📌آسپارتام و اضطراب بین نسلی

محققان آسپارتام را که یک شیرین کننده مصنوعی به کار رفته در محصولات رژیمی است با رفتارهای اضطرابی در موش ها مرتبط دانسته اند. بر اساس این مطالعه، علاوه بر ایجاد اضطراب در موش‌هایی که آسپارتام مصرف می‌کردند، اثرات آن تا دو نسل بعد در موش‌های نری که در معرض این شیرین‌کننده قرار گرفته بودند، قابل ردیابی بود.

سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) آسپارتام را به عنوان یک شیرین کننده در سال 1981 تایید کرد. امروزه تقریباً 5000 تن در سال از این ماده تولید و مصرف می شود. آسپارتام بعد از مصرف، در بدن به اسید آسپارتیک، فنیل آلانین و متانول تبدیل می شود که همه اینها می توانند اثرات شدیدی بر سیستم عصبی مرکزی داشته باشند.

این مطالعه که در Proceedings of the National Academy of Sciences منتشر شده است نشان می‌دهد علائمی که در فرد می‌بینیم تنها متاثر از وقایعی که امروز اتفاق می افتد نیست، بلکه می تواند ناشی از حوادثی باشد که دو نسل قبل و شاید حتی بیشتر از آن اتفاق افتاده است، پدیده ای که از طریق اپی‌ژنتیک اتفاق می‌افتد.

در این پژوهش به موش‌ها آب آشامیدنی حاوی آسپارتام داده شد که دارای حداکثر 15 درصد مقدار مصرف مجاز روزانه انسانی بود. این مقدار که معادل ۲ تا ۴ قوطی نوشابه رژیمی در روز برای انسان است، به مدت 12 هفته و در یک مطالعه چهار ساله ادامه یافت.

رفتارهای اضطرابی مشهود در موش‌ها از طریق انواع آزمایش‌های ماز در چندین نسل از نرهای تغذیه شده با آسپارتام مشاهده شد.

هنگامی که دیازپام، دارویی که برای درمان اختلال اضطراب در انسان استفاده می‌شود، به موش‌ها داده شد، رفتارهای شبه اضطرابی در تمام نسل‌ها ناپدید شدند.

این مطالعه بیانگر تغییرات موقت یا اپی ژنتیکی در سلول‌های اسپرم موش است. برخلاف تغییرات ژنتیکی (جهش)، تغییرات اپی ژنتیک برگشت پذیر هستند و توالی DNA را تغییر نمی دهند. با این حال، آنها می توانند نحوه خواندن یک توالی DNA را در بدن تغییر دهند و به نسل بعد هم منتقل شوند.

🔗منبع:
https://doi.org/10.1073/pnas.2213120119  

✒️ به قلم پردیس دهدارنسب

🧬با ژنتیک تودی همراه باشید | @geneticstoday