ماهنامه مديريت ارتباطات

نبرد تاریخی با انحصار علمی

✍🏻 نیوشا طبیبی/ سردبیر مجلۀ کرگدن اروپا

❇️تحریم‌های علمی و آموزشی، امتداد منطقِ «شرق‌شناسی استعماری» و «انسان‌زدایی تاریخی» است؛ منطقی که انسانِ غرب آسیا را صرفاً در مقام مصرف‌کنندۀ اهلی می‌پذیرد و هرگونه تکاپوی مستقل برای انباشت دانش و دستیابی به فناوری نوین را تهدیدی برای انحصار جهانی خود قلمداد می‌کند.

❇️در این منطق، «تحریم» ــ به‌ویژه در حوزۀ صنعت، فناوری و زیست‌بوم علمی ــ ابزار تنبیه موقت یا اهرم بازدارندگی نیست، بلکه سازوکاری سنتی برای صیانت از انحصار دانش و جلوگیری از شکل‌گیری قطب‌های مستقل تولید در جهان غیرغربی است.

❇️در جهان امروز، زبان بین‌المللی و آزمون‌های سنجش آن، شریان‌های اتصال نیروی انسانی به شبکه‌های بین‌المللی دانش، ارزیابی علمی پژوهش‌ها و تبادل علمی محسوب می‌شوند و امکان حضور ایران را در تولید و انتشار مقالات علمی و ارتباط با جوامع دانشگاهی ایجاد می‌کنند.

🗞متن کامل این مقاله در شماره ۱۹۶ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید.
▫️▫️▫️
@cm_magazine

دیدن آیندۀ ایران از عینک واقعیت‌های «افزوده»
انگار برنامۀ جامع مشترک علیه حقوق دیجیتال مردم ایران میان ساختار سیاسی ما و آمریکا وجود دارد

✍🏻حامد بیدی / کنشگر اینترنت آزاد

❇️دو نفر عینک‌های واقعیت افزودۀ Meta Quest به چشم داشتند و انگار با هیجان و شگفتی داشتند به آینده نگاه می‌کردند. این تصویر از کمپین تبلیغاتی فراگیر یکی از اپراتورهای همراه هنوز روی در و دیوار این شهر مانده است. این تصویرسازی از قضا انتخاب بسیار هوشمندانه‌ای برای نمایش نسبت فناوری با شهروندان ایرانی داشت؛ سیستم‌عامل عینک‌های متا به خاطر تحریم با اینترنت ایران بالا نمی‌آید و به‌روز نمی‌شود. البته اگر هم تحریم نباشیم، باز هم نمی‌توانید از امکانات آن استفاده کنید، زیرا باید با حساب فیس‌بوک وارد آن شوید که فیلتر است. اگر فیلترینگ را هم دور بزنید باز هم نمی‌توانید از اغلب اپلیکیشن‌ها و بازی‌های معروف آن استفاده کنید، چون پول ما ایرانیان هیچ ارزشی در درگاه‌های پرداخت بین‌المللی ندارد که با آن بتوانیم خدمات غیررایگان را بخریم؛ نماد کاملی از وضعیت ما برای ساختن آینده‌ای که در آن قرار است هیچ‌کس تنها نباشد.

❇️گفته می‌شود هدف تحریم‌ها ایجاد نارضایتی و خشم بیشتر میان ایرانیان است تا در نهایت در قالب انواعی از اعتراضات به تغییر نظام یا رفتار آن در برابر آمریکا منجر شود. مطمئن نیستم هدف تحریم‌ها این باشد، اما می‌دانم تحریم فناوری، خصوصاً در خدمات اینترنتی حتماً به افزایش خشم و نارضایتی ایرانیان منجر می‌شود. وقتی شهروند ایرانی گزینۀ ایران را در فهرست کشورهای یک سرویس پیدا نمی‌کند، پولش را هیچ درگاه پرداخت بین‌المللی‌ای به رسمیت نمی‌شناسد و حتی در موارد زیادی کل یک وب‌سایت به روی آی‌پی او بسته شده است، حتماً ممکن است کاسۀ صبرش سرریز شود. اما سؤالی که برایم پیش می‌آید این است که چرا نظام حکمرانی ما با انبوهی از فیلترینگ‌ها، اختلالات و قطعی‌های اینترنت در لبریزکردن کاسۀ صبر شهروندان به نظام سلطه کمک می‌کند؟!

