‏🔺 ۷/۸

DF‑31 اولین سامانه موشکی بالستیک بین‌قاره‌ای (ICBM) قابل حمل چین بود. این موشک سه‌مرحله‌ای، با سوخت جامد، برد حدود ۷٬000 km و توان تحویل یک سر جنگی را داشت. سامانه قابلیت حرکت در مسیرهای خاکی نداشت، زمان شلیک طولانی بود و تنها می‌توانست از پایگاه‌های پیش‌ساخته‌ای که به‌راحتی از فضا قابل شناسایی بودند، شلیک کند؛ این موضوع بقاپذیری سامانه را به‌طور چشمگیری محدود می‌کرد. به‌دلیل برد محدود، DF‑31 می‌توانست تنها سرزمین اصلی ایالات متحده را از پایگاه‌های شمال‑شرق چین نزدیک مرز کره هدف بگیرد. این موشک هم‌اکنون منحل شده است؛ آخرین تیپ باقی‌مانده آن به DF‑31AG یا DF‑41 ارتقا یافته و تمام تیپ‌های مجهز به این سامانه دیگر در خدمت نیستند.

۱۷ «2020 Ballistic and Cruise Missile Threat». National Air and Space Intelligence Center, July 2020.

مرکز جیمز مارتین برای مطالعات عدم اشاعه — ژوئن ۲۰۲۳
۱۹ DF‑31A (CSS‑10 Mod 2) – چهار پرتابگر DF‑31A در رژه روز ملی ۲۰۰۹؛ تلویزیون مرکزی چین. سوخت: جامد؛ مرحله‌ها: ۳؛ برد: حدود ۱۱٬۰۰۰ km؛ طول: ۱۴٫۸ m؛ قطر: ۲٫۱ m؛ تعداد مستقر: ۲۴ پرتابگر؛ تاریخ ورود به خدمت: ۲۰۰۷. DF‑31A نسخهٔ ارتقایی DF‑31 است. این مدل پوشش حفاظتی بر سرنوشت دارد و پرتابگر متفاوتی به کار می‌گیرد. برد آن به‌طور قابل‌توجهی افزایش یافته و می‌تواند اهدافی در سواحل غربی ایالات متحده را مورد هدف قرار دهد. اگرچه امکان مستقر کردن سامانه در عمق سرزمین چین بقاپذیری آن را بهبود می‌بخشد، اما همچنان فاقد تحرک، سرعت پرتاب بالا و تعداد زیادی وسایل پشتیبانی است. تعداد تیپ‌های مجهز به این پرتابگر کاهش یافته است، چرا که تیپ‌ها به سمت DF‑31AG ارتقا می‌یابند. ۱۸ «2020 Ballistic and Cruise Missile Threat.» National Air and Space Intelligence Center, July 2020.

مرکز جیمز مارتین برای مطالعات عدم اشاعه — ژوئن ۲۰۲۳
۲۰ DF‑31AG (CSS‑10 Mod نامشخص) – دوازده پرتابگر DF‑31AG در رژه روز ملی چین ۲۰۱۹؛ نیروی نظامی چین. سوخت: جامد؛ مرحله‌ها: ۳؛ برد: حدود ۱۱٬۰۰۰ km؛ طول: ۱۴٫۸ m؛ قطر: ۲٫۱ m؛ تعداد مستقر: ۴۸ تا ۵۶ پرتابگر؛ تاریخ ورود به خدمت: ۲۰۱۷. برای افزایش تحرک و مدرن‌سازی تجهیزات پشتیبانی، نیروی موشکی ارتش آزادی‌بخش خلق DF‑31AG را معرفی کرد؛ این سامانه به جای کامیون و تریلر DF‑31A از یک وسیلهٔ سنگین هشت‌محورهٔ HTF5980A استفاده می‌کند. شاسی HTF5980B نسخه‌ای مشابه برای DF‑41 به کار رفته است. در حال حاضر جز تغییر وسایل حمل‌ونقل و تجهیزات پشتیبانی، تفاوت واضحی بین DF‑31A و DF‑31AG شناسایی نشده است. روزنامه‌های نظامی می‌گویند AG دارای کابل‌کشی پیشرفته‌ای است که تعداد کابل‌های مورد نیاز را کاهش داده و زمان انتقال داده‌ها را تسریع می‌کند. اما هر گونه تغییر در خود موشک هنوز نامشخص است. با توجه به حفظ حرف «A» در نامگذاری و عدم ارتقای سیستم هدایت، بعید است موشک سوار بر DF‑31AG تفاوت قابل‌توجهی با DF‑31A داشته باشد. همچنین اگر DF‑31AG تفاوت اساسی داشته باشد، جامعه اطلاعاتی ایالات متحده باید نامگذاری جدیدی (نظریاً CSS‑10 Mod 3) به آن اختصاص می‌داد؛ اما هیچ گزارشی از وزارت دفاع آمریکا به چنین نامی اشاره نکرده است. ۱۹ «2020 Ballistic and Cruise Missile Threat.» National Air and Space Intelligence Center, July 2020.

مرکز جیمز مارتین برای مطالعات عدم اشاعه — ژوئن ۲۰۲۳
۲۱ DF‑41 (CSS‑20) – دوازده پرتابگر DF‑41 در رژه روز ملی چین ۲۰۱۹؛ نیروی نظامی چین. سوخت: جامد؛ مرحله‌ها: ۳؛ برد: بیش از ۱۳٬۰۰۰ km؛ طول: نامشخص؛ قطر: نامشخص؛ تعداد مستقر: ۱۲ تا ۲۰ پرتابگر؛ تاریخ ورود به خدمت: نامشخص. DF‑41 جدیدترین و پیشرفته‌ترین موشک بالستیک بین‌قاره‌ای در موجودی نیروی موشکی ارتش آزادی‌بخش خلق است. این موشک می‌تواند تا سه سرنوشت را به اهدافی در فاصله بیش از ۱۳٬۰۰۰ km پرتاب کند. برد این سامانه امکان هدف‌گیری در سواحل شرقی ایالات متحده را فراهم می‌آورد. جمهوری خلق چین در سال ۲۰۱۹، شانزده پرتابگر این سامانه را به نمایش گذاشت و اعلام کرد که دو تیپ تشکیل می‌دهد. وزارت دفاع ایالات متحده افشا کرده است که چین در حال بررسی روش‌های مستقرسازی جایگزین برای این سامانه است؛ از جمله مستقرسازی در سیلو و بر ریل. با این حال، تنها پرتابگر فعلی این سامانه، پرتابگر جابجایی جاده‌ای است. ۲۱ «2020 Ballistic and Cruise Missile Threat.» National Air and Space Intelligence Center, July 2020.