📖 كِتَابُ التَّوْحِيدِ
🚪بَابُ الْحَرَكَةِ وَ الِانْتِقَالِ‌
مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْمَاعِيلَ اَلْبَرْمَكِيِّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ عَبَّاسٍ اَلْخَرَاذِينِيِّ عَنِ اَلْحَسَنِ بْنِ رَاشِدٍ عَنْ يَعْقُوبَ بْنِ جَعْفَرٍ اَلْجَعْفَرِيِّ عَنْ أَبِي إِبْرَاهِيمَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ: ذُكِرَ عِنْدَهُ قَوْمٌ يَزْعُمُونَ أَنَّ اَللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَی‌ يَنْزِلُ إِلَی‌ اَلسَّمَاءِ اَلدُّنْيَا فَقَالَ إِنَّ اَللَّهَ لاَ يَنْزِلُ وَ لاَ يَحْتَاجُ إِلَی‌ أَنْ يَنْزِلَ إِنَّمَا مَنْظَرُهُ فِي اَلْقُرْبِ وَ اَلْبُعْدِ سَوَاءٌ لَمْ يَبْعُدْ مِنْهُ قَرِيبٌ وَ لَمْ يَقْرُبْ مِنْهُ بَعِيدٌ وَ لَمْ يَحْتَجْ إِلَی‌ شَيْءٍ بَلْ يُحْتَاجُ إِلَيْهِ وَ هُوَ ذُو اَلطَّوْلِ «لاٰ إِلٰهَ إِلاّٰ هُوَ اَلْعَزِيزُ اَلْحَكِيمُ» أَمَّا قَوْلُ اَلْوَاصِفِينَ إِنَّهُ يَنْزِلُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَی‌ فَإِنَّمَا يَقُولُ ذَلِكَ مَنْ يَنْسُبُهُ إِلَی‌ نَقْصٍ أَوْ زِيَادَةٍ وَ كُلُّ مُتَحَرِّكٍ مُحْتَاجٌ إِلَی‌ مَنْ يُحَرِّكُهُ أَوْ يَتَحَرَّكُ بِهِ فَمَنْ ظَنَّ بِاللَّهِ اَلظُّنُونَ هَلَكَ فَاحْذَرُوا فِي صِفَاتِهِ مِنْ أَنْ تَقِفُوا لَهُ عَلَی‌ حَدٍّ تَحُدُّونَهُ بِنَقْصٍ أَوْ زِيَادَةٍ أَوْ تَحْرِيكٍ أَوْ تَحَرُّكٍ أَوْ زَوَالٍ أَوِ اِسْتِنْزَالٍ أَوْ نُهُوضٍ أَوْ قُعُودٍ فَإِنَّ اَللَّهَ جَلَّ وَ عَزَّ عَنْ صِفَةِ اَلْوَاصِفِينَ وَ نَعْتِ اَلنَّاعِتِينَ وَ تَوَهُّمِ اَلْمُتَوَهِّمِينَ «وَ تَوَكَّلْ عَلَی‌ اَلْعَزِيزِ اَلرَّحِيمِ اَلَّذِي يَرٰاكَ حِينَ تَقُومُ وَ تَقَلُّبَكَ فِي اَلسّٰاجِدِينَ».

یعقوب بن جعفر جعفری از امام کاظم (علیه السلام) نقل می کند که: در نزد ایشان گروهی را یاد کردند که گمان می کنند خدای تبارک و تعالی به اسمان دنیا نازل می شود. حضرت فرمود: به راستی خدا نازل نمی شود و نیازی ندارد که نازل شود و نگاه ش در [چیز های] نزدیک و دور یکسان هست. چیز های نزدیک از او دور نمی شود و چیز های نزدیک از او دور نمی شود، و (خدا) به چیزی احتیاج ندارد بلکه (همه چیز) به او احتیاج دارد، دارای فضل و بخشش است نیست خدایی جز او که با عزیز و دارای حکمت است. اما این سخن وصف کنندگان (وصف کنندگان خدا) که می گویند: خدای تبارک و تعالی نازل می شود، به راستی این سخن را کسی می گوید که خدای متعال را به نقص و کاستی یا زیادی نسبت دهد و هر چیزی که متحرک است محتاج چیزی است که ان را حرکت دهد یا (چیزی که) با ان حرکت کند. پس هر کس به خدا این گمان ها را داشته باشد هلاک می شود پس بر حذر باشید در صفات ش، از اینکه برای او حدی قرار دهید که او را محدود کند با نقص و کاستی یا زیادی یا به حرکت در اومد (به وسیله یک چیز خارجی) یا حرکت کردن (به خودی خود و بدون چیز خارجی) یا نابودی یا پایین اومد و نازل شدن با برخواستن و یا نشستن چرا که خدا جلیل تر و عزیز تر است از توصیف واصفین (توصیف کنندگان) و شرح شارحین (شرح و توصیف کسانی که خدا را توصیف می کنند) و توهم متوهمین (گمان و خیال کسانی که خیال می کنند). و توکل بر (خدای) عزیز و مهربان که تو را می بیند زمانی که می ایستی یا حرکت می کنی در بین سجده کنندگان.

نشانی: الکافي ج ۱، ص ۱۲۵
🆔 @ganjinekafi