❇️به نظر می‌رسد ساختار سیاسی و ایالات متحدۀ آمریکا با وجود تمام دشمنی‌ها و اختلافات‌شان بر سر یک موضوع تفاهم دارند و برای نقض حقوق دیجیتال ایرانیان برنامۀ جامع مشترکی تدوین کرده‌اند! فکر می‌کنم ایدۀ بدی نباشد که برای پایان‌دادن به جنگ در میز مذاکرات از همین‌جا به‌عنوان نقطۀ تفاهم شروع کنند. نظام ایران نگران حکمرانی خود در زمین پلتفرم‌های آمریکایی است و علی‌الظاهر برای همین آن‌ها را فیلتر کرده است. حتی بسیاری از سیاست‌گذاران در شورای عالی فضای مجازی و مرکز ملی و نهادهای امنیتی زیرساخت اینترنت را هم آمریکایی می‌دانند و اصلاً ایدۀ شبکۀ ملی اطلاعات را مبتنی بر همین «استقلال» از شبکه‌ها و خدمات «بیگانگان» طراحی و اجرا کرده‌اند.

❇️اما اجازه دهید عینک‌های واقعیت افزوده را همان‌طور خاموش به چشم بزنیم و این ‌بار دنیای موازی را تصور کنیم. نظام حکمرانی ما می‌تواند یک دودوتا چهارتا بکند و زیان‌های ناشی از عقب‌ماندگی فناوری را محاسبه کند. در گام اول فیلترینگ را بردارد و بپذیرد بازی دنیای رسانه‌ها و افکار عمومی تغییر کرده و دیگر نمی‌توان اینترنت را به هر بهانه‌ای قطع کرد. سپس به دیپلمات‌ها بگوید در مذاکرات واقعی، نه نمایشی، برای رفع تحریم‌ها، در کنار پروپوزال‌های سنگین مربوط به رفع تحریم‌های نفتی و بانکی، پیشنهادی مشخص برای رفع تحریم‌های فناوری در سطح شهروندی و تعریف منافع مشترک در حوزۀ فناوری نیز روی میز بگذارند.

🗞متن کامل این یادداشت در شماره ۱۹۶ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید.
▫️▫️▫️
@cm_magazine

گفت‌وگو با محمد گلزاری، دبیر شورای اطلاع‌رسانی دولت

امید به تغییر را از بین ببریم جامعه به خشم می‌آید

❇️روابط عمومی و اطلاع‌رسانی دولت در ایران، پیش از آنکه با بحران مواجه شود، خود درگیر یک بحران ساختاری است؛ جزیره‌هایی که هر کدام بخشی از روایت را در اختیار دارند، اما نه الزاماً روایتی واحد. جنگ این ضعف‌ها را آشکارتر کرد و محدودیت اینترنت و عقب‌ماندن رسانه‌های داخلی نشان داد توانایی روایتگری در بحران اهمیتی دوچندان می‌یابد.

❇️در گفت‌وگو با محمد گلزاری، دبیر شورای اطلاع‌رسانی دولت، از ساختارهای چندپارۀ اطلاع‌رسانی تا تجربۀ جنگ، از روایت اول و نقش رسانه‌های خارجی تا حوادث دی‌ماه و مسئلۀ اعتماد عمومی سخن گفتیم.

❇️گلزاری در این گفت‌وگو درباره ضرورت پذیرش تنوع و تکثر جامعه برای حفظ سرمایه اجتماعی معتقد است: «وقتی جامعه احساس کند امیدی به تغییر وجود ندارد، خشم شکل می‌گیرد. اگر حاکمیت تنوع فرهنگی و تکثر جامعه را پذیرفته است، باید آن را در عمل نشان دهد.»

🗞متن کامل این گفت‌وگو در شماره ۱۹۶ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سایت سیمای شرق سفارش دهید.

▫️▫️▫️
@cm_magazine

آزمون سختِ ارتباطات
پرونده‌ای دربارۀ مدیریت روایت و مسئولیت ارتباطی نهادها در بزنگاه‌های اجتماعی

❇️در یک‌ سال و نیم گذشته جامعۀ ایران آنچنان با بحران‌هایی پی‌در‌پی‌ دست‌‌به‌گریبان بود که بحران را دیگر نمی‌توان اتفاقی استثنایی دانست. در چنین شرایطی، حتی سکوت، نشانۀ بی‌طرفی نیست و می‌تواند بیش از یک موضع‌گیری رسمی دربارۀ جایگاه یک سازمان به مخاطب بگوید.

