تنها... تنها، همان‌گونه که همواره بودم. سیاره‌ی زمین در نظرم «صفری» عظیم می‌نمود و من بار دیگر بر «نقطه‌ی صفر» ایستاده بودم... احساس می‌کردم همان خودِ خویشم. تنهایی را حس می‌کردم و از این رو، انگار که بر فراز جهان ایستاده باشم... زمان به من آموخته بود که «صفر» در حقیقت بزرگ‌ترین عددِ زندگی من است. صفر برای من نشانِ فقدان نبود؛ همواره نقطه‌ی عزیمت بود.
-
Ghada Samman, Beirut Nightmares, 372.
-
@CineManiaa | سینمانیا