🚪بَابُ الْإِرَادَةِ أَنَّهَا مِنْ صِفَاتِ الْفِعْلِ وَ سَائِرِ صِفَاتِ الْفِعْلِ
مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْمَاعِيلَ عَنِ اَلْحُسَيْنِ بْنِ اَلْحَسَنِ عَنْ بَكْرِ بْنِ صَالِحٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَسْبَاطٍ عَنِ اَلْحَسَنِ بْنِ اَلْجَهْمِ عَنْ بُكَيْرِ بْنِ أَعْيَنَ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ عِلْمُ اَللَّهِ وَ مَشِيئَتُهُ هُمَا مُخْتَلِفَانِ أَوْ مُتَّفِقَانِ فَقَالَ اَلْعِلْمُ لَيْسَ هُوَ اَلْمَشِيئَة أَ لاَ تَرَى أَنَّكَ تَقُولُ سَأَفْعَلُ كَذَا إِنْ شَاءَ اَللَّهُ وَ لاَ تَقُولُ سَأَفْعَلُ كَذَا إِنْ عَلِمَ اَللَّهُ فَقَوْلُكَ إِنْ شَاءَ اَللَّهُ دَلِيلٌ عَلَى أَنَّهُ لَمْ يَشَأْ فَإِذَا شَاءَ كَانَ اَلَّذِي شَاءَ كَمَا شَاءَ وَ عِلْمُ اَللَّهِ اَلسَّابِقُ لِلْمَشِيئَةَِ.
بکیر بن اعین گوید: به امام صادق (علیه السلام) عرض کردم علم خدا و مشییت (خواست) او، دو چیز مختلف هستند یا یکسانند؟ فرمود: علم [که] همان مشییت نیست. ایا نمی بینی که تو می گویی به زودی فلان کار را خواهم کرد ان شاء الله (اگر خدا بخواهد) و نمی گویی به زودی فلان کار را خواهم کرد ان علم الله (اگر خدا بداند)؟! پس [اینجای] سخن ت [که گفتی] اگر خدا بخواهد دلیلی است بر انکه او (خدا) نخواست [یعنی تا حالا او چیز را نخواسته] پس اگر بخواهد اتفاق می افتد ان چیز همان طور که (خدا) خواست. و [بدان که] علم خدا سابق از مشییت خداست (یعنی دانستن خدا پیشتر از مشییت ش هست)
نشانی: الکافي ج ۱، ص ۱۰۹
نکته:
این روایت به این نکته اشاره دارد که مشییت از صفات فعلی خدا هست و جز صفات ذاتی نیست.
🆔 @ganjinekafi