❇️اگر یک سازمان دولتی یا یک برند دربارۀ تصمیم‌هایش در روزهای بحران موضعی شفاف نداشته باشد، دیگرانی هستند که به ‌جای او حرف بزنند و روایت غیاب او را بسازند.

❇️در این پرونده با دبیر شورای اطلاع‌رسانی دولت در مورد تجربۀ اطلاع‌رسانی در جنگ و چالش‌های ساختاری آن گفت‌وگو کردیم و پای صحبت مدیرعامل دو کسب‌وکار دربارۀ تصمیم‌های ارتباطی‌شان در بحران‌های یک سال گذشته نشسته‌ایم. همچنین در یادداشت‌هایی به سهم حضور و غیاب برندها در سبد ارتباطی پرداختیم و تجارب جهانی معاصر را واکاوی کردیم.

🗞این پرونده در شماره ۱۹۶ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید.
▫️▫️▫️
@cm_magazine

از «والد-فرزند» به «کارگردان-بازیگر»

✍️🏻علی ورامینی/ سردبیر

❇️چند سال پیش بحث‌های زیادی حول کودکی به نام آرات شکل گرفت که حرکات ورزشی و آکروباتیکی‌ای انجام می‌داد که با سن بسیار کمش هیچ نسبتی نداشت. به پدرش که صفحۀ اینستاگرامی به نام او راه انداخته و فالوئر میلیونی جذب کرده بود، نقدهای بسیاری می‌شد. بیشتر نقدها حول این می‌گشت که این پدر، کودکی بچه را از او گرفته است و به جای آنکه پسرش روند طبیعی زندگی و کودکی‌اش را طی کند، مدام تحت فشار است که حرکت‌های نمایشی انجام دهد و در معرض توجه قرار بگیرد.

❇️وقتی یک امر قبیح از حدی بیشتر شود، از پی تکرار، قبح آن کم‌کم برای همگان خواهد ریخت. برای همین هم احتمالاً نه پدر و مادرهایی که تصاویر فرزندان‌شان را به نمایش می‌گذارند و نه عمدۀ آنان‌ که با همرسانی، لایک و حمایت از چنین تصاویری باعث تداوم این کار می‌شوند، از نتایج فاجعه‌بار آن برای زندگی کودک خبر ندارند.

🗞این یادداشت در شماره ۱۹۶ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سایت سیمای شرق تهیه کنید.
▫️▫️▫️
@cm_magazine

❇️بیش از ۷۵ درصد والدین اطلاعات کودکان خود را در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک می‌گذارند. از هر ۱۰ والدین ۸ نفر دنبال‌کنندگانی دارند که هرگز آنها را ندیده‌اند.

❇️والدین با انتشار هر تصویر، بخشی از ردپای دیجیتال فرزندشان را شکل می‌دهند؛ ردپایی که ممکن است اطلاعاتی درباره چهره، محل زندگی، علایق، روابط و زندگی روزمره کودک در اختیار دیگران قرار دهد.

❇️داده‌های مربوط به کودکان به‌دلیل سن و موقعیت آسیب‌پذیر آنها، نیازمند حفاظت ویژه‌ای است و قرار گرفتن این اطلاعات در دسترس عموم می‌تواند پیامدهایی داشته باشد که لزوماً در زمان انتشار قابل پیش‌بینی نیست.

❇️این ویدیو در دویچه تلکام برای کمپینی با عنوان «Share-With-Care» درباره آگاهی‌بخشی در استفاده از تصاویر کودکان در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده است.

❇️پرونده ویژه شماره ۱۹۶ ماهنامه مدیریت ارتباطات نیز با عنوان «در حافظه بی‌پایان دیجیتال» به همین موضوع می‌پردازد.

🗞می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سایت سیمای شرق تهیه کنید.
▫️▫️▫️
@cm_magazine

بحران می‌گذرد، سند می‌ماند

✍️🏻 امیرعباس تقی‌پور/ مدیرمسئول

❇️در اوج بحران‌ها و جنگ روایت‌ها، آنچه روابط ‌عمومی نباید به‌عنوان وظیفه‌ای حاشیه‌ای به آن نگاه کند، مستندسازی است؛ موضوعی که متأسفانه کمتر توجهی به آن می‌شود.

❇️در توفان بحران‌ها و بمباران اخبار ضدونقیض، روابط ‌عمومی‌ها معمولاً در گرداب «روزمرگی» گرفتار می‌شوند؛ وضعیتی فرسایشی که تمام توان ساختار را صرف واکنش‌های لحظه‌ای، دفع شایعات، نگارش تکذیبیه‌ها و مدیریت وقایع پیش‌بینی‌نشده می‌کند.

