#معلم

پاسداشتِ معلم
نمونه‌هایی از شعرهای شاعران درباره معلم و دانش‌آموز و مدرسه:

فریاد ازآن‌معلم! کآموخت در دبستان،
تاراجِ دین پیران، طفلانِ دلربا را . ‏
جامی

عشق می‌گویم و می‌گریم راز؛
طفل نادانم و اول‌سَبَق است . ‏
عُرفی

معلم چون کُند دَستان نوازی،
کند کودک به پیشش پای‌بازی. ‏
‏ فخر الدین گرگانی ویس ورامین ص164

که یاد آور این بیت عربی است :‏
اِذاکانَ ربُّ البیتِ بالدّفِ مولَعاً،
فَشیمـةِ اهل‌البیتِ کُلهُم رقصٌ.
(بزرگ خانه که شیفته‌ی موسیقی باشد، زن و بچه هم دوستدار رقص خواهند بود.)

از دفتر وصال تو، چون طفلّ خودنما،
یک‌حرف خوانده‌ایم و به صدجا نوشته‌ایم. ‏
شکیبی اصفهانی ‏

رنج‌های عشق را کی بلهوس دارد قبول!
کی شناسد طفل، قدرِ سیلی استاد را؟ ‏
‏ ظهیر

معلم سر کَنَد هرلحظه کِلک، آن طفل بَدخو را ؛
به خون غلتد! که مشقِ سر بُریدن می‌دهد او را. ‏
یغما ‏

معلم گو مده تعلیمِ بیداد آن پَری‌رو را!
که جز خوی نكو، لایق نباشد روی نیکو را. ‏
جامی ‏

ما چو طفلیم و جهان مکتب و عشق تو ادیب،
هجر و وصلِ تو بُوَد شنبه و آدینه‌ی ما. ‏
والهی قمی ‏

کجا هاتف به جا مانَد کسی را دین و دل جایی،
که درسِ شوخی آموزند طفلان را به مکتب‌ها. ‏
هاتف

معلم گو ادب کم کن! كه من ناجنس شاگردم؛
پدر گو پند کمتر ده! که من نااهل فرزندم. ‏
‏ سعدی ‏

معلم گو ئیا امروز درسِ عشق می‌گوید،
که در فریاد می‌بینيم طفلان را به مکتب‌ها. ‏
‏ هلالی

ما طفلِ مکتبیم و بُوَد گریه درس ما؛
ای دل بکوش تا سَبَقِ خود روان‌کنی! ‏
‏ ابوالقاسم فندرسکی

مگر درسِ کتابِ هجر می‌گوید ادیب امروز؟
که می‌آید صدای گریه‌ي طفلان ز مکتب‌ها؟ ‏
‏ صحبت لاری ‏

دولت جان‌پرور است صحبت آموزگار؛
خلوت بی‌مُدعی، سفره‌ي بی‌انتظار. ‏
‏ سعدی

فکر شنبه، تلخ دارد جمعه‌ي اطفال را؛
عشرتِ امروز، بی‌اندیشه‌ی فردا خوش است. ‏
صائب

از روزگار سیلیِ بسیار می‌خورم؛
گویی هنوز سیلی استادم آرزوست. ‏
کمال اجتماعی جندقی ‏

سیلیِ ایام، خواهد کرد طفلان را ادب؛
پیشدستی‌های جورِ سیلیِ استاد چیست؟ ‏
ناصح تبریزی ‏

پدر از مِهر، تو را هیچ به استاد نداد؟
یا معلم به تو حرفی ز وفا یاد نداد؟ ‏
عاشق اصفهانی

دِرَمش سکه‌ی توقیف نبیند هرگز!
هرکه رو در گروِ سیلیِ استاد نکرد. ‏
‏ ملا زمانی یزدی ‏

چنان از شوق طفلی، صبحِ شنبه جانب مکتب،
رَوم،کان طفل از مکتب، شبِ آدینه می‌آید.
صحبت لاری

https://telegram.me/ezzatiparvar