📖 كِتَابُ فَضْلِ الْعِلْمِ‌
🚪بَابُ صِفَةِ الْعُلَمَاءِ
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ يُونُسَ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عُثْمَانَ عَنِ اَلْحَارِثِ بْنِ اَلْمُغِيرَةِ اَلنَّصْرِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ : فِي قَوْلِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ: «إِنَّمٰا يَخْشَى اَللّٰهَ مِنْ عِبٰادِهِ اَلْعُلَمٰاءُ » قَالَ يَعْنِي بِالْعُلَمَاءِ مَنْ صَدَّقَ فِعْلُهُ قَوْلَهُ وَ مَنْ لَمْ يُصَدِّقْ فِعْلُهُ قَوْلَهُ فَلَيْسَ بِعَالِمٍ.

حارث بن مغیره گوید: امام صادق عليه السّلام در تفسير گفتۀ خداى عزّ و جل كه فرمود: «تنها بندگان عالِم از خداى خود مى‌ترسند(فاطر: ۲۸)» فرمود: مقصود از عالم كسى است كه عمل و رفتارش،گفتارش را تصديق كند و قول و عملش هماهنگ باشد و هركس چنين نباشد عالم نيست.

نشانی: الکافي ج ۱، ص ۳۶

🆔 @ganjinekafi