پژوهش‌های گسترده در سال‌های اخیر نشان داده‌اند که مسیر زندگی انسان، بسیار زودتر از آن‌چه گمان می‌رود شکل می‌گیرد. بر اساس مطالعات راج چتی و همکارانش، کودکانی که پیش از سیزده‌سالگی از محله‌های کم‌درآمد به مناطق دارای اعتماد اجتماعی بالا، امنیت بیشتر و مدارس باکیفیت‌تر نقل مکان کرده‌اند، در بزرگسالی از سطح تحصیلات بالاتر و احتمال فقر پایین‌تری برخوردار بوده‌اند.
در مقابل، کودکانی که پس از این سن جابه‌جا شده‌اند، تنها تغییرات ناچیزی در وضعیت آینده‌ی خود نشان داده‌اند.
به بیان دیگر، تأثیر محیط بر مسیر زندگی تا حدود دوران بلوغ شکل می‌گیرد و پس از آن، نسبتاً پایدار می‌ماند.
این یافته‌ها معنایی عمیق دارند؛ ثروت، جایگاه اجتماعی و موفقیت آینده، تنها حاصل «تلاش فردی» نیستند؛ بلکه نتیجه‌ی مستقیم ساختارهای محیطی‌اند که از دوران کودکی، مغز را شکل می‌دهند و افق‌های ممکن را در ذهن کودک ترسیم می‌کنند.
در واقع، کودک درون همان محیط می‌آموزد که چه چیزهایی ممکن است، چه چیزهایی نه، و تا کجا می‌تواند پیش برود. از این رو، تغییر در محیط رشد کودک، به‌ویژه پیش از بلوغ، یکی از مؤثرترین راه‌های شکستن چرخه‌ی فقر و نابرابری است.
Source:
Chetty et al., The Opportunity Atlas (NBER, 2018)
Chetty & Hendren, Quarterly Journal of Economics (2015)
Chetty et al., American Economic Review (2016)
Noble et al., Developmental Science (2012)
Blair & Raver, Child Development Perspectives (2012)
-
«Channel of science is for all»
