشته است.

حدود یک دهه پیش، چین تنها حدود ۵۰ موشک بالستیک بین‌قاره‌ای (ICBM) داشت که فقط ۱۸ موشک DF‑5 مستقر در سیلوها و ۱۲ پرتابگر سیار DF‑31A می‌توانستند به‌طور قابل اطمینان به سرزمین‌های متصل ایالات متحده برسند.¹