‏🔺 ۴/۴

دوم اینکه واشنگتن باید نرمال‌سازی روابط با اسرائیل را پیش‌نیاز پیوندهای امنیتی با ریاض نگرداند و به‌جای آن هزینه پوشش‌گیری را افزایش دهد. با دولت فعلی اسرائیل و وضعیت ناآرام غزه، این نوع شرط‌گذاری به جایی نمی‌رسد و آخرین توافقات ایالات متحده‑سعودی بدون آن به امضا رسید. نرمال‌سازی باید به‌عنوان پاداشی باشد که ریاض می‌تواند زمانی که آمادگی داشته باشد دریافت کند، نه به‌عنوان قیمتی که برای محافظت باید بپردازد. پوشش‌گیری متفاوت است: ریاض نباید همان سطح تأمین مجدد را دریافت کند که کشورهایی که در کنار ایالات متحده به آتش ایران پاسخ داده‌اند، دریافت کرده‌اند، و باید پیشاپیش از این موضوع آگاه شود.

سوم اینکه دستگاه‌های رهگیری تنها اهرم فشار واشنگتن نیستند. باید توافق دفاعی استراتژیک را که برای نوامبر ۲۰۲۵ برنامه‌ریزی شده است، به تحویل، مستقرسازی و نگهداری F‑35ها گره بزند تا تعهدات سعودی نسبت به شرکای جدیدش تضمین شود. این گام‌ها سال‌ها زمان می‌برد؛ حتی پس از بررسی فروش توسط کنگره. ریاض باید رادارهای پاکستانی و ترکیه را از دسترس دارایی‌های آمریکایی، از جمله هواپیماهای ساخت آمریکایی و باتری‌هایشان، دور نگه دارد و پرسنل این رادارها را از پایگاه‌های آمریکایی منع کند.

امارات متحده عربی و بحرین بیشترین خسارت را از آتش ایران دریافت کردند و باید اولین کسانی باشند که دستگاه‌های رهگیری و تولید مشترک را دریافت می‌کنند. وقتی ذخایر آمریکایی این‌چنین کم است، تولید مشترک همان عاملی است که این اولویت را به واقعیت می‌رساند. عربستان سعودی می‌تواند با پیروی از توافقات جدید و باز نگه داشتن پایگاه‌هایش برای نیروهای آمریکایی، جایگاه خود را ارتقا دهد. به‌رسمیت شناختن اسرائیل باید بیشترین پاداش را به‌دست آورد، چرا که احتمالاً مقاومت کنگره در فروش سلاح‌های پیشرفته به آن را نرم می‌کند.

ابو ظبی به‌سوی واشنگتن متمایل شد و ریاض پوشش‌گیری کرد، اما هر دو با دستگاه‌های رهگیری آمریکایی از جنگ عبور کردند. توانایی تصمیم‌گیری دربارهٔ اینکه چه کسی و چه زمانی این دستگاه‌ها را دریافت می‌کند، بهترین کارت واشنگتن در خلیج است. واشنگتن باید ترتیب را بر پایهٔ قواعدی که شرکا می‌توانند ببینند تنظیم کند و تهدید قطع کردن را برای چند هدف واضح حفظ نماید.

دربارهٔ نویسنده: اریک آلتر

اریک آلتر رئیس آکادمی دیپلماتیک آنور گارگاش در ابو ظبی و استاد حقوق بین‌الملل و دیپلماسی است و عضو شورای روابط خارجی می‌باشد. وی پیش از این کارمند سازمان ملل بوده و مشاور ارشد/سرپرست تیم در سازمان‌های بین‌المللی مختلفی چون WTO، بانک جهانی، IFC، UNDP، UNEP و FAO فعالیت کرده است. استاد آلتر در مقامات خارجی به‌عنوان مشاور کار کرده و به‌ویژه در عدن، بیروت و قاهره تجربه دارد. دکترای خود را از دانشگاه پاریس I پانتهئون‑سوربن دریافت کرده است.