‏🔺 ۳/۴

سایت‌ها عمومی نیستند. اگرچه مکان‌های کلی این راکتورها بر روی اراضی فدرال در اوهایو، تنسی، کارولینای جنوبی و کنتاکی قرار دارد، اما نام دقیق سایت‌ها اعلام نشده است. گمان می‌شود که سایت‌های هسته‌ای پیشین وزارت انرژی (DOE) در پادوکاه، کنتاکی و پیکتون، اوهایو هدف باشند. مکان موردنظر در تنسی ممکن است در قلمرو تحت مدیریت سازمان مدیریت دره تنسی باشد و شاید سایت کارولینای جنوبی در رودخانه ساوانا واقع شود. اما هنوز تأییدی برای این حدس‌ها وجود ندارد و ارزیابی سایت‌ها فرایندی طولانی و دشوار است که نیاز به اطمینان به شریک خارجی را نیز پیچیده‌تر می‌کند.

شرایط نامشخص است. برگهٔ اطلاعات وزارت تجارت می‌نویسد: «طرفین پروژه‌های فردی را به‌صورت جداگانه توسعه می‌دهند و پس از نهایی شدن سایت‌ها، زمان‌بندی‌ها و شرایط تجاری اعلام می‌کنند». این روند ممکن است سال‌ها به طول انجامد و احتمالاً فراتر از دورهٔ دولت کنونی ادامه یابد. این توافق به‌طور خاص به پیمان تعرفه‌ای دولت ترامپ با کره‌جنوبی مرتبط است و پس از انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ ممکن است شرایط آن پیمان تجاری تغییر کند.

مسائل سیاسی مشکل‌ساز است. ساخت راکتورهای APR‑1400 کره‌جنوبی در ایالات متحده به‌جای AP‑1000ها می‌تواند منجر به جدال سیاسی شود. سایت‌ها بر روی اموال فدرال قرار می‌گیرند و فرمان‌های اجرایی ترامپ به‌وضوح رشد هسته‌ای را به نفع فناوری آمریکایی می‌طلبند. انتظار می‌رود شرکت‌های کره‌جنوبی مهندسی، خرید و ساخت (EPC) تمام راکتورها را بر عهده بگیرند؛ این فرض بر پایهٔ عملکرد گذشته منطقی به نظر می‌رسد. اما اگر این طرح شغل‌های آمریکایی ایجاد نکند، مخالفت‌ها افزایش می‌یابد؛ ایجاد شغل یکی از اولویت‌های اعلام‌شدهٔ دولت ترامپ بود. همچنین هیچ تعهدی از سوی شرکت‌های برق ایالات متحده برای مشارکت در این توافق وجود ندارد و این سؤال را برمی‌انگیزد که انرژی تولیدی این راکتورها چگونه مصرف خواهد شد.

چرا شرکت‌های راکتورهای مدولار کوچک با موانع مواجه‌اند

اگرچه توافق کره‌جنوبی سؤال‌هایی دربارهٔ امکان ساخت مقیاس‌پذیر فناوری تثبیت‌شده‌ای چون AP‑1000 در ایالات متحده برمی‌انگیزد، این نگرانی‌ها در مواجهه با راکتورهای کوچکتر تشدید می‌شود.

با کاهش حمایت عمومی و سرمایه‌گذاران از مراکز داده، چشم‌انداز ظهور شرکت‌های نوپای هسته‌ای به‌عنوان قدرت‌های هوش مصنوعی دور می‌شود. امسال شرکت‌های نوپای راکتور مدولار کوچک (SMR) که به بورس راه یافته‌اند، توسط بازار تنبیه شده‌اند؛ قیمت سهام اوکلو و NuScale Power بیش از ۵۰ ٪ در سال کاهش یافته، X‑energy نزدیک به ۶۰ ٪ افت دارد و NANO Nuclear Energy حدود ۴۰ ٪ کاهش داشته است. شرکت‌های مرتبط با سوخت نیز وضعیت بهتری نداشته‌اند.

یکی از علائم هشداردهنده این است که بهار امیدبخش هسته‌ای که هزاران راکتور نظری را به شکوفه کشاند، به زمستان بقا برای قوی‌ترینان تبدیل می‌شود. این موضوع از طریق جدال تلخ در شبکه‌های اجتماعی بین دو شرکت نوپای راکتور آشکار می‌شود؛ هر دو سرعنوان‌های درخشان داشته‌اند اما انرژی کمی تولید کرده‌اند.

نشانهٔ دیگر نگرانی این است که TerraPower از پیمانکار EPC خود، Bechtel، در ساخت راکتور Natrium با ظرفیت ۳۴۵ مگاوات در وایومینگ جدا شده است. این کارخانه مجوز ساخت دارد و اولین راکتور پیشرفته‌ای است که در ایالات متحده در حال ساخت است؛ اما هنوز تحت بررسی مجوز بهره‌برداری توسط کمیسیون نظارت هسته‌ای (NRC) قرار دارد.

قیمت هدف این راکتور ۴  میلیارد دلار است، اما حداقل یک برآورد ۸۰ ٪ احتمال می‌دهد که هزینه آن بیش از ۹  میلیارد دلار باشد. شرکت TerraPower چندین توافق‌نامه با شرکت‌های کره‌جنوبی منعقد کرده است؛ مهم‌ترین آن امضای چارچوب‌نامه‌ای با هیوندای مهندسی و ساخت (HDEC) است که بر اساس آن می‌تواند به‌عنوان EPC برای حداکثر هشت راکتور Natrium دیگر عمل کند. این راکتورها احتمالاً برای متا توسعه می‌یابند؛ توافق‌نامه‌ای در اوایل امسال اعلام شده بود. همچنین می‌توان HDEC را به‌عنوان EPC کارخانهٔ وایومینگ اضافه کرد تا هزینه ساخت اولین راکتور کنترل شود و در ساخت‌های بعدی صرفه‌جویی بیشتری حاصل شود.

چگونه تغییر در کنگره می‌تواند سیاست هسته‌ای ایالات متحده را تغییر دهد