‏🔴 ۶/۷

جنگ در اوکراین همچنان نشان می‌دهد که توانمندی‌های سنتی ضربه عمیق — سامانه‌هایی که می‌توانند هدف‌های فراتر از پانصد کیلومتر را به‌صورت گسترده و با هزینه‌ای کنترل‌شده به‌دست گیرند — چقدر حیاتی‌اند. نقشه‌راه این توانمندی‌ها را به‌عنوان اولویتی می‌داند که باید عمدتاً از طریق ائتلاف‌های توانمندی و همچنین از طریق پروژه‌های پرچمدار «نگاه به جبههٔ شرقی» و «سپر هوایی اروپا» پیگیری شود. همان‌طور که اشاره شد، «نگاه به جبههٔ شرقی» به‌عنوان یک EDPCI راه‌اندازی شده است، اما پرچمدار رسمی هنوز تأیید نشده است. وضعیت «سپر هوایی اروپا» و ائتلاف توانمندی در حوزه دفاع هوایی و موشکی همچنان نامشخص است.

تمرکز بر توسعهٔ خودمختار این توانمندی‌ها به‌ویژه پس از لغو برنامهٔ استقرار یک گردان «آتش‌های دوربرد» ایالات متحده در آلمان در ماه مه، و پیش‌بینی عقب‌نشینی بیشتر پس از اتمام بررسی وضعیت نیروهای پنتاگون و در حالی که آمریکا با کاهش ذخایر خود مواجه است، ضرورت فراوان دارد. در حال حاضر اروپا برای توانمندی‌های ضربهٔ دوربرد به موشک‌های توماهوک و دارک ایگل ایالات متحده وابسته است و معادل اروپایی برای پوشش برد این سامانه‌ها وجود ندارد. این وابستگی تقریباً کامل، توسعهٔ توانمندی‌های ضربه عمیق اروپایی را به بالاترین اولویت تبدیل می‌کند، چرا که ایالات متحده تمایل خود را برای محدود کردن تأمین این سامانه‌ها به اروپا نشان داده است.

برخی کشورهای اروپایی تمایل به اولویت‌بندی توانمندی‌های ضربه عمیق دارند؛ این موضوع با اعلام ابتکار جدیدی که توسط بریتانیا در اجلاس ناتو امسال مطرح شد، مشهود است. اما به‌نظر می‌رسد اتحادیهٔ اروپا به‌طور کلی برنامهٔ جامع‌تری در این زمینه ندارد. کمبود ظرفیت صنعتی نقش مهمی در توانایی اروپا برای تولید این سامانه‌ها ایفا می‌کند؛ اما بخش قابل‌توجهی از توان صنعتی موجود در اروپا باید به توسعهٔ توانمندی‌های ضربه عمیق اختصاص یابد.

توانمندسازهای راهبردی

علیرغم پیشرفت‌های حاصل از سال ۲۰۲۲، کشورهای اروپایی همچنان به‌طور سنگینی بر ایالات متحده برای توانمندی‌های بحرانی که هر عملیات نظامی بزرگ را می‌پوشاند، متکی هستند؛ از جمله اطلاعات راهبردی، نظارت ماهواره‌ای، سوخت‌گیری هوایی، جابجایی استراتژیک، دفاع موشکی، دفاع سایبری و ساختارهای فرماندهی یکپارچه. داشتن توانمندسازهای راهبردی خودمختار اروپایی امکان انجام عملیات بدون نیاز به تأیید یا پشتیبانی لجستیکی یک طرف ثالث را فراهم می‌کند. نقشه‌راه به‌طور خاص بر توسعهٔ این توانمندی‌ها تأکید نمی‌کند، جز از طریق ائتلاف‌های توانمندی و گنجاندن ذاتی آن‌ها در پرچمدارهایی چون «سپر هوایی اروپا». اگرچه این توانمندی‌ها زمان بیشتری برای تکامل می‌طلبند، اما باید همچنان در اولویت باقی بمانند تا اروپا بتواند مسئولیت اصلی دفاع خود را بر عهده گیرد. علاوه بر این، تولید محلی این فناوری‌ها پایهٔ صنعتی و فناوری دفاعی اروپا را تقویت می‌کند؛ سرمایه‌گذاری‌های مشترک نیز از تفرقهٔ تلاش‌ها میان کشورهای عضو جلوگیری می‌کند. کاهش وابستگی ساختاری به ایالات متحده و بازسازی شراکت متعادل‌تر با واشنگتن نه تنها خودمختاری راهبردی و تاب‌آوری اروپا را ارتقا می‌دهد، بلکه اعتبار آن را در مقابل رقبای سیستمی چون روسیه و چین افزایش می‌دهد.

سعی نکنید ایالات متحده را به‌طور کامل جایگزین کنید.