‏🔺 ۳/۴

نکتهٔ مهم این است که این نتایج را نمی‌توان صرفاً به‌دلیل حزبی‌گری کنار گذاشت. در میان مجموعه‌ای گسترده از مسایل، حمایت از سیاست‌های ترامپ به‌مراتب کمتر از رضایت کلی اوست؛ رضایت عمومی او همچنان در حوالی رکورد تاریخی پایین ۳۷ ٪ می‌چرخد. این نشان می‌دهد که رای‌دهندگان صرفاً به‌صورت غریزی همه اقدامات رئیس‌جمهور را رد نمی‌کنند؛ بلکه تعداد قابل‌توجهی از آمریکاییان، حتی آن‌هایی که به‌طور کلی از او حمایت می‌کنند، از گزینش‌های سیاستی او رضایت ندارند.

نگرانی‌های مربوط به توان خرید همچنان محور انتخابات باقی مانده‌اند، اما تعداد زیادی از آمریکاییان وضعیت خطرناک مالی خانواده‌هایشان را به گزینش‌های سیاست خارجی دولت نسبت می‌دهند. این خبر برای جمهوری‌خواهان ناخوشایند است.

از رهبر قوی به بی‌پروایی

استثنای دوم زمانی رخ می‌دهد که خطاهای برجسته در سیاست خارجی، تصویر رئیس‌جمهور حاضر را به‌گونه‌ای لکه‌دار می‌کند که رای‌دهندگان به آن توجه نمایند.

به عنوان مثال، نحوهٔ مدیریت دولت بایدن خروج ایالات متحده از افغانستان در سال ۲۰۲۱، برداشت‌ها از جو بایدن را به‌طور جدی تخریب کرد. رضایت عمومی او تقریباً یک‌شبانه سقوط کرد و هرگز بازنگشت.

در سال ۲۰۲۴، ترامپ این مسأله را در مسیر انتخاباتی به نفع خود تبدیل کرد؛ او خود را به‌عنوان رهبر قوی‌ای معرفی کرد که در برابر مخالفان آمریکا می‌ایستد و متعهد به صلح است.

امروزه شهرت ترامپ هم به‌دلیل ناتوانی‌اش در حل چالش‌های سیاست خارجی به‌ارث‌برده، و هم به‌دلیل رها کردن وعدهٔ خود برای جلوگیری از درگیر شدن ایالات متحده در درگیری‌های پرهزینهٔ خارجی، دچار آسیب شده است.

در یک نظرسنجی CNN/SSRS، تنها ۲۹ ٪ از بزرگسالان ایالات متحده گفتند که عملکرد ترامپ در امور خارجی را می‌پذیرند؛ این رقم پس از بازگشت او به سمت ریاست، از ۴۲ ٪ کاهش یافته است. تنها یک‌چهارم پاسخ‌دهندگان بر این باور بودند که او استراتژی روشنی برای مقابله با جمهوری اسلامی ایران دارد؛ این درصد نیز پس از شروع جنگ از ۴۰ ٪ سقوط کرده است.

به‌نظر می‌رسد این دینامیک‌ها نیز بر برداشت کلی از رهبری ترامپ تأثیر می‌گذارند. در یک نظرسنجی YouGov که در آغاز جنگ انجام شد، ۵۶ ٪ از پاسخ‌دهندگان گفتند واژهٔ «بی‌پروایی» به‌طور فراوانی به ترامپ می‌خورد؛ این رقم پنج درصد نسبت به سال پیش افزایش یافته است. در عین حال، درصدی که او را «رهبر قوی» می‌نامیدند، چهار درصد کاهش یافته است.

سیاست خارجی تا چه حد می‌تواند نتایج را شکل دهد و ترامپ چگونه واکنش نشان خواهد داد؟

کارهای مرتبط

آنچه انتخابات میانی ایالات متحده می‌تواند برای قدرت ترامپ به‌معنی داشته باشد

جمهوری‌خواهان پیشاپیش احتمالاً نتایج ضعیفی خواهند داشت. انتخابات میانی به‌طور سنتی به‌عنوان رفراندومی بر عملکرد رئیس‌جمهور حاضر تلقی می‌شود و با رضایت کلی ترامپ که در حوالی رکورد پایین تاریخی قرار دارد، تاریخ در کنار او نیست.

اگرچه سیاست خارجی ممکن است در هر رقابت خاصی مسلط نباشد، اما در حاشیه‌ها می‌تواند نقش مهمی ایفا کند. در رقابتی تنگاتنگ، این می‌تواند تمام تفاوت را ایجاد کند.

در برخی ایالت‌های کلیدی، نامزدهای جمهوری‌خواه سعی می‌کنند از سیاست‌های رئیس‌جمهور فاصله بگیرند. در میشیگان، نامزد سنا مایک راجرز اعلام کرد که جنگ «باید پایان یابد و به‌سرعت پایان یابد» تا به خانواده‌های آمریکایی تسکین دهد. در آیووا، نامزد سنا اشلی هینسون به‌طور مشابه گفت که ساکنان آیووا «نباید هزینهٔ جنگ در جمهوری اسلامی ایران را در پمپ بنزین یا صف خرید بپردازند».

توافق دیزل ترامپ با روسیه نشانگر حساسیت نسبت به ریسک‌های انتخاباتی ناشی از قیمت‌های بالای بنزین است. اما دستیابی به این هدف از طریق سازگاری با ولادیمیر پوتین – به‌جای اعمال تحریم بر صادرات دیزل ایالات متحده، برای مثال – تنها یک ضعف دیگر در سیاست خارجی را برجسته کرده: ناتوانی ترامپ در پایان دادن به جنگ در اوکراین.

آیا سرزنش انتخاباتی منجر به احتیاط بیشتر در سیاست خارجی می‌شود؟ شاید مهم‌ترین سؤال این باشد که نه میزان تأثیر سیاست خارجی بر نتایج، بلکه نحوه واکنش رئیس‌جمهور باشد.

در اینجا تاریخ هشداری می‌دهد. پس از شکست در انتخابات میانی ۲۰۰۶، رئیس‌جمهور بوش مسیر خود را تغییر نداد؛ او به‌جای پذیرش تفویض رأی‌دهندگان، جنگی نامحبوب در خاورمیانه را تشدید تنش کرد.