شاید در نهایت بتوان گفت که پرسش اصلی شعر آینده این نیست که «چه چیزی را باید گفت؟» بلکه این است که «چه وضعیتی را باید ساخت؟». اگر شعر کلاسیک هنر روایت جهان بود و بخش بزرگی از شعر مدرن هنر تفسیر جهان، شاید شعر آینده هنر ساختن جهان‌های ممکن باشد؛ جهان‌هایی که هنوز وجود ندارند اما می‌توان آن‌ها را در زبان زیست.
و در پایان، پرسشی را برای تأمل باقی می‌گذارم: اگر روزی بتوانیم به کمک زبان تجربه‌ای را در شعر بسازیم که نه شاعر آن را زیسته باشد و نه خواننده پیش از آن با آن مواجه شده باشد، آیا هنوز با شعر روبه‌رو هستیم یا با نوعی جهان‌سازی؟ و اساساً وظیفه شاعر چیست: روایت جهان، یا ساختن جهان‌هایی که هنوز وجود ندارند؟
شاید پاسخ به همین پرسش، مسیر شعر فردا را روشن کند.
سخنرانی در کارگاه شعر فارسی خانه فرهنگ گیلان - ۳۱ خرداد ۱۴۰۵
#مزدک_پنجه_ای
https://t.me/derangeadabi
Post #3484
267