ҚАҲВАЛАР
Кипригим кўлкаси тушган қаҳвангни
Кўзинг қиймай ичмаганинг ишқ эди.
Енгилганинг яна ғурур баҳсида –
Мен кечсам-да, кечмаганинг ишқ эди.
Ва ишқ эди кўзимиздан бошланиб
Дийдамизга томчиган шўр кўллар ҳам.
Лахта-лахта отилган чоқ хунимиз,
Дув очилган лоламижоз гуллар ҳам.
Умри калта лоламижоз гулларнинг –
Улгурмайсан гулбаргини ўпмоққа.
Киприклардай тўкар баҳор уларни
Сўнг аямай чалиштирар тупроққа.
Кейин...
Кейин бўм-бўш оқар рўёлар –
Ишқ йўқ – бордир маъносиз бир саркашлик.
Аччиқ қасд бор ўхшамаган умрга
Ва яккашлик, илдиз отган яккашлик.
Шу яккашлик айиради эсингдан,
Унутилар кўклам очган саҳфалар.
Унутилар финжонингда бир замон
Киприк тушиб долғаланган қаҳвалар.
Қисмат мени тошдек отмиш йўлингга,
Ўтинаман, саркашлигим кечирма!
Мен кетган сўнг бахтсираган дилингга
Гул кўлкали қаҳваларни ичирма!