‏🟡 ۴/۷

پذیرش هرگونه تسلیح‌زدایی توسط حماس، گروهی که بر پایه مقاومت مسلحانه شکل گرفته بود، پیش‌آمدی بی‌سابقه بود و ترامپ به‌درستی آن را «دست‌آورد تاریخی» نامید. با این حال، نتانیاهو این نقشه راه را به‌طور قطعی رد کرد و اصرار داشت که تا زمانی که حماس کاملاً تسلیح‌زدایی نکند، خروج اسرائیل امکان‌پذیر نیست و اسرائیل آزاد است عملیات نظامی خود را در غزه ادامه دهد. به عبارت دیگر، اسرائیل می‌خواهد حماس تمام تعهدات مرحله دوم را اجرا کند در حالی که خود هنوز هیچ‌یک از تعهدات مرحله اول را انجام نداده است؛ موقعیتی که طرح را غیرقابل اجرا می‌کند.

فرآیند دوباره به بن‌بست رسیده است. بدون پیشرفت در تسلیح‌زدایی حماس یا خروج اسرائیل، کمیته حاکمیتی فلسطینی (که در حال حاضر در قاهره محبوس است) و نیروی پلیس نمی‌توانند وارد غزه شوند؛ هیچ نیروی بین‌المللی نیز قادر به ورود نیست. دولت ترامپ و هیئت صلح از تابستان گذشته سعی در دستکاری ترتیب اقدامات داشته‌اند؛ به‌صورت عمومی موضع اسرائیلی را که حماس باید ابتدا کاملاً تسلیح‌زدایی شود می‌پذیرند، در حالی که به‌صورت خصوصی به حماس و دیگران اطمینان می‌دهند نقشه راه تغییری نکرده است. اما ابهام معمولاً به نفع طرف قوی‌تر عمل می‌کند؛ این دوگانگی واشنگتن در واقع تأیید صریح موضع اسرائیل بود. پس از این‌که دولت ترامپ با عدم محکوم کردن نقض‌های تقریباً روزانه آتش‌بس توسط اسرائیل، به‌طور مؤثری اسرائیل را از اکثر تعهدات مرحله اول رها کرد، اکنون نیز به‌طور غیرمستقیم تعهدات مرحله دوم را از دوش اسرائیل برمی‌دارد. بازسازی و توان‌بخشی غزه به‌طور نامحدود به تعویق افتاده است.

GONE FOR GOOD

خطرات بن‌بست کنونی را ملادنوف در مصاحبه‌ای در سپتامبر به‌خوبی تشریح کرد. او هشدار داد که عدم پیشرفت معنادار در غزه، آینده این سرزمین و امکان راه‌حل دو‌کشوری را به خطر می‌اندازد و پیامدهای وخیمی برای کل منطقه به‌بار می‌آورد. ملادنوف افزود: «اگر اجازه دهیم غزه در وضعیتی که امروز داریم ادامه یابد، غزه از بین خواهد رفت. برای همیشه از بین خواهد رفت.» او ادامه داد: «اگر جامعه بین‌المللی به وضعیت غزه که دو میلیون فلسطینی در شرایط دشوار زندگی می‌کنند، توجه نکند، نمی‌توانیم به مسیری قابل اعتماد برای حل سؤال اسرائیل‑فلسطین بازگردیم.» سپس گفت: «ما در حال کاشت بذر بحران امنیتی‑نظامی بعدی هستیم که در آینده ظاهر خواهد شد.»

اما آنچه ملادنوف به‌صراحت نگفت این است که نتانیاهو از این که فرآیند در این حالت گیر کرده باشد، راضی است. نخست‌وزیر اسرائیل که به‌ناراحتی به آتش‌بس غزهٔ ۲۰۲۵ که توسط ترامپ پیشنهاد شد، موافقت کرد، توانسته است جنگ در غزه را بدون هزینه‌های قابل‌توجه ادامه دهد. عملیات نظامی مستمر و بحران انسانی در غزه در اسرائیل خشم معناداری برانگیخته نمی‌کند؛ حتی رقبای اصلی نتانیاهو در انتخابات نیز مجبور شده‌اند نقشه راه غزه با حمایت ایالات متحده را رد کنند. خشم بین‌المللی نسبت به خون‌ریزی در غزه نیز به‌طور عمده فروکش کرده است؛ بسیاری از کشورها به‌جای هیچ‌چیز، فرآیند صلح معیوب را ترجیح می‌دهند.

برای نتانیاهو، خشونت مداوم در این سطح — به‌انداز کافی برای جلوگیری از بهبود و بازسازی معنادار غزه اما نه به‌انداز کافی برای برانگیختن اعتراض بین‌المللی گسترده — به هدفی خودکفا تبدیل شده است. همان‌طور که او در دو سال نخست جنگ به‌دنبال هدف غیرواقعی «پیروزی کامل» بود، اکنون بر هدف غیرقابل دستیابی «نابودی کامل» حماس پافشاری می‌کند. رها کردن موشک‌ها، موشک‌های بالستیک، خمپاره‌بر و سلاح‌های سنگین دیگر توسط حماس کاری است که می‌توان تصور کرد، اما انتظار تسلیم تمام تفنگ‌ها و اسلحه‌های کوچک توسط این گروه، به‌ویژه در حالی که نیروهای اسرائیلی همچنان در سرزمین حضور دارند، غیرواقعی است. موضع غیرقابل سازش نتانیاهو به آرامش شرکای ائتلاف افراطی‌اش کمک می‌کند، کنترل نظامی دائم اسرائیل بر غزه را توجیه می‌کند و به‌طور نامحدود هرگونه سازش سیاسی با فلسطینیان را به تعویق می‌اندازد.

به‌نظر می‌رسد وضعیت موجود برای رهبری اسرائیل مناسب باشد.