بيدارزنى

تراز - برنامه‌ی نهم با میزبانی مشترک بیدارزنی- چپ و فمنیسم در قیام ژینا: امکانات و محدودیت‌ها

میزگردی با حضور مهتاب محبوب، سوزان کریمی، ساناز عظیمی‌پور، لیلا حسین‌زاده

این برنامه‌ به‌صورت لایو اینستاگرامی برگزار شد و نسخه‌ای از آن را در یوتیوب به‌اشتراک گذاشتیم. در این‌جا می‌توانید نسخه‌ی کم‌حجم آن را ببینید.

@hydramediairan

گزارشی از وضعیت بند زنان زندان اوین

فایلی صوتی شامل گزارشی از وضعیت بند زنان زندان اوین، جهت انتشار در اختیار هیدرا قرار گرفته است.

تراکم جمعیت در بند زنان اوین، وضعیت خردسالان زندانی در این بند، ضعف شدید در حوزه‌ی درمان و تبعات جبران‌ناپذیر آن علیه جان زندانیان و … در زمره‌ی موارد مطرح شده در این گزارش است.

گزارش کامل را ببینید و بشنوید.

#زنان_زندان_اوین
#نابرابری_و_تبعیض

@hydramediairan

🔴 پیوستن زندان‌های بندرعباس و ضیابر صومعه‌سرا به کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» و گسترش این کارزار در هفته صدوسی‌ونهم به ۶۴ زندان
⭕️ سه‌شنبه‌های نه به اعدام؛ صدای زندان‌ها علیه اعدام و سرکوب

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در حالی وارد مرحله‌ای گسترده‌تر شده است که گزارش‌های حقوق بشری از ادامه اعدام‌ها و صدور احکام غیرانسانی اعدام در ایران حکایت دارد. به‌طوری‌که در هفته گذشته، شاهد تأیید حکم اعدام محمدرضا مجیدی اصل در تهران و امید گودرزوند چگینی در زندان چوبیندر قزوین بوده‌ایم؛ دو زندانی که از بازداشتی‌های دی‌ماه ۱۴۰۴ هستند و در خطر فوری اجرای حکم اعدام قرار دارند. در همین راستا، برای امیدرضا حیدری، دانشجوی ۱۹ ساله اهل ایذه نیز حکم اعدام صادر شده است.

طبق گزارش‌های رسیده، رضوان اصغرزاده، زن ۴۵ ساله و مادر شش فرزند، در زندان دستگرد اصفهان به اتهام مواد مخدر به‌طور سبعانه به دار آویخته شد. اجرای حکم اعدام برای یک مادر، بار دیگر مسئله پیامدهای انسانی و اجتماعی مجازات اعدام و زن‌ستیزی این حکومت ضدبشر را در مرکز توجه قرار داده است. در خبری دیگر، علی زارعی، زندانی محکوم به اعدام، به سلول انفرادی زندان قزل‌حصار منتقل شده است و جانش در خطر جدی قرار دارد.
با وجود تمام این سرکوب‌ها، مقاومت در زندان‌ها همچنان ادامه دارد؛ به‌طوری‌که با پیوستن زندان بندرعباس و زندان ضیابر صومعه‌سرا در استان گیلان، شمار زندان‌های مشارکت‌کننده در این کارزار به ۶۴ زندان رسیده است. این اعتصاب‌های غذا و اعتراض‌های زندانیان در شرایطی ادامه دارد که بنا بر آمار منتشرشده، شمار اعدام‌های ثبت‌شده در سال ۱۴۰۵ دست‌کم به ۴۴۸ مورد رسیده است.
این آمار وحشتناک از دید ناظران بین‌المللی پنهان نمانده است؛ به‌طوری‌که عفو بین‌الملل در گزارش اخیر خود درباره سرکوب اعتراضات ۱۴۰۱، نام ۸۷ مقام ایرانی را برای بررسی و تحقیقات کیفری درباره نقش احتمالی آنان در جنایت‌های مرتبط با سرکوب این اعتراضات مطرح کرده است. هم‌زمان، پارلمان اروپا نیز در مواضع خود نسبت به سرکوب، اعدام معترضان و وضعیت زندانیان در ایران ابراز نگرانی کرده و بر ضرورت احترام به حقوق بنیادین و حق حیات تأکید کرده است.
ما با سیاست‌هایی که با قاتلان مردم ایران، زندانیان جرایم عمومی و زندانیان سیاسی سر سازش دارد، مخالفیم. ما خواهان سازوکارهای مؤثر برای تحقیق و پاسخ‌گویی درباره نقض جدی حقوق بشر در ایران هستیم. این افراد و دیگر عاملان و آمران کشتار و قتل عام زندانیان و معترضان باید مجازات شوند.
«سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در چنین شرایطی به نمادی از اعتراض زندانیان به مجازات اعدام تبدیل شده است؛ اعتراضی که از درون زندان‌ها آغاز شده و مسئله «حق حیات» و ضرورت دادرسی عادلانه را به افکار عمومی یادآوری می‌کند.

