‏🔷 ۴/۴

چه گام بعدی باید باشد؟
• امکان دفاع اوکراین از بنادرش و بازدارندگی روسیه را فراهم کنید. تقویت دفاع هوایی و موشکی اوکراین در اولویت فوری است، به‌ویژه برای بنادر، زیرساخت‌های حیاتی و حمل‌ونقل تجاری. شرکای ناتو و اتحادیهٔ اروپا باید به کیف کمک کنند تا برتری فناورانه در جنگ‌های دریایی را حفظ کند؛ این برتری پیش از این هزینه‌های سنگینی بر روسیه تحمیل کرده است.
• توانمندی‌های کشورهای ساحلی ناتو در دریای سیاه را تقویت کنید. رومانی می‌تواند به قطب دفاعی قوی‌تری در پشت‌صحنهٔ شرقی ناتو تبدیل شود و همکاری عمیق‌تر دفاعی‑صنعتی با اوکراین و ترکیه پتانسیل قابل‌توجهی برای ارتقای توان بازدارندگی اروپا دارد. به‌طور کلی، حمایت از این کشورهای ساحلی، از جمله بلغارستان و مولدووا، باید بر تقویت دفاع هوایی، تاب‌آوری زیرساخت‌ها و قابلیت‌های اطلاعاتی، نظارتی و شناسایی متمرکز شود.
• گروه MCM دریای سیاه را به مأموریتی مستمر تبدیل کنید و اوکراین را به آن بپیوندید. برای عملیاتی شدن مأموریت گسترش‌یافته، این طرح به تجهیزات و نیروی انسانی بیشتری نیاز دارد. حضور نمایندگان اوکراینی در ستاد MCM و در تمرینات، موضع آن را به‌طور چشمگیری تقویت می‌کند.
• سیگنال‌های بازدارندگی را تیزتر کنید. مفهوم بازدارندگی بر سه «C» استوار است: توان، اعتبار و ارتباط. دریای سیاه در هر سه این زمینه‌ها کمبود دارد. ناتو 3.0 که بر پایهٔ تقسیم بار بیشتر اروپا بنا شده، نباید معادل خروج آمریکا شود. اروپایی‌ها می‌توانند و باید مسئولیت بیشتری در دفاع معمولی بر عهده بگیرند؛ اما توانمندی‌های استراتژیک و بازدارندگی هسته‌ای ایالات متحده برای امنیت منطقه‌ای همچنان حیاتی است. آمریکا نیازی به «بازگشت» فیزیکی به دریای سیاه ندارد تا به اروپا اطمینان دهد که این منطقه در برابر روسیهٔ آزاد رها نخواهد شد. حمایت سیاسی، قابلیت تعامل و اطمینان استراتژیک می‌توانند ارزش بازدارندگی را بدون نیاز به استقرار یا سرمایه‌گذاری گستردهٔ آمریکایی فراهم کنند.
• هزینهٔ حملات به فعالیت‌های دریایی غیرنظامی را افزایش دهید. پیام اتحادیهٔ اروپا، آمریکا و سایر شرکای G7 به مسکو باید واضح باشد: هر حملهٔ روسی به کشتی‌های تجاری، بنادر یا زیرساخت‌های دریایی باید منجر به حمایت بیشتر از اوکراین، تحریم‌های قوی‌تر و فشار فزاینده بر ناوگان سایهٔ روسیه شود.

چه مسیر بعدی—آتش‌بس مذاکره‌شده یا تشدید تنش بیشتر—باشد، منطقه باید با موقعیتی قدرتمند به آن پاسخ دهد. برای این منظور، بازدارندگی معتبر، دفاع‌های قوی‌تر و سیگنال‌های سیاسی جسورانه لازم است.

یِوگِنیا گابر (Yevgeniya Gaber) پژوهشگر ارشد غیر مقیم در برنامه ترکیهٔ آتلانتیک‌کونسل است. پیش از این به‌عنوان مشاور سیاست خارجی اوکراین و دیپلمات فعالیت می‌کرد و از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸ در سفارت اوکراین در آنکارا خدمت کرد.

نظراتی که در TURKEYSource بیان می‌شود، صرفاً متعلق به نویسندگان است و لزوماً بازتاب‌دهندهٔ دیدگاه‌های آتلانتیک کونسل، کارکنان یا حامیان آن نیست.

برنامه را کشف کنید

در چارچوب تعهد دیرینهٔ آتلانتیک کونسل به تقویت روابط ترانس‌آتلانتیک، برنامه ترکیهٔ آتلانتیک کونسل پژوهش انجام می‌دهد، رهبری فکری ارائه می‌کند و بستری برای گفت‌وگوی استراتژیک میان ایالات متحده، ترکیه و متحدان ناتو فراهم می‌سازد. این گفت‌وگوها با هدف مقابله با سخت‌ترین چالش‌های منطقه و بررسی فرصت‌ها برگزار می‌شود؛ فرصت‌هایی که در حوزه‌های انرژی، کسب‌وکار و تجارت، فناوری، دفاع و امنیت نیز گنجانده شده‌اند.