🚪بَابُ الرُّوحِ
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَی عَنِ اِبْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنِ اِبْنِ أُذَيْنَةَ عَنِ اَلْأَحْوَلِ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ عَنِ اَلرُّوحِ اَلَّتِي فِي آدَمَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَوْلِهِ «فَإِذٰا سَوَّيْتُهُ وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي» قَالَ هَذِهِ رُوحٌ مَخْلُوقَةٌ وَ اَلرُّوحُ اَلَّتِي فِي عِيسَی مَخْلُوقَةٌ.
مومن الطاق گوید: از امام صادق (علیه السلام) در مورد روحی پرسیدم که در آدم (علیه السلام) دمیده شد. (همان طور که امده است) در ایه وقتی خلقت ش را کامل کردم و از روح خود در او دمیدم. فرمود: این روحی مخلوق هست و همچنین روحی که در عیسی (علیه السلام) دمیده شد مخلوق بود.
نشانی: الکافي ج ۱، ص ۱۳۳
نکته:🆔 @ganjinekafi
شاید منظور امام (علیه السلام) از این فرمایش این هست که می خواسته مشخص کند روح، مخلوق هست و جزئی از ذات اقدس الهی نبوده که کسی به غلط متصور شود خدا از ذات خودش در آدم (علیه السلام) دمیده است.