اعضای کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» سه‌شنبه ۳۱ شهریور ۱۴۰۵ در هفته صدوسی‌و‌نهم، در ۶۴ زندان زیر در اعتصاب غذا هستند:

زندان اوین (بندهای زنان و مردان)، زندان قزل‌حصار (واحدهای ۲، ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم‌آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بندهای زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل‌آباد شیراز (بندهای زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بندهای زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد (بندهای زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائم‌شهر، زندان رشت (بندهای مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران، زندان ایلام، زندان کرمان، زندان بروجن، زندان نیشابور، زندان گچساران، زندان نور، زندان ایران‌شهر، زندان بندرعباس و زندان ضیابر صومعه‌سرا.

هفته صدوسی‌نهم
سه‌شنبه ۳۱ شهریور ۱۴۰۵
#کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام

#کارزار_سه_شنبه_های_نه_به_اعدام
#نه_به_اعدام

@no_to_execution_tuesdays
https://t.me/No_To_Execution_Tuesdays
https://x.com/n_t_e_t

مقصر گرانی مسکن، مهاجر نیست!

ویدئو و گزارش ارسالی به بیدارزنی


«پیروزی حزب چپ آلمان، Die Linke، در انتخابات مجلس نمایندگان برلین نه تنها یکی از مهم‌ترین تحولات سیاسی این شهر در سال‌های اخیر بلکه رویدادی مهم برای تمام نیروهای اجتماعی پیشرو است. در زمانه‌ای که در آلمان نگرانی‌ها از قدرت‌گیری حزب راست افراطی آلترناتیو برای آلمان افزایش یافته، حزب چپ با حدود ۲۵ درصد آرا به قوی‌ترین نیروی پارلمان ایالتی تبدیل شد. در مرکز این پیروزی، الیف ارالپ قرار دارد؛ وکیل، فعال ضدنژادپرستی و سیاستمداری با پیشینه‌ی مهاجرت. او در حوزه‌هایی مانند مهاجرت، زنان و برابری، تنوع، مبارزه با نژادپرستی و تبعیض فعالیت کرده است. ارالپ همچنین سال‌ها در جنبش‌های ضدنژادپرستی و علیه اخراج و رانده‌شدن ساکنان از محله‌هایشان فعالیت کرده است.

کارزار انتخاباتی حزب چپ بر مسئله‌ی مقرون‌به‌صرفه شدن مسکن و همه‌شمول بودن شهر تمرکز داشته است. خود الیف در محله‌ی کرویتسبرگ، یکی از کانون‌های تاریخی مبارزه علیه گرانی اجاره و تغییر ترکیب اجتماعی محله‌ها، فعالیت داشته است.

کارزار انتخاباتی حزب چپ از ابزاری قدیمی اما مؤثر بهره برد: رفتن به محله‌ها و زدن درِ خانه‌ها. ارالپ شخصاً در چند محله در این کارزار شرکت کرد. آموزش داوطلبان نیز بر گفت‌وگوی کوتاه و مستقیم با ساکنان متمرکز بود.

در برابر روایت راست افراطی که مهاجران را عامل فشار بر خدمات عمومی و بازار مسکن معرفی می‌کند، ارالپ و Die Linke بر ریشه‌های اقتصادی و سیاست‌گذاری بحران تأکید می‌کنند: کمبود مسکن اجتماعی، خصوصی‌سازی، گرانی اجاره و ضعف سرمایه‌گذاری عمومی.
رأی بالای ارالپ در شرایط عروج نیروهای راست‌گرا در سراسر جهان به ما یادآوری می‌کند که چگونه تجربه‌ی خانواده‌ی مهاجر، فعالیت ضدنژادپرستانه، کار اتحادیه‌ای، مبارزه برای مسکن و سیاست برابری می‌تواند به بسیج توده‌ای از پایین راه یابد وموضوعاتی هستند که مستقیماً با زندگی بسیاری از #زنان_طبقه‌ی_کارگر و #مهاجر پیوند دارند به جای نفرت‌افکنی علیه مهاجران موضوع سیاست‌ورزی شوند.
جشن انتخاباتی Die Linke نیز این پیوند را به شکلی نمادین نشان داد. در میان حاضران و از آن جمله فعالان کورد و ایرانی‌تبار شعار «ژن، ژیان، ئازادی» سر داده شد، شعار جنبشی که جامعه‌ی ایران را برای همیشه از شهریور ۱۴۰۱ دگرگون کرد. حضور این شعار در جشن پیروزی یک حزب چپ در برلین، یادآور پیوندهای فراملی جنبش‌های زنان، مهاجران و نیروهای چپ است. آنچه در ۲۰ سپتامبر تغییر کرده، پیش از هر چیز وزن سیاسی یک گفتمان است: گفتمانی که مسکن را حق، مهاجران را بخشی از شهر، و مبارزه با نابرابری را در مرکز سیاست شهری قرار می‌دهد.»


