کتاب «زینب الکبری السیدة المظلومة» نوشته‌ی حافظ أسدرم، مدعای اصلی‌اش این است که زینب بنت علی(س) در وقایع کربلا و شهادت امام حسین(ع) حضور نداشته است. کتاب حجیم و مفصل است.
اما من بعد از خواندن آن، قانع نشدم. بزرگ‌ترین ضعف استدلالی کتاب، در نوع نقد کردن گزارشات حضور زینب کبری(س) است. أسدرم با بی‌توجهی به «روش سنجش تاریخ»، تعداد زیادی از گزارشات را به دلیل «ضعف ناقلان گزارش (نقد رجالی)» کنار می‌گذارد؛ درحالی‌که نقد رجالی یک متن، روشی است که محدثانِ متقدم برای سنجش روایات اعتقادی و فقهی ابداع کردند. اما برخلاف متون اعتقادی و فقهی، متون تاریخی «قرینه‌محور» هستند؛ یعنی «رد پا» و «نخ» دارند و نباید به صرف ضعیف بودن ناقل، گزارش را بی‌اعتبار دانست. به عبارتی نباید «روش سنجش حدیث» را با «روش سنجش تاریخ» درآمیخت.
این هم‌آمیزی روشی میان حدیث و تاریخ، که هرچند هر دو «نقل»اند اما زمینه‌ی شکل‌گیری متفاوتی از یک‌دیگر دارند و هدف جداگانه‌ای را دنبال می‌کنند، باعث می‌شود، تاریخ‌پژوه که باید بی‌طرف باشد، ایدئولوژیک پژوهش کند.

🌐 فکرک‌های‌من | موسوی عقیقی | شماره‌ی: ۱۱۵۸
✅ http://t.me/fekr_rak
📷 instagram.com/mousavi_aghighii