ترجمه توسط هوش مصنوعی:
عبدالعزیز بن مسلم گفت: ما در «مرو» همراه امام رضا (علیه‌السلام) بودیم. روز جمعه، اوایل ورودمان، در مسجد جامع جمع شدیم. مردم درباره‌ی امامت بحث می‌کردند و از اختلاف زیاد مردم در این باره حرف می‌زدند. من خدمت آقایم (امام) رسیدم و ایشان را از گفت‌وگوی مردم باخبر کردم. امام تبسمی کرد و سپس فرمود:
ای عبدالعزیز! این مردم نادانند و از نظر خودشان فریب خورده‌اند. خدای عزوجل پیامبرش را قبض روح نکرد تا اینکه دینش را کامل کرد و قرآن را بر او نازل فرمود؛ قرآنی که در آن بیان همه چیز است. در آن حلال و حرام، حدود و احکام، و همه‌ی آنچه مردم به آن نیاز دارند به‌طور کامل بیان شده. خدای عزوجل فرموده: «ما در کتاب هیچ چیزی را فروگذار نکردیم» و در حجةالوداع که آخرین سال عمر پیامبر بود، نازل کرد: «امروز دینتان را برایتان کامل کردم و نعمتم را بر شما تمام نمودم و اسلام را به‌عنوان دین برایتان پسندیدم.»
و امامت جزء تمامیت دین است. پیامبر (ص) نرفت تا اینکه نشانه‌های دینشان را برای امت بیان کرد و راهشان را روشن ساخت و آنان را بر راه مستقیم حق گذاشت و علی (ع) را به‌عنوان پرچم و امام برایشان برپا داشت. و هیچ چیزی که امت به آن نیاز داشت را فروگذار نکرد مگر اینکه بیان فرمود.
پس هر کس گمان کند که خدا دینش را کامل نکرده، در حقیقت کتاب خدا را رد کرده؛ و هر کس کتاب خدا را رد کند، به آن کافر است.
آیا اینها می‌دانند قدر و جایگاه امامت در امت چقدر است که انتخاب خودشان را در آن جایز بدانند؟ همانا امامت، قدرش والاتر، شأنش بزرگ‌تر، جایش برتر، حریمش محفوظ‌تر و ژرفایش دورتر از آن است که مردم با عقل‌هایشان به آن برسند یا با رأی‌هایشان به آن دست یابند یا با انتخاب خودشان امامی برپا کنند.
همانا خداوند عزوجل امامت را مخصوص ابراهیم خلیل (ع) کرد؛ بعد از نبوت و خُلّت (دوستی خاص)، به‌عنوان مرتبه‌ی سوم و فضیلتی که او را با آن شرافت داد و نامش را با آن بلند کرد. فرمود: «من تو را برای مردم امام قرار می‌دهم.» ابراهیم (ع) از سر شوق گفت: «و از ذریه‌ی من؟» خداوند تبارک و تعالی فرمود: «عهد من به ستمکاران نمی‌رسد.» پس این آیه، امامت هر ستمگری را تا روز قیامت باطل کرد و امامت در برگزیدگان قرار گرفت.
سپس خداوند متعال او را گرامی داشت و امامت را در ذریه‌ی برگزیده و پاکش قرار داد و فرمود: «و به او اسحاق و یعقوب را به‌عنوان بخشش عطا کردیم و همه را صالح قرار دادیم. و آنان را امامانی قرار دادیم که به امر ما هدایت می‌کنند و به آنان انجام کارهای خیر و برپاداشتن نماز و پرداختن زکات را وحی کردیم و آنان برای ما عبادت‌کنندگان بودند.»
پس امامت همواره در ذریه‌ی او بود؛ نسلی از نسل دیگر آن را به ارث می‌برد، قرن به قرن، تا اینکه خداوند متعال آن را به پیامبر (ص) به ارث داد و فرمود: «همانا نزدیک‌ترین مردم به ابراهیم، کسانی هستند که از او پیروی کردند و این پیامبر و کسانی که ایمان آوردند؛ و خداوند ولی مؤمنان است.»
پس امامت مخصوص پیامبر شد و او (ص) به فرمان خدای متعال آن را به علی (ع) سپرد، همان‌گونه که خداوند واجب کرده بود. و امامت در ذریه‌ی برگزیده‌ی او قرار گرفت؛ کسانی که خداوند به آنان علم و ایمان داده، به گفته‌ی خدای تعالی: «و کسانی که علم و ایمان به آنان داده شده گفتند: همانا شما به‌حسب کتاب خدا تا روز بعث ماندید.»
پس امامت مخصوص فرزندان علی (ع) است تا روز قیامت، چون بعد از محمد (ص) پیامبری نیست. پس این نادانان از کجا می‌خواهند انتخاب کنند؟!
همانا امامت جایگاه پیامبران و میراث اوصیاست. همانا امامت خلافت خدا و خلافت رسول (ص) و مقام امیرالمؤمنین (ع) و میراث حسن و حسین (ع) است.
همانا امامت زمام دین و نظام مسلمانان و صلاح دنیا و عزت مؤمنان است. همانا امامت ریشه‌ی روینده‌ی اسلام و شاخه‌ی بلندش است. با امام، نماز و زکات و روزه و حج و جهاد کامل می‌شود، و اموال فیء و صدقات فراهم می‌گردد، و حدود و احکام اجرا می‌شود، و مرزها و نواحی محفوظ می‌ماند.
امام حلال خدا را حلال و حرام خدا را حرام می‌کند، حدود خدا را برپا می‌دارد، از دین خدا دفاع می‌کند و با حکمت و موعظه‌ی حسنه و حجت بالغه به راه پروردگارش دعوت می‌کند.
امام مانند خورشید طلوع‌کننده‌ی تابان است که نورش جهان را فرا می‌گیرد و در افق چنان است که دست‌ها و چشم‌ها به آن نمی‌رسند. امام ماه کامل نورافشان و چراغ درخشان و نور تابان و ستاره‌ی راهنما در تاریکی‌های شب و دل شهرها و بیابان‌ها و ژرفای دریاهاست.
امام آب گوارا برای تشنه است، راهنمای هدایت و نجات‌بخش از هلاکت است. امام آتش بر بلندی است که برای کسی که به آن پناه برد گرم است، و راهنما در مهالک است؛ هر کس از او جدا شود هلاک می‌شود.
امام ابر بارنده و باران ریزان و خورشید روشن و آسمان سایه‌افکن و زمین گسترده و چشمه‌ی جوشان و آبگیر و بوستان است.
ادامه دارد...
Post #179
12