❇️در چنین فضایی، مستندسازی نخستین قربانی است، زیرا همواره کاری غیرضروری، اداری یا موکول به روزهای آرامش تلقی می‌شود. غافل از اینکه مستندسازی بحران، دقیقاً از همان لحظه‌ای آغاز می‌شود که شوک وارد می‌شود.

❇️مستندسازی در شرایط جنگ و بحران، گردآوری آلبوم عکس، بایگانی بریده‌جراید یا شمارش کلیک‌های سایت نیست، بلکه ثبت روشمند، صادقانه و تحلیلیِ زنجیرۀ تصمیم‌ها، خطاها، ابتکارها، واکنش‌ها و تغییرات افکار عمومی در نقطۀ صفر حادثه است.

❇️غفلت از این وظیفۀ حیاتی، هزینه‌هایی سنگین به بار می‌آورد، از جمله:
۱. ازدست‌رفتن مرجعیت روایت تاریخی؛
۲. ابتلا به فراموشی سازمانی؛
۳. نبود سنگ ‌محک برای ارزیابی عملکرد، یادگیری و بازسازی.

❇️روابط ‌عمومی‌هایی که نزدیک به نیم‌قرن، تاب‌آوری در میدان‌های خبری، فیلترینگ، تحریم، بحران و ناترازی را زیسته‌اند، نباید و سزاوار نیست از بحرانی به بحران دیگر پرتاب شوند، بی‌آنکه فرصتی برای ثبت و تحلیل تجربه‌های خود داشته باشند.

❇️اگر آنچه را می‌گذرد، مستند نکنیم، سرمایه‌های انباشته‌شده از دهه‌ها مدیریت شرایط سخت، به‌سادگی از میان خواهد رفت؛ تجربه‌ها تکرار خواهند شد و هر نسل از روابط ‌عمومی‌ها ناچار خواهد بود بخشی از راه‌های طی‌شده را دوباره بپیماید. مستندسازی، فقط ثبت گذشته نیست؛ راهنمای عمل آینده است. راهنمای آیندگانی که شاید کمتر از ما رنگ آرامش را ببینند!

🗞این یادداشت در شماره ۱۹۶ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید.
▫️▫️▫️
@cm_magazine

کودکی در آرشیو عمومی

شبکه‌های اجتماعی چند سالی است که به محلی برای نمایش بخش‌هایی از زندگی خصوصی تبدیل شده‌اند و این روزها کم نیستند پدران و مادران بلاگری که از تصاویر فرزندان‌شان به‌عنوان محتوای روزمره استفاده می‌کنند و منبعی برای درآمدزایی شده است؛ از لحظه‌های گریه و خنده و بازی گرفته تا موقعیت‌هایی که شاید کودک، اگر امکان انتخاب داشت، تمایلی به عمومی‌شدن‌شان نداشت.
در کنار این موضوع، با کودکانِ اینفلوئنسری هم روبه‌رو هستیم که بدون شناخت از مناسبات و تبعات حضور در شبکه‌های اجتماعی، به قطعه‌ای از این ردپای دیجیتال تبدیل می‌شوند.
این وضعیت، رابطۀ میان والد و کودک را هم وارد قلمروِ جدیدی می‌کند. اختیار والد برای تصمیم‌گیری دربارۀ فرزند، تا کجا امتداد دارد؟ حضور کودک در تبلیغات و صفحات درآمدزا چه تفاوتی با انتشار معمولی دارد؟ پلتفرم‌ها، رسانه‌ها و مخاطبان در ماندگاری این تصاویر چه سهمی دارند؟

این شماره ماهنامه مدیریت ارتباطات را که به مدیر مسئولی امیرعباس تقی‌پور و سردبیری علی ورامینی منتشر می‌شود، از اینجا تهیه کنید.




▫️▪️▪️▫️
@cm_magazine
@parssssssseh

‍ «روابط‌عمومی تاب‌آور، حکمرانی ارتباطات در عصر بی‌ثباتی»
▫️هفدهمین همایش روابط‌عمومی الکترونیک آبان‌ماه برگزار می‌شود

هفدهمین دوره همایش روابط‌عمومی الکترونیک آبان‌ماه امسال با رویکردی کاملاً متفاوت و کاربردی برگزار می‌شود. سیدغلامرضا کاظمی دینان، رئیس شورای سیاست‌گذاری این رویداد، با اعلام این خبر تأکید کرد که متناسب با تحولات پرشتاب این حوزه و به‌منظور افزایش اثربخشی، همایش امسال با تمرکز بر بخش‌های مهارتی و کاربردی پیرامون استفاده از ابزارهای نوین هوش مصنوعی در روابط‌عمومی طراحی شده است تا شرکت‌کنندگان به‌صورت ملموس با شیوه‌های نوین تولید محتوا و تصمیم‌گیری آشنا شوند.

