عصیان

چرا گریه می کنی،به آرزو های برباد رفته پدر و به دلتنگی های خودم نمی شود که آدم خاطرات گذشته خود را به یاد بیاورد و برای خودش گریه نکند،

من به فکر غم مادرم بودم، به فکر غم پدرم بودم، حتی به فکر غم تو بودم اما هیچکس نفهمید که من هم غمی دارم.

برای چه گریه می‌کنی؟

محرم 🖤

دارم ژورنال‌نویسی را تمرین می‌کنم 🌱

روز و شب، نور آفتاب و تاریکی مهتاب، تاریخ، زمان و ساعت، همه را به فراموشی سپرده‌ام. زندگی هنوز ادامه دارد اما نه برای من. به خانه هم پناه آورده‌ام. گذاشته‌ام کمی نور آفتاب از لابه‌لای پرده بتابد. گاهی با چرخ خیاطی مادرم مشغولم، گاهی هم نوشتن و خواندن کتاب را آغاز می‌کنم. با دوختن لباس‌ها روز را سپری می‌کنم. اگر روزها و هفته‌ها بگذرد، کسی نیست که سراغی از من بگیرد. وقتی در صفحات مجازی به دنبال یک سلام و یک پیامک کوتاه هستم، اما کسی نیست که برایم پیام بفرستد. امروز هم یکی از همان روزهای تنهایی من است و دارم با چرخ خیاطی مادرم برای مُبشیر لباس می‌دوزم.

به قول دکتر هاشمی: امیدوار باش، امید است که زندگی را می‌سازد.

#قهوه 🌱

سخت‌ترین کاری که می‌توانم انجام دهم، پختن شیرینی است. ناگفته نماند که من هیچ‌یک از خصلت‌ها و هنرهای مادرم را به ارث نبرده‌ام. کیک و شیرینی‌های مادرم نزد فامیل حرف خاص خودش را دارد. نزدیک عید می‌شود و مادرم به پخت‌وپز شیرینی‌های خاص خودش مشغول می‌شود. از آنجا که من دختری تنبل هستم، امروز برای افطار خودم یک نوع شیرینی پختم. اول از همه، قدم به قدم مراحل پخت کلوچه را انجام دادم و آن را برای پخت آماده کردم. دیگر چیزی برای گفتن ندارم؛ آن‌قدر شکل کلوچه‌ها کج و کوله شد که یا اکثریت شیرینی‌ها سوخت. از ده کلوچه‌ای که پختم، تنها چهار دانه قابل خوردن بود. از نظر مادرم، من هیچ‌وقت یک دختر کدبانو نخواهم شد؛ در حالی که خواهر بزرگ‌ترم همه کارها را بلد است. به قول کنایه‌آمیز مادرم، مدام می‌گوید: «نان شوهر اره دارد سیصد و شصت پره دارد. تا نان شوهر را نخورید، قدر خانه پدری را نمی‌دانید.» تا آخر عمر مادر کنارت نیست و همه کارها را انجام دهد؛ یک تکان به خودت بده، دختر!

حالا نزدیک افطار، عکس کلوچه‌ها را می‌گذارم.

روز مادر مبارک 🌱🤍

انسان ها بیشتر از حرفها، با طرز نگاه هایشان شناخته می‌شوند.

دنیا خوشحاله که جام جهانی شده ولی زن ایرانی برای زن افغان گریه می‌کنه و زن افغان برای زن ایرانی.

بعد میریم پیرونی

گر بال های مرا هم بچینی،
هنوز پرندگانی برای پرواز خواهند بود، که رویای آسمان بی انتهاست؛

واش

🌱🤍

امروز قلبم با #هرات است. چون «او آرزوی کوچکی دارد.»

ایمان که به گیسو بلرزد به چه ارزد؟

وَهُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ مَا كُنْتُمْ(حدید۴)
هر کجا باشید او با شماست.`

میشه پرنده باشی 😔

@EEG_AZBOT | info

نمی‌خواهم اخبار را گوش بدهم، وارد صفحه اینستا هم نمی‌روم. نمی‌دانم بار چندم است که آهنگ سیاوش قمیشی را گوش می‌دهم. داشتم گریه می‌کردم؛ برای خودم، برای دیگران. کاری هم از دستم ساخته نیست. با استوری گذاشتن هم چیزی ثابت نمی‌شود. فقط می‌خواهم در اینجا بنویسم: حال اهالی هرات خوب نیست. ما با مردمان زندگی می‌کنیم، زبان‌مان یکی‌ست؛ اما آنها نمی‌دانند و نمی‌فهمند زبان را.