⭐ ۴/۴
سوم اینکه، عربستان باید درک کند که مسأله حوثی‌ها را نمی‌توان از ایران جدا کرد. استراتژی‌ای که به‌طور مداوم موشک‌ها و پرتابگرها را در یمن هدف می‌گیرد، در حالی که تهران را آزاد می‌گذارد تا شبکه را بازسازی کند، چرخه‌ای بی‌پایان از ویرانی و بازسازی ایجاد می‌کند. بنابراین توانایی ایران در انتقال مشاوران، فناوری موشکی، سرمایه‌گذاری و تجهیزات به یمن باید به‌عنوان بخشی از همان مسأله استراتژیک محسوب شود.
در نهایت، ریاض باید معنای واقعی پیروزی را تعریف کند. عربستان سال‌ها عملیات نظامی را انجام داد بدون اینکه وضعیت سیاسی نهایی‌ای ایجاد کند که پس از توقف بمباران بتواند دوام آورد. یک کارزار هوایی نامحدود دیگر نیز در نهایت همان مشکل را تکرار خواهد کرد.
پاسخ لزوماً مستلزم اشغال شمال یمن نیست؛ کاری که هزینه‌های بسیار بالا و احتمالاً معکوس خواهد داشت. اما این پاسخ نیازمند فشار مستمر اطلاعاتی، بازدارندگی نظامی، نیروهای زمینی یمنی توانمند، اختلال در شبکه‌های تأمین ایران و تهدیدی معتبر علیه رهبری حوثی‌ها و زیرساخت‌های استراتژیکشان است، به‌ویژه هنگامی که شبه‌نظامی به عربستان یا حمل‌ونقل بین‌المللی حمله می‌کند.
به‌نظر می‌رسد عربستان به این نتیجه رسیده که صرف خودداری نمی‌تواند آن را محافظت کند. حملات موشکی و پهپادی حوثی‌ها به فرودگاه‌های جیزان و نجران این هفته این نکته را نشان داد. در این حملات سه نفر مجروح شدند، در حالی که نیروهای تحت حمایت عربستان در داخل یمن پیشروی می‌کردند.
بنابراین سؤال دیگر این نیست که آیا ریاض می‌جنگد یا نه؛ جنگ در حال وقوع است.
سؤال واقعی این است که آیا عربستان سرانجام درس دهه گذشته را آموخته است: نیروی نظامی بدون استراتژی سیاسی منسجم تنها زمان را بازنشانی می‌کند تا حوثی‌ها بازسازی، اسلحه‌گیری و دوباره حمله کنند.
مسئله حوثی‌ها گسترده است و تنها ایده‌های جسورانه می‌توانند راه‌حلی ارائه دهند. اقدامات نیمه‌کاره و کارزارهای نامشخص بارها به شبه‌نظامی اجازه بقا داده‌اند؛ آنچه حوثی‌ها را نمی‌کشد، تا کنون فقط آن‌ها را قوی‌تر ساخته است.
حسین عبدالحسین پژوهشگر در بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها (FDD) است.
Post #1283
50