#حافظانه
غزل شماره154دیوان حافظ خانلری:

من و اِنکارِ شَراب؟ این چه حِکایت باشد؟!
غالباً، این قَدَرَم عَقل و کِفایت باشد.

من که شب‌ها، رَهِ تقوا، زَده‌ام با دَف و چَنگ،
این‌زمان سَر به رَه آرَم؟ چه حِکایت باشد؟

زاهِد اَر راه به رِنْدی نَبَرَد، مَعذور است؛
عشق، کاری است که موقوفِ هِدایت باشد.

بنده‌ی پیرِ مُغانم، که زِ جَهلم بِرَهانْد؛
پیرِ ما، هرچه کُنَد، عینِ وِلایت باشد.

تا به غایَت، رَهِ میخانه نمی‌دانستم؛
ورنه مَستوری ما، تا به چه غایَت باشد؟

زاهِد و عُجب و نماز و من و مستیّ و نیاز؛
تا تو را خود، زِ میان، با که عِنایت باشد.

دوش از این‌غصّه نَخُفتم که حکیمی می‌گفت:
حافظ اَر مَست بُوَد، جای شِکایت باشد!

https://telegram.me/ezzatiparvar