پس حمران عرض کرد: فدایت شوم، زنادقه (جمع زندیق) به دست تو ایمان می اورند همان طور که کفار به دست پدرت ایمان می اوردند. پس مومنی که به دست امام صادق (علیه السلام) ایمان اورده بود(به امام) عرض کرد: من را از شاگردانت قرار بده. امام صادق (علیه السلام) فرمود: ای هشام بن حکم او را بگیر و به ان بیاموز، پس هشام به او اموخت پس شد معلم ایمان برای اهل شام و مصر، و طهارت ش نیکو شد تا اینکه امام صادق (علیه السلام) از این طهارت نیکو، راضی شد.

نشانی: الکافي ج ۱، ص ۷۲

نکته:
برای فهم استدلال امام در جمله ای که مربوط به دهر بود لازم است کمی توضیح دهم. یکی از تعاریفی که منتسب به زندیق هاست عبارت هایی مثله دهریه است. یعنی کسانی که به خدا اعتقاد ندارد و می گویدند، دهر (زمان-روزگار) همه کار را انجام می دهد.
و زمان هم خالی از اراده و شعور و حکمت است.
امام در استدلال می خواهد بگوید اگر دهر اراده داشت، باید کسانی رو برمیگردوند یا کسانی رو که برگردوند می برد. اما شاید زندیق می گفت: دهر می تواند هرکس را بخواهد ببرد ولی دلش نمی خواد. پاسخ چیست؟
پاسخ خیلی ظریف است، اینجا شخص از عقیده ی دهری (زمان کور و بی هدف) برگشته و به خلاف ادعای خودش برای زمان عقل و اختیار و حکمت در نظر گرفته که عملا از صفات خدا هستند. یعنی عملا او به خدا باورمند شده، فقط اسم او را دهر گذاشته. امیدوارم که تونسته باشم استدلال امام رو شفاف توضیح داده باشم.

🆔 @ganjinekafi