علی الفتی
علفِ ایام

ماهِ موزاییکی!
کدام وطن می توانست از آنِ تو باشد؟

تپنده که قلب نیست،
ترسی ایستاده چون منگ
می نگرد تو را در رکاب

به هکاتوم، اندوه هندوان
تو خون دلمه بر موزاییک را دیدی ای ماه؟
و برای نستعلیق، بازخوانی خطوط
آیا باز می گردند مردانِ در تابوت
با مگس های سبزِ شیون کنان!؟

حواس کودک به آسمان و
دُب اصغر می خندد به عمد
دشت چوب های شور همهمه ی نوباوه گان

ماه موزاییکی در تهران با سطری از تلموت
که نمی تواند وطن کسی باشد.

#علی_الفتی

https://t.me/derangeadabi