‏💠 ۳/۳

عربستان سعودی امروز پایدار است، اما توافق‌نامه‌های هسته‌ای باید برای دهه‌ها طراحی شوند. بن سلمان در نهایت پدرش، پادشاه سلمان، را جانشین خواهد کرد؛ در این میان اعضای خاندان سلطنتی به دوران بازداشتشان در هتل ریتز‑کارلتون هنگام تقویت قدرت او اشاره می‌کنند. جانشینی آینده می‌تواند ناپایداری قابل‌توجهی به همراه داشته باشد. از این رو، ایجاد توانایی غنی‌سازی بومی خطرات گسترش سلاح‌های هسته‌ای را به مراتب فراتر از محاسبات ژئوپولیتیکی امروز به همراه دارد.

در عین حال، اسرائیل نیز وظایفی پیش رو دارد.

دولت آینده اسرائیل می‌تواند به ریاض پیشرفت کافی در مسأله فلسطینی‌ها بدهد تا روند نرمال‌سازی پیش برود. اما اسرائیل می‌تواند فوراً به مسأله‌ای بسیار قابل‌مدیریت‌تر، یعنی خشونت افراطی در کرانه باختری، بپردازد.

اسرائیل روزانه با تروریسم واقعی فلسطینی‌ها مواجه است؛ این تهدید نباید کم‌اهمیت شمرده یا با خشونت مستوطنان برابر شود. اما اسرائیلی‌هایی که به فلسطینیان بی‌گناه حمله می‌کنند، اموال را تخریب می‌نمایند یا قوانین اسرائیل را نقض می‌دارند، منافع استراتژیک کشورشان را تضعیف می‌کنند.

دولت نتانیاهو یا دولت بعدی باید قانون اسرائیل را به‌طور قاطع اجرا کند؛ از جمله بازداشت اداری در صورت توجیه امنیتی، علیه تعداد نسبتاً کمی از افراط‌گرایان مسئول. اجازه ادامه این اعمال، آسیب‌پذیری دیپلماتیک غیرضروری ایجاد می‌کند؛ در زمانی که اسرائیل به بازسازی حمایت‌های بین‌المللی و به‌ویژه حمایت آمریکا نیاز دارد. دولت‌های اروپایی فشار خود را بر سیاست‌های کرانه باختری افزایش می‌دهند، در حالی که دموکرات‌های کنگره تحریم‌هایی مرتبط با فعالیت‌های مستوطنه‌ای اسرائیل پیشنهاد کرده‌اند.

در حال حاضر پیشرفت عمومی قابل‌توجهی بین اسرائیل و عربستان سعودی محتمل نیست، به‌ویژه پیش از آنکه پس از انتخابات دولت ثابتی در اسرائیل شکل گیرد. با این حال، ایران همچنان سعی می‌کند دو کشور را به‌هم نزدیک کند. تهدیدهای مشترک از سوی جمهوری اسلامی ایران و حوثی‌ها، همکاری اطلاعاتی و امنیتی سعودی‑اسرائیلی را ضروری می‌سازد، حتی اگر بخش عمده‌ای از این همکاری در پس‌زمینه بماند.

ریاض باید تعهد بلندمدت آمریکا به منطقه را نیز در نظر بگیرد. ترامپ در ژانویهٔ ۲۰۲۹ از سمت برخواهد شد و نه عربستان سعودی و نه اسرائیل نمی‌دانند جانشین او، چه دموکرات باشد و چه جمهوری‌خواه، آیا همان سطح مشارکت را حفظ خواهد کرد یا خیر. اعتبار و بازدارندگی آمریکا در خاورمیانه همچنین در پکن و تایپه تأثیر می‌گذارد.

با این وجود، نباید ترامپ را دست‌کم گرفت. توافق‌نامه‌های ابراهیم عقاید سنتی چندین دهه‌ای را که نرمال‌سازی عرب‑اسرائیلی بدون حل پیش‌دستی مسأله فلسطینی‌ها امکان‌پذیر نیست، برهم زد. او می‌تواند دوباره منطقه را شگفت‌زده کند.

اما به‌رغم تاریخی بودن به رسمیت شناختن اسرائیل توسط عربستان، این لزوماً به معنای آشتی نیست. رابطهٔ واقع‌بینانه‌تر ممکن است شبیه مصر یا اردن باشد: روابط دیپلماتیک رسمی و همکاری امنیتی گسترده، در حالی که نرمال‌سازی اجتماعی سال‌ها، شاید دهه‌ها، به طول می‌انجامد.

اورشلیم می‌داند و واشنگتن باید تفاوت بین توافق‌نامهٔ دولتی و صلح میان مردم را درک کند.

اریک ر. مندل، مدیر شبکه اطلاعات سیاسی خاورمیانه و سردبیر ارشد امنیتی برای Jerusalem Report روزنامهٔ Jerusalem Post است.