همچنین مقالات پژوهشی در روز همایش ارائه نخواهند شد و علاقه‌مندان فرصتی سه‌ماهه (تا دی‌ماه) برای ارسال آثار خواهند داشت تا پس از داوری، مقالات برتر در قالب کتاب همایش منتشر و از صاحبان آن‌ها تجلیل شود.

علاقه‌مندان جهت کسب اطلاعات بیشتر می‌توانند به سایت cmmagazine.ir مراجعه و یا با شماره تلفن ۰۲۱۸۸۳۵۶۳۲۲ تماس حاصل نمایند.

#روابط_عمومی #روابط_عمومی_الکترونیک #هوش_مصنوعی #ارتباطات #همایش

▫️▫️▫️
@cm_magazine

از «والد-فرزند» به «کارگردان-بازیگر»

یکصد و نود و ششمین شماره ماهنامه مدیریت ارتباطات به مدیرمسئولی امیرعباس تقی‌پور و سردبیری علی ورامینی منتشر شد. شماره تازه ماهنامه دو پرونده دارد؛ پرونده‌ای ویژه درباره حریم خصوصی کودکان در شبکه‌های اجتماعی و پرونده‌ای دیگر با موضوع اهمیت روابط‌عمومی سازمان‌ها و برندها در بزنگاه‌های بحرانی و اجتماعی.

❇️اینترنت فراموش نمی‌کند
شبکه‌های اجتماعی حافظه کوتاهی ندارند. عکس‌ها می‌توانند بارها بازنشر شوند، در صفحه‌های دیگر قرار بگیرند و همراه با اطلاعات تازه، معنایی متفاوت پیدا کنند. در سال‌های اخیر، زندگی کودکان از خلال صفحات پدران و مادران بلاگر و حساب‌های کودک‌-اینفلوئنسرها بیش از گذشته به محتوایی عمومی و گاه درآمدزا تبدیل شده است که از پیامدهای آن نمی‌توان چشم پوشید. والدین در این میان تا کجا حق تصمیم‌گیری دارند و حق کودک بر تصویر و حریم خصوصی‌اش از کجا آغاز می‌شود؟ پلتفرم‌ها در حفظ این مرز چه مسئولیتی دارند؟
امیرحسین خداپرست، مرضیه ادهم، حورا طهرانی، پگاه پورگلدوز، افشین عزیزی، معصومه تقی‌زادگان، محسن محمودی، مریم بهریان و حامد خانجانی نویسندگان پرونده «در حافظه بی‌پایان دیجیتال» هستند که با یادداشت‌هایی این موضوع را از منظر ارتباطات و رسانه، روان‌شناسی، فلسفۀ اخلاق و حقوق و با نگاهی به تدابیر برخی کشورهای جهان بررسی کرده‌‌اند.

❇️آزمون سخت ارتباطات
پرونده دوم شماره ۱۹۶ با عنوان «آزمون سختِ ارتباطات»، مدیریت روایت و مسئولیت ارتباطی نهادها در بزنگاه‌های اجتماعی را بررسی می‌کند. در یک‌ونیم سال گذشته، جنگ، قطعی اینترنت، بحران‌های اقتصادی، اعتراض‌های اجتماعی و حوادث مختلف، ارتباط میان نهادها و جامعه را بارها در موقعیت آزمون و خطا قرار داده‌ است. در چنین بزنگاه‌هایی، نیاز مخاطب به اطلاعات دقیق و موضع روشن بیشتر می‌شود و غیاب یک سازمان از فضای عمومی می‌تواند روایت آن را به دیگران واگذار کند. در این شرایط، روابط عمومی دیگر فقط مسئول انتشار اطلاعیه نیست و بخشی از تصمیم‌گیری سازمان را بر عهده دارد؛ نوعی تغییرِ مسئولیت ارتباطی که سازمان‌ها را دگرگون کرده است.
در این پرونده تلاش کرده‌ایم این موضوع را از دو سوی دولت و بخش خصوصی ببینیم. با محمد گلزاری، دبیر شورای اطلاع‌رسانی دولت در مورد تجربۀ اطلاع‌رسانی در جنگ و چالش‌های ساختاری آن گفت‌وگو کردیم و پای صحبت علی خویی و سعید علی‌عسگری، مدیرعامل دو کسب‌وکار پرمخاطب دربارۀ تصمیم‌های ارتباطی‌شان در بحران‌های یک سال گذشته نشسته‌ایم. همچنین سعید کیایی در یادداشتی به سهم حضور و غیاب برندها در سبد ارتباطی پرداخته و محسن محمودی در مقاله‌ای دیگر تجارب جهانی معاصر را بررسی کرده است.

