عصیان

اوه ناستانکا عزیزم 🥺🌱

«اللّٰهُمَّ أَنْتَ ثِقَتِي فِي كُلِّ كُرْبَةٍ. . . »
خداوندا تـو پشتیبان منی در هر غمـی.
📿🥹

می‌خواستم حرف بزنم، اما جراتش را ندارم.

میبینی مریم مادر هما چقدر زحمت می کشد در آن مکتب کوچک روز ها با پدرت قدم زدی و چند ساعتی با زنی که تمام دنیایش با آدم ها فرق داشت هنوز هم امید دارد همانطور به من و شاگردان دیگرش میگفت روزی شما هم موفق میشوید
اما حالا هم به اینها زندگی کردن را آموزش می‌دهد
مادر هما دارد مکتب قدیمی مان را به سلیقه خودش تزیین می کند

به نظر می‌رسد نام ادمین این کانال مریم است و نام من نیز مریم است. گاهی نوشته‌های ایشان را می‌خوانم و احساس می‌کنم که با من صحبت می‌کند و اکنون روح مرا از طریق واژگانش درک می‌کند. دوستش دارم. کانال آرام است، اما در کلمات، درد‌هایش را احساس می‌کنم.

مریم، مرا نمی‌فهمند، و این آزرده‌ام می‌کند.
دیروز پنجاه و سه دقیقه با سپیداری جوانِ کناری جوبیاری باغ‌مان حرف زدم؛ اشتیاقش در شنیدن صدایم دلم را نوازش می‌کرد، مانندی برگ‌های خوش فورمش که در جهت باد دلبرانه می‌رقصیدند. مانده‌ام دیگر چقدر می‌خواهند شعر نفهمند، چقدر می‌خواهند کتاب نخوانند. مریم، تنها نخِ که مرا اینجا وصل کرده همین دریا و سپیدارانش با بلبلان‌یست که در سکوتِ غم انگیز شب برایم ترانه‌ می‌خوانند.

_معصومه‌شریفی

@Sabanamusic_bot | info

قسم به اُمیدی که میان هزار یأس در سینه، به تنهایی فریاد می‌زند .... 🌱

#رها

هر انسانی را که می بینی در دلش جنگی برپاست
جنگی با غمی که شب ها خواب را از چشمانش میگیرد
و لبخند اش را تمرین می کند.
تو فقط ظاهر او را می بینی. اما خداوند متعال اشک های او را می بیند. کی بی صدا میریزند.
پس بیجا قضاوت نکن!
کلمه از دهنت بیرون می آید ممکن است آخرین ضربه به دل خسته او باشد.
مهربان باش!
همین یک ذره مهربانی کافیست؟

توقع نداشته باش که آدم ها کنارت باشند
فقط به این خاطر تو همیشه در کنار شان بودی
همه به مهربانی تو نیستند.

بدترین نوع گم شدن این است که، در خانه ی خودت باشی،
میانِ آدم هایی که میشناسی،
اما ناگهان میبینی که زبان هیچکدام شان را نمی فهمی
و آنها هم تو را نمی بینند.

باز هم ویدیویی از خودم برای خودم در کنار خودم گذاشتم.

اگه خارج از ایران هستی و کانال داری، این پیام رو فور کن تا بیام ببینم وضعیت شما چی به چیه؟!

شب می‌شود، موج دلتنگی به سراغم می‌آید.

شمع را روشن کردم و اتاق در نور کم آن روشن شد. کتاب را برداشتم؛ «شب‌های روشن» اثر داستایوفسکی. در صفحه اول خواندم: «و شاید تقدیرش چنین بود که لحظه‌ای از عمرش با تو همدل باشد…».
هم‌زمان که داشتم کتاب را می‌خواندم، دیدم چیزی نزدیک شمع بال می‌زند؛ بله، پروانه بود.
یک گوشه‌ای خوانده بودم که می‌گفت: «وقتی پروانه نزدیکت شد، بدان که ارواح عزیزانت نزدیک است.»
کتاب را بستم و به بال‌زدن پروانه نگاه کردم. آیا این پروانه از نزد پدرام آمده بود یا شاید من این‌طور فکر کردم؟ انگار دارم دیوانه می‌شوم.

امروز احساس غم و اندوهی بی‌دلیل و عجیب را تجربه کردم؛ بدون وقوع رویداد خاصی، همچنان ناراحت هستم و احساس نارضایتی در درونم اوج گرفته است. تمایل به گریه دارم، بدون دلیل یا بهانه‌ای مشخص. هوا به تدریج گرم می‌شود و در عین حال، احساس می‌کنم اندوهی بر دلم سایه افکنده است.

در نهایت، برای سرگرمی خود را به خیاطی مشغول کردم و در خانه به دوخت و دوز پرداختم، اما متوجه شدم که حال روحی‌ام بهبود نیافته است. از فهرست پخش گوشی خود آهنگی را پخش کردم؛ صدای چرخ خیاطی مادر با صدای امیرجان صبوری ترکیب شد و اشک‌هایم جاری گردید، بدون آنکه تکه‌ای از پارچه‌ای در دست داشته باشم. باز هم دست‌هایم را دور خودم پیچاندم و سرم را بر روی دست‌هایم گزاردیم. هنگام پایان آهنگ، سرم را بلند کردم؛ گویی لیوانی از آب ریخته شده بود، آن‌قدر اشک ریخته بودم که با آستین لباسم آن را پاک کردم تا کسی متوجه نشود.

آهنگ را مجدداً پخش کردم و با صدای خواننده که از چاه بالا می‌آمد، بخش زیرین را زمزمه کردم:
«همه وقتا اون شهر، شهر قصه بود جاده بی‌خطر خانه کاه‌گِلی بود»

نمی‌دانم چرا خودم را مجازات می‌کنم؛ گویی نیاز به کمک دارم.