و به پیامبرش (ص) فرمود: «کتاب و حکمت را بر تو نازل کرد و به تو آموخت آنچه را نمی‌دانستی و فضل خدا بر تو عظیم بود.»

و درباره‌ی امامان از اهل بیت پیامبرش و عترت و ذریه‌اش (صلوات الله علیهم) فرمود: «آیا به مردم بر آنچه خدا از فضلش به آنان داده حسد می‌برند؟! همانا ما به آل ابراهیم کتاب و حکمت دادیم و به آنان ملک عظیمی بخشیدیم. پس بعضی از آنان به او ایمان آوردند و بعضی از او روی گرداندند و جهنم سوزان کافی است.»

و همانا بنده‌ای که خداوند عزوجل او را برای امور بندگانش برمی‌گزیند، سینه‌اش را برای آن می‌گشاید و چشمه‌های حکمت را در قلبش می‌نهد و علم را به او الهام می‌کند؛ پس بعد از آن در پاسخ درمانده نمی‌شود و در یافتن صواب حیران نمی‌گردد. او معصوم، مؤید، موفق، مسدد است؛ از خطاها و لغزش‌ها و افتادن‌ها در امان است. خداوند این را مخصوص او می‌کند تا حجتش بر بندگان و شاهدش بر خلق باشد. «و این فضل خداست که به هر کس بخواهد می‌دهد و خدا دارای فضل عظیم است.»

پس آیا آنان می‌توانند مثل چنین کسی را بیاورند و انتخابش کنند؟! یا انتخاب‌شده‌ی آنان این صفت را دارد که او را مقدم کنند؟! به خدا قسم، آنان از حق تجاوز کردند و «کتاب خدا را پشت سرشان انداختند، گویی نمی‌دانند.» در حالی که در کتاب خدا هدایت و شفاست، اما آن را رها کردند و از هوس‌هایشان پیروی کردند. پس خدا آنان را نکوهش کرد و دشمن داشت و به بدبختی انداخت و فرمود: «و چه کسی گمراه‌تر از کسی است که بدون هدایت خدا از هوایش پیروی کند؟! همانا خدا قوم ستمکاران را هدایت نمی‌کند.»

و فرمود: «پس بدا بر آنان و اعمالشان را تباه کرد.» و فرمود: «نفرت بزرگی نزد خدا و نزد مؤمنان برانگیخت. این‌گونه خدا بر دل هر متکبر جباری مهر می‌زند.» و صلی الله علی النبي محمد و آله و سلم تسلیماً کثیراً.

نشانی: الکافي ج ۱، ص ۱۹۸
🆔 @ganjinekafi