❇️خبر در گرو مالکیت
در سرمقاله شماره ۱۹۶، امیرعباس تقی‌پور، مدیرمسئول ماهنامه درباره نقش روابط‌عمومی‌ها در اوج بحران‌ها و جنگ روایت‌ها نوشته است.
علی ورامینی، سردبیر این موضوع را واکاوی کرده که الگوریتم‌ها چگونه می‌توانند نسبت‌های طبیعی و دیرینۀ انسانی را تغییر دهند.
در این شماره تازه مدیریت ارتباطات نیوشا طبیبی درباره تحریم علمی ایران با لغو آزمون‌های زبان نوشته است. حامد بیدی هم به بررسی حقوق دیجیتال شهروندان ایرانی پرداخته که از یک‌سو با فیلترینگ داخلی مواجه‌اند و از سویی دیگر با تحریم‌های بین‌المللی.
در یادداشتی دیگر به قلم هومن قاپچی موضوع عقلانیت، تردید و ضرورت تعلیق قضاوت در جامعه‌ای چند قطبی‌شده و نقش «مخاطب خاکستری» در تقویت سواد رسانه‌ای بررسی شده است. همچنین مهدی روزدار در مطلبی به این پرسش می‌پردازد که مالکیت رسانه‌ای مقامات دولتی چه تأثیری بر استقلال خبری دارد.


◾️ ماهنامه «مدیریت ارتباطات» به شما کمک می‌کند که از جهان جدید، جهان ارتباطات سر در بیاوردید.

🗞️ می‌توانید این شماره ماهنامه را از سایت سیمای شرق سفارش دهید.

▫️▫️▫️
@cm_magazine

❇️مدیر مسئول ماهنامه مدیریت ارتباطات، امیرعباس تقی‌پور، بنا دارد هر سه‌شنبه اول وقت به دیدار اهالی ارتباطات، فرهنگ و هنر برود و گپ‌وگفتی با آن‌ها داشته باشد. دیداری برای اینکه فراموش نکنیم هرچقدر هم روزگار سخت و تنگ شود، باز همدیگر را داریم. شاید از پس این گعده‌ها تجربه‌ای منتقل شد و یا تلنگری برای کار و اندیشه‌ای.

❇️دیدار دوم با دکتر مجید رضائیان بود. رضائیان در این دیدار، گفت‌وگو در شرایط کنونی را بی‌فایده می‌داند و با اشاره به نگرانی نسبت به وضعیت نسل زد می‌گوید: «جوان امروز من و شما را نقد و محکوم نمی‌کند، بلکه محاکمه می‌کند.»


#سه‌شنبه‌های_ارتباطاتی
▫️▫️▫️
@cm_magazine

کودکی در حافظه بی‌پایان دیجیتال

❇️در سال‌های اخیر، زندگی کودکان از خلال صفحات پدران و مادران بلاگر و حساب‌های کودک‌-اینفلوئنسرها بیش از گذشته به محتوایی عمومی و گاه درآمدزا تبدیل شده است که نمی‌توان از پیامدهای مختلف آن چشم پوشید. والدین در این میان تا کجا حق تصمیم‌گیری دارند و حق کودک بر تصویر و حریم خصوصی‌اش از کجا آغاز می‌شود؟

❇️پرونده‌ ویژه شماره تازه ماهنامه مدیریت ارتباطات به این موضوع اختصاص دارد.
همچنین در پرونده دیگر این شماره نقش و اهمیت روابط‌عمومی‌ها در بزنگاه‌های بحرانی بررسی شده است.
شماره ۱۹۶ ماهنامه مدیریت ارتباطات به مدیرمسئولی امیرعباس تقی‌پور و سردبیری علی ورامینی منتشر شد.
▫️▫️▫️
@cm_magazine