‏⭐ ۴/۵

این روند لزوماً نشانگر به‌چالش‌کشیدن موقعیت بین‌المللی دلار توسط ارز رقیب نیست؛ بلکه استیبل‌کوین‌ها می‌توانند نفوذ دلار را به بازارهایی گسترش دهند که حساب‌های بانکی سنتی دلار پیش از این گران، دشوار یا محدود بوده‌اند. نکتهٔ مهم سیاستی این است که این نوع دلاریزه‌سازی می‌تواند به‌طور فزاینده‌ای خارج از سامانهٔ بانکی سنتی رخ دهد و گاهی حتی از دید مستقیم مقامات ملی پنهان بماند. بانک‌های مرکزی که پیش از این برای رصد مواجههٔ ارزی به مؤسسات مالی تنظیم‌شده تکیه می‌کردند، اکنون ممکن است تشخیص میزان فعالیت اقتصادی واقعی که به دلار انجام می‌شود، نه به ارزهای داخلی، برایشان دشوارتر شود.

هند در این تحول نوظهور موقعیتی پیچیده دارد. در حال حاضر هیچ قانون خاصی برای رمزارزها یا استیبل‌کوین‌ها وجود ندارد؛ بلکه نظارت از طریق مجموعه‌ای از تدابیر مالیاتی و ضدپولشویی اعمال می‌شود. از سال ۲۰۲۲، سودهای حاصل از رمزارزها مشمول مالیات ثابت ۳۰ ٪ شده‌اند و حدود ۴۹ صرافی و شرکت پرداختی الزامات ثبت‌نام ضدپولشویی را پذیرفته‌اند. بانک مرکزی هند به‌طور مستمر موضع محتاطانه‌ای اتخاذ کرده و بانک‌ها را به دوری از دارایی‌های رمزارزی توصیه می‌کند. در گزارش ثبات مالی خود که در اواسط ۲۰۲۶ منتشر شد، این بانک هشدار داد که گسترش گستردهٔ استیبل‌کوین‌های خصوصی می‌تواند کارایی سیاست‌های پولی را تضعیف کرده و به تکه‌تکه شدن سامانهٔ پرداخت‌های تحت نظارتش منجر شود.

با این حال، اجرای قوانین پیش از تدوین مقررات جامع پیش رفته است. در اواسط ۲۰۲۶، مقامات چندین شرکت پرداختی در بنگلور را به‌دلیل ادعای انتقال بیش از ۳۰۰ میلیون دلار به‌صورت استیبل‌کوین به خارج، مورد بازرسی قرار دادند. به‌دلیل عدم وجود قانون خاص رمزارزی، مقامات برای پیگیری این فعالیت از قانون ارز خارجی که چند دهه پیش تصویب شده بود، استفاده کردند.

برای کشوری که پیش از این جزو بزرگ‌ترین بازارهای جهان برای فعالیت‌های استیبل‌کوین محسوب می‌شود، شفافیت نظارتی احتمالاً ارزشمندتر از رد نظارتی خواهد بود.

خلأ نظارتی تقاضا را از بین نبرده است.
هند در فهرست پذیرش رمزارزهای چینالیسس، در سطح جهان رتبهٔ اول را دارد.

به‌جای صدور مجوز و نظارت بر این فعالیت، همان‌گونه که حوزه‌های قضایی بزرگ دیگر از طریق ابزارهایی چون قانون فدرال استیبل‌کوین ایالات متحده، چارچوب صدور مجوز هنگ‌کنگ و چارچوب نظارتی اتحادیهٔ اروپا آغاز به کار کرده‌اند، هند عمدتاً سعی کرده است فعالیت‌های استیبل‌کوین را خارج از سامانهٔ بانکی رسمی نگه دارد.

این رویکرد خطر انتقال این فعالیت‌ها به صرافی‌های خارج از کشور و مسیرهای غیررسمی را دارد؛ جایی که نظارت مقامات مالیاتی و تنظیم‌کنندگان بر تراکنش‌ها به‌مراتب دشوارتر می‌شود.

بنابراین هند به رویکردی نیاز دارد که فراتر از ممنوعیت کامل و پذیرش بی‌قید و شرط استیبل‌کوین‌ها باشد. چارچوب صدور مجوز می‌تواند صادرکنندگان و صرافی‌های استیبل‌کوین را به داخل محدودهٔ نظارتی بکشاند، نه این‌که آن‌ها را به کار در خارج از این حوزه ترغیب کند.

پیش از وضع قوانین مربوط به پشتوانهٔ ذخیره، این امر باید با تحلیل دقیق از واکنش بدهی دولتی و بازارهای ارز خارجی هند در دوره‌های فشار همراه شود.

روپیهٔ دیجیتال نیز باید به‌عنوان یکی از اجزای یک چارچوب گسترده‌تر ارز دیجیتال در نظر گرفته شود، نه صرفاً به‌عنوان رقیبی برای توکن‌های خصوصی مبتنی بر دلار. چنین چارچوبی به این نکته اذعان می‌کند که مردم هند پیش از این از استیبل‌کوین‌ها استفاده می‌کنند و سازوکارهایی برای نظارت و تنظیم این فعالیت‌ها ایجاد می‌نماید.

برای کشوری که پیش از این جزو بزرگ‌ترین بازارهای جهان برای فعالیت‌های استیبل‌کوین است، شفافیت نظارتی احتمالاً ارزشمندتر از رد نظارتی خواهد بود. گنجاندن فعالیت‌های استیبل‌کوین در چارچوب نظارتی مناسب، به سیاست‌گذاران این امکان را می‌دهد تا خطرات مرتبط را مدیریت کنند و در عین حال درک واضح‌تری از تأثیر دلارهای دیجیتال خصوصی بر نظام پولی و مالی هند به دست آورند.

سورادیپ باگ (Sauradeep Bag) همکار پژوهشی در مرکز امنیت، استراتژی و فناوری مؤسسه تحقیقاتی اوبزرور (Observer Research Foundation) است.

نظرات بیان‌شده در بالا متعلق به نویسنده(گان) است. پژوهش‌ها و تحلیل‌های ORF هم‌اکنون در تلگرام در دسترس‌اند! برای دسترسی به محتوای منتخب ما شامل وبلاگ‌ها، مقالات بلند و مصاحبه‌ها اینجا کلیک کنید.