⭐ ۳/۸
• ایالات متحده می‌تواند از علاقه الجزایر به همکاری با شرکت‌های آمریکایی برای بهره‌برداری از ذخایر شیل، بدون فشار بر منابع آب جوامع الجزایری، به‌عنوان اهرم فشار استفاده کند. دولت آمریکا باید با بخش خصوصی انرژی الجزایر هماهنگی نماید تا اقدامات تکمیلی صرفه‌جویی در آب، از جمله کاهش یارانه‌ها، را تشویق کند. کارشناسان فنی آمریکایی، تا جایی که هنوز فعال هستند، می‌توانند با الجزایر در ارتقای کارایی کشاورزی همکاری نمایند.
• در بخش‌های دیگر مانند بهداشت و درمان، که دولت الجزایر نیز در صدد تقویت توانمندی‌های داخلی است، دولت آمریکا باید کارآفرینان الجزایری را شناسایی کند که می‌توانند از مشارکت با شرکت‌های باتجربه آمریکایی بهره‌مند شوند.
• استخراج معادن و صنایع کشاورزی دو بخش غیرنفتی دیگر هستند که دولت الجزایر قصد توسعه آن‌ها را دارد و فرصت‌های همکاری را فراهم می‌آورد.
جلب الجزایر نیازمند صبر و پشتکار است تا همکاری‌های تجاری گسترش یابد. کسب‌وکارهای آمریکایی اغلب از کندی یا گاهی عدم پاسخ به درخواست‌هایشان برای همکاری با الجزایر ناامید می‌شوند؛ اما گاهی صبر به ثمر می‌نشیند. به‌عنوان مثال، دولت الجزایر به‌تازگی مجوز دامپزشکی برای کشاورزان دام‌دار تگزاس صادر کرد تا گاوهای شیری خود را به این کشور صادر کنند؛ بازاری که می‌تواند صادرات عمده‌ای باشد. در مبادلات تجاری، همانند حوزه‌های انرژی و امنیت، الجزایر می‌تواند شریک مفیدی باشد، به شرطی که بازیگران آمریکایی آمادگی کار بر وفق شرایط الجزایر را داشته باشند.
از نظر دیپلماتیک، واشنگتن باید تعامل افزایشی خود را حفظ کند تا رابطه رونق یابد. تقویت خودادراک الجزایر به‌عنوان شریک ارزشمند، در مواجهه با هم‌پیمانی بی‌سابقه غربی پشت طرح مراکش برای مذاکره درباره حل مناقشه صحرای غرب در شورای امنیت سازمان ملل و موضع غیرقابل بازگشت ایالات متحده مبنی بر شناخت حاکمیت مراکش بر این سرزمین، حیاتی است. اگر قانع شود، دولت الجزایر می‌تواند نقشی در ترغیب پولیسیاریو به پذیرش مدل مذاکره‌شده خودگردانی ایفا کند؛ طرح خودمختاری مراکش به‌عنوان چارچوب اولیه. اما این پیشرفت نامحتمل باید بر پایه احترام ایالات متحده به الجزایر باشد.
علاوه بر همکاری‌های انرژی و امنیتی، الجزایر مشتاق تعامل فرهنگی با ایالات متحده است، به‌ویژه در زمینه فرصت‌های مطالعه زبان انگلیسی. با گسترش انگلیسی به‌عنوان زبان دوم در مدارس الجزایر و نیاز کشور به مدرسین ماهر، این تمایل بیش از پیش تقویت شده است. برای بهره‌برداری از این فرصت، ایالات متحده باید نه تنها بودجه برنامه‌های آموزشی، بلکه دوره‌های آموزشی در حوزه‌هایی چون مدیریت آب کشاورزی را نیز گسترش دهد. چنین برنامه‌ای می‌تواند نگرش الجزایری‌ها نسبت به ایالات متحده را بهبود بخشد، چرا که در حال حاضر اکثریت مردم چین را مطلوب‌تر می‌دانند.
توصیه‌های مطرح‌شده ممکن است با رویکردهای فعلی دیپلماسی و تجارت ایالات متحده در تضاد به‌نظر برسند. با این حال، تا حدی تلاش‌های سنتی الجزایر برای تضمین خودکفایی و منابع طبیعی غنی‌اش، این کشور را در برابر تعرفه‌ها و کاهش کمک‌های مالی محافظت کرده‌اند. از این رو، اجرای گام‌های پیشنهادی برای الجزایر نسبت به سایر شرکایی که کمک‌های توسعه‌ای و تجارت ایالات متحده برایشان اهمیت بیشتری داشته است—از جمله مراکش—قابل‌اجراست. الجزایر کشوری با فرصت‌های فراوان است؛ از جمله تعهد به میانجیگری دیپلماتیک و گفت‌وگو، منابع طبیعی قابل‌توجه و فرهنگ پویا و جوانان فعال. اما این کشور در منطقه‌ای به‌طور فزاینده‌ای ناپایدار قرار دارد؛ بحران داخلی یا مهاجرتی می‌تواند به‌صورت منطقه‌ای و حتی جهانی سر و صدا ایجاد کند. بنابراین ایالات متحده باید انرژی خود را صرف شکل‌دادن به روابط دو‌جانبه به‌گونه‌ای کند که ثبات را تضمین کرده و از انحراف الجزایر از منافع خود جلوگیری نماید. الجزایر به‌خاطر مقاومت در برابر تغییر و تصمیم‌گیری‌های مبهم شهرت دارد و پیش‌بینی آینده‌اش دشوار است. برای برخی، تلاش‌های ظاهری رهبری الجزایری برای ارتقای نقش کشور در صحنه جهانی و همزمان پاسخ به نیاز به اصلاحات داخلی، صرفاً تکرار لحظات مشابه در تاریخ پس از استقلال است. برای دیگران، تحولات خارجی—به‌ویژه پیرامون مناقشه صحرای غربی و ناپایداری منطقه‌ای—به‌همراه نشانه‌های واضح نارضایتی عمومی و فشارهای اقتصادی فزاینده، پتانسیل واقعی برای حرکت الجزایر به سوی نظامی بازتر و تغییرات مرتبط در مشارکت‌های بین‌المللی‌اش را نشان می‌دهد.
Post #2227
14