‏🔶 ۲/۲

بازپس‌گیری سواحل یمن تأثیر چندانی بر طرف دیگر آب‌ها ندارد. در آن سوی تنگه، جیبوتی، اریتره و سومالی‌لند قرار دارند؛ همهٔ آن‌ها به‌تدریج در سیاست‌های خلیج و دریای سرخ درگیر شده‌اند. جیبوتی میزبان پایگاه‌های نظامی آمریکا، چین، فرانسه و ژاپن است، اما برایدن می‌گوید نیروی‌های دریایی آنجا احتمالاً در اقدام علیه حوثی‌ها محتاط خواهند بود، چرا که خطر انتقام‌گیری علیه تأسیسات خودشان وجود دارد. سومالی‌لند به نقطهٔ داغ جدیدی تبدیل شده است؛ از زمانی که اسرائیل به‌طور رسمی استقلال آن را به رسمیت شناخت، حوثی‌ها هر حضور اسرائیلی در آنجا را تهدید کرده‌اند.

حوثی‌ها دسترسی خود را در خلیج عدن گسترش می‌دهند و روابطشان با الشباب، شاخهٔ سومالی‌ای القاعده، را تعمیق می‌بخشند؛ سلاح و آموزش را در ازای تأمین مالی و مسیرهای قاچاق مبادله می‌کنند. دزدی‌دریایی ممکن است جدیدترین بُرگ باشد. از اواخر آوریل، شش کشتی تجاری در اطراف شاخ آفریقا ربوده شده‌اند، در حالی که در ۱۴ سال پیشین تنها سه کشتی دزدیده شده بود. کریستوفر هوکی برای مؤسسهٔ خدمات مشترک سلطنتی (RUSI) استدلال می‌کند که گزارش‌های غیرتاییدشده نشان می‌دهند حوثی‌ها برخی از گروه‌های دزدی‌دریایی را آموزش داده، تجهیز و حتی تأمین مالی کرده‌اند؛ روشی برای مختل کردن حمل‌ونقل دریایی بدون برانگیختن واکنش نظامی ناشی از حملات موشکی آن‌ها. به‌طور کلی، تصویر واضح است: ایران و شرکایش اکنون بر هر دو خروجی اصلی اقیانوس هند غربی تسلط دارند؛ هرمز را مستقیماً و باب‌ال‌مندب را از طریق حوثی‌ها، در حالی که دزدی‌دریایی آب‌های میانی را مختل می‌کند. این فقط مشکل تأمین نیست؛ بلکه بحران ژئوپولیتیکی است.

سومالی بستر مناسبی فراهم می‌کند. الشباب بخش‌های وسیعی از کشور را حکومت می‌کند؛ دولت اسلامی در پونتلند فعال است و دولت فدرال کنترل کمی جز شهرهای اصلی دارد. مقامات موگادیشو و پونتلند به‌یکدیگر اتهام‌زنی کرده‌اند دربارهٔ افزایش دزدی‌دریایی، در حالی که آیندهٔ مأموریت اتحادیهٔ آفریقا پس از خروج حمایت‌های آمریکا نامشخص است. کشتی‌های جنگی می‌توانند تهدید را در دریا مهار کنند، اما شرایطی که آن را زنده نگه می‌دارد بر روی زمین است؛ در ساحلی که استرالیا، یعنی کانبرا، روابط و حضور کمی دارد.