‏🔶 ۳/۷

در حالی که دولت عراق پیروزی بر داعش را از دیسامبر ۲۰۱۷ اعلام کرد — پس از بازپس‌گیری موصل و شهرهای کلیدی دیگر و تثبیت مرز خود با سوریه — ائتلاف همچنان در کشور حضور داشت. حتی پس از مارس ۲۰۱۹، زمانی که آخرین پایگاه داعش در باغوز (Baghouz) سوریه سقوط کرد، این حضور ادامه یافت؛ این شکست پایان تسلط گروه بر آخرین قطعه‌ای از سرزمینی که از زمان آغاز حملهٔ ۲۰۱۴ به دست گرفته بود، نشان داد. ائتلاف که شامل نیروهای قابل‌توجهی از فرانسه، بریتانیا و ترکیه به‌علاوهٔ ایالات متحده بود، به دلایل متعددی در عراق ماند. نخست، پس از بازپس‌گیری باغوز، نیروهای مسلح عراقی برای سرکوب سلول‌های باقی‌ماندهٔ داعش همچنان از حمایت ائتلاف بهره می‌بردند. ارتش عراقی و نیروهای مسلح منطقهٔ کردستان (پشمرگه (peshmerga)) همچنان در سرزمین‌های مورد منازعه، که هر دو دولت فدرال و منطقه‌ای ادعا می‌کردند، تحت حملات گریز و ضربه‌گیری گاه‌به‌گاه قرار می‌گیرند؛ این مناطق کوهستانی پناهگاه‌های فراوانی برای جنگجویان داعش فراهم می‌کرد. حتی در اوت ۲۰۲۴، نیروهای آمریکایی که همراه با نیروهای عراقی عمل می‌کردند، در یک عملیات در استان انبار (Anbar) هنگام دستگیری یک سلول داعش مجروح شدند. ثانیاً، ائتلاف از عراق به‌عنوان پایگاهی برای انجام عملیات علیه این گروه و دیگران در مرز سوریه استفاده می‌کرد؛ جایی که جنگ داخلی سال‌ها ادامه داشت و ایالات متحده تا آوریل با نیروهای دموکراتیک سوریه (SDF) که تحت رهبری کردها بودند، همکاری می‌کرد.

به نظر می‌رسد خطر داعش به‌طور قابل‌توجهی کاهش یافته است. اگرچه گاهی حملات پراکنده‌ای از بقایای گروه رخ می‌دهد، اما ایدئولوژی آن دیگر جذابیت چندانی ندارد. برخی افراد در عراق و سوریه هنوز نارضایتی‌هایی را که داعش برای جذب حمایت به کار می‌برد حفظ می‌کنند، اما تعداد کمی مایل به بازآفرینی دوران خلافت هستند؛ دوره‌ای که سال‌ها درگیری ایجاد کرد و جوامعی را که گروه ادعا می‌کرد از آن‌ها محافظت می‌کند، ویران کرد. علاوه بر این، خلأهای امنیتی که داعش در سال ۲۰۱۴ از آن‌ها بهره می‌برد، در هر دو کشور نیز کم‌رنگ شده‌اند. مقامات جدید سوریه هنوز کنترل کامل بر استان‌ها و مرزهای کشور را به دست نگرفته‌اند، اما ادغام نیروهای دموکراتیک سوریه (SDF) که پیش‌تر خودمختار بودند، تحت فرمان دولت مرکزی، به پایداری مناطقی که هنوز در معرض خطر داعش هستند، کمک می‌کند. در عراق، نیروهای دولتی بهتر از پیش برای دفع هر تهدید داخلی یا خارجی که گروه می‌تواند ایجاد کند، آماده‌اند.

اگرچه ائتلاف و دولت عراق هر دو بر این باورند که نیروهای عراقی می‌توانند به‌تنهایی با داعش مقابله کنند، خروج نیروها برای بغداد و واشنگتن نیز از نظر سیاسی سودمند است. سال‌ها، با وجود همکاری با نیروهای ائتلاف، بغداد حضور آن‌ها را باری اضافی می‌دانست؛ به‌ویژه چون گروه‌های مسلح همسو با ایران از این حضور برای ادعای ادامهٔ اشغال ایالات متحده استفاده می‌کردند. این گروه‌ها همچنین ایالات متحده را متهم می‌کردند که از پایگاه خود در عراق برای نظارت بر ایران و «محور مقاومت» — شرکای منطقه‌ای خود — استفاده می‌کند. این اتهام به گروه‌های عراقی توجیهی شد تا سلاح‌ها و ساختارهای فرماندهی خود را مستقل از نیروهای دولتی حفظ کنند.

دینامیک‌های داخلی سیاسی در ایالات متحده شاید به‌سختی واضح نبوده‌اند، اما همچنان فشار بر خروج را تقویت می‌کردند. ترامپ هرگز غیرمداخله‌گر مطلقی که خود ادعا می‌کرد، نبود؛ اما سال‌ها علیه جنگ عراق (یکی از محورهای اصلی کمپین ۲۰۱۶ او) صدا بلند کرده و پیش از آن در دورهٔ اول خود، خروج از سوریه را مدنظر داشته بود. با وجود گرایش فزاینده‌اش به مداخله نظامی در دورهٔ دوم، ترامپ همچنان به جنگ‌های بی‌پایان آمریکا، به‌ویژه در خاورمیانه، انتقاد می‌کرد. بنابراین خروج از عراق همسو با گفتمان طولانی‌مدت رئیس‌جمهور و هم با نظرات بخش‌های قابل‌توجهی از پایهٔ سیاسی او است. تا جایی که واشنگتن ادعا می‌کرد ائتلاف به درخواست دولت عراق در این کشور باقی مانده است، خواست بغداد برای خروج نیروها مدتی است که مانعی ایجاد کرده است. سرانجام، همان‌طور که یک مقام آمریکایی به «Crisis Group» اشاره کرد، در میانهٔ جنگ با ایران، خروج می‌تواند هدف‌های در دسترس تهران در آمریکا را نیز کاهش دهد.