‏🔷 ۷/۸

واشنگتن می‌تواند دورهٔ آزمایشی ۹۰ روزه‌ای پیشنهاد دهد؛ این پیشنهاد بر پایهٔ تضمین‌های قاطع ریاست‌جمهوری که پیشتر بیان شد، و با تعهدات فوری و متقابل برای جلوگیری هر دو نیرو از برخوردهای ناایمن، صورت می‌گیرد. در این دوره، هر دو طرف به‌صورت منظم از کانال‌های ارتباط اضطراری تعیین‌شده استفاده می‌کنند، تخلفات گزارش‌شده را در بازهٔ زمانی توافق‌شده بررسی می‌نمایند و پیشاپیش دربارهٔ تمرینات فوق‌العاده بزرگ و آزمایش‌های موشکی عمده اطلاع‌رسانی می‌گردند.

در همان بازه، پنتاگون می‌تواند بررسی محرمانه‌ای از مأموریت‌های شناسایی نزدیک‌برد انجام دهد؛ بدون اینکه هنوز به اجرای توصیه‌های خود بپردازد. هدف این بررسی تعیین این است که آیا تعداد قابل‌توجهی از این مأموریت‌ها می‌توانند با فاصلهٔ بیشتر، فرکانس کمتر یا با بسترهای متفاوت انجام شوند، بدون اینکه جمع‌آوری اطلاعات به‌طور اساسی کاهش یابد.

هیچ‌یک از این گام‌ها نیازی به این ندارند که واشنگتن بازدارندگی را رها کند، سیاست یک‌چین خود را تغییر دهد، عملیات نظامی قانونی را محدود سازد یا خط قرمز چین را بپذیرد.

در طول دورهٔ آزمایشی ۹۰ روزه، نیروهای چین باید به‌طور مستمر معیارهای قابل‌مشاهدهٔ فوق را برآورده سازند؛ پیش از آنکه واشنگتن به کاهش مأموریت‌های شناسایی پیش برود. اگر چین به‌صورت پیوسته این معیارها را برآورده نکند و در عین حال اصرار داشته باشد که تنها واشنگتن باید «احترام» نشان دهد، این ابتکار باید در مرحلهٔ اطمینان‌سازی متوقف شود، بدون اینکه ایالات متحده موضع نظامی خود را تغییر دهد.

در حوزهٔ اقتصاد و فناوری، واشنگتن و چین باید هم به‌صورت مستقل و هم به‌صورت مشترک کار کنند تا نیازهای واقعی امنیتی را از رقابت تجاری جدا سازند. هر یک باید دلایل امنیت ملی محدودیت‌های بزرگ فناوری و سرمایه‌گذاری را توضیح دهند و پیش از اعمال محدودیت‌های جدید، در صورت امکان مشورت نمایند. اگرچه فناوری‌های دوکاره چالش‌برانگیز هستند، می‌توان اقدامات بیشتری برای معکوس کردن روند گسترش امنیت‌گرایی انجام داد. هر دو طرف باید فناوری‌های دارای کاربردهای غیرمستقیم را بر پایهٔ معیارهای شفاف و مورد توافق مشترک ارزیابی کنند.

علاوه بر این، دو دولت باید گفت‌وگوهای منظم و هدفمند دربارهٔ یارانه‌های صنعتی، ارزیابی سرمایه‌گذاری، حفاظت از مالکیت معنوی، همکاری علمی و هوش مصنوعی (AI) و همچنین عملیات‌های سایبری و هسته‌ای برقرار کنند. سه حوزهٔ آخر باید شامل رویه‌هایی برای اطلاع‌رسانی به یکدیگر دربارهٔ حوادث بزرگ به‌نظر تصادفی یا ناخواسته باشد. این گفت‌وگوها خطوط قرمز و فرصت‌های اطمینان‌سازی متقابل و همکاری مستمر را شناسایی می‌نمایند.

در نهایت، دو طرف باید سازوکارهای پیشگیری و مدیریت بحران را از طریق گفت‌وگوی رسمی نظامی و غیرنظامی Track One تقویت کنند؛ این گفت‌وگو توسط مباحث غیررسمی Track Two که به منابع سیاسی و نظامی بحران‌ها می‌پردازد و رهنمودها و کانال‌های ارتباطی مورد نیاز برای مدیریت آن‌ها را تعیین می‌کند، پشتیبانی می‌شود. کتابچهٔ اخیر من دربارهٔ مدیریت بحران، این موارد و سایر موضوعات را به‌تفصیل بررسی می‌کند.

انتقال از اطمینان‌سازی به اقدامات محدودسازی ملموس

رابطهٔ اقتصادی و فناوری بین چین و واشنگتن نشان می‌دهد چرا اطمینان‌سازی باید در نهایت به اقدامات محدودسازی ملموس منجر شود. در ۷ اکتبر ۲۰۲۲، واشنگتن کنترل‌های گسترده‌ای بر دسترسی چین به تراشه‌های پیشرفتهٔ محاسباتی و تجهیزات ساخت نیمه‌رساناها اعلام کرد و پس از آن این محدودیت‌ها را گسترش داد. چین با الزام صدور مجوز برای صادرات موادی که برای زنجیره‌های تأمین نیمه‌رسانا، دفاعی و باتری مهم هستند، واکنش نشان داد.

هر دو دولت به دلایل امنیت ملی استناد کردند، اما هیچ‌یک اصل محدودکننده‌ای که برای هر دو طرف واضح باشد، فرآیند مشورت یا شرایطی برای محدود یا حذف محدودیت‌ها تعریف نکرد. نتیجه، چرخه‌ای خودتقویت‌کننده بود که در آن تلاش هر یک از طرفین برای کاهش آسیب‌پذیری، انگیزهٔ طرف دیگر برای انتقام‌گیری را تقویت می‌کرد. بنابراین، ثبات استراتژیک سازنده باید فراتر از اطمینان‌های کلامی و آتش‌بس‌های موقت رفته و به محدودیت‌های متقابل، قابل تأیید و پایدار در زمینهٔ فعالیت‌هایی که هر یک از طرفین آن را مخرب می‌داند، دست یابد.