@bidarzani

(ادامه متن بیانیه هفته صد‌وسی‌ودوم)⬇️

با توجه به اینکه ۱۳۲ هفته زندانیان متحدانه کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» را پیش برده و کم‌ترین وظیفه خود را به عنوان زندانی انجام داده و اعضای آن به انفرادی منتقل، ضرب و شتم و اعدام شده‌اند، انتظار می‌رود مخالفان اعدام قدم‌های موثری برای توقف اعدام بردارند و از هر امکانی برای واکنش عملی به اعدام استفاده کنند.

اینکه دادستان حکومت اعدامی مخالفان به اعدام را حتی به صفت اظهارنظر تهدید به مجازات کرده است، نشان از پیشروی جنبش نه به اعدام و اهمیت آن است. پس ضروری است مخالفت با اعدام فراگیرتر شود و تمام محکومان به اعدام چه سیاسی با هر گرایش و چه غیرسیاسی با هر اتهام را شامل شود.
همان‌طور که بارها اعلام کرده‌ایم قدرت ما در همبستگی ماست و با مقاومت و متشکل شدن سد استبداد و اعدام را در هم خواهیم شکست.

اعضای کارزار «سه‌شنبه های نه به اعدام» روز سه‌شنبه ۱۳ مرداد ۱۴۰۵ در هفته صدوسی و دوم در ۵۹ زندان زیر در اعتصاب غذا هستند:

زندان اوین (بندهای زنان و مردان)، زندان قزلحصار (واحدهای ۲ و ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بندهای زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل‌آباد شیراز (بندهای زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بندهای زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد (بندهای زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بندهای مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران، زندان ایلام، زندان کرمان، زندان بروجن و زندان نیشابور.

هفته صدوسی‌و‌دوم
۱۳ مرداد ۱۴۰۵
#کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام


#کارزار_سه_شنبه_های_نه_به_اعدام
#نه_به_اعدام

@no_to_execution_tuesdays
https://t.me/No_To_Execution_Tuesdays
https://x.com/n_t_e_t

🔴 ادامه کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام در هفته ۱۳۲ در ۵۹ زندان کشور
📍 فراخوان به همبستگی جمعی علیه اعدام

همان‌طور که در هفته‌های اخیر شاهد بودیم حکومت بحران‌زا و بحران‌زی حاکم بر جان و زندگی مردم، اعدام‌ها را گسترش داده ‌است. به طوری که از ابتدای مرداد ماه تاکنون ۳۵ تن را اعدام کرده که یکی از اعدام‌شدگان کودک و یک تن دیگر زن بوده‌است. ۲۸ تن از این افراد در فاصله بین ۶ مرداد تاکنون اعدام شده‌اند که ۳ تن از سربداران از معترضان قیام دی‌ماه بودند.
حکومت ولایت فقیه که ادامه حاکمیت خود را در گرو سرکوب و استثمار مردم به خصوص طبقات محروم و زحمت‌کشان قرار داده‌است به بهانه جنگ، زندگی و معیشت مردم را مورد هجمه سنگین قرار داده‌ است؛ با اقلیتی معلوم‌الحال خیابان‌ها را شبانه اشغال کرده و به ابتذال کشانده و یگان‌های زرهی و ایست‌های بازرسی را در معابر اصلی مستقر کرده و تلاشی برای توقف جنگ ندارد، زیرا از جنگ واهمه ندارد و تهدید بیگانه برایش به سان هشت‌سال جنگ با عراق نعمت تلقی می‌گردد. همه هراس باندهای مختلف حاکم علی‌رغم اختلافات زیاد از پا گرفتن قیام داخلی است. آن‌ها نیک می‌دانند به واسطه شهرهای موشکی می‌توانند در مقابل آمریکا و اسرائیل تا حد امکان زمان بخرند تا بقای خود را تضمین نمایند.
هیچ کشور و قدرت خارجی علی‌رغم جنگ‌افروزی حکومت ایران، حامل صلح، دموکراسی، برابری و حقوق بشر برای ایران و منطقه نیست. ما به عنوان مخالفان اعدام طبیعتاً با جنگ و مداخله خارجی نیز مخالفیم و بارها این را اعلام کرده‌ایم.
رفاه، برابری، آزادی، شادی و نفی هر شکل از استثمار و استبداد تنها به دست مردم و قدرت جمعی ممکن است. به خاطر همین مجتبی خامنه‌ای رهبر دیده نشده مستبد، به وصیت پدرش عمل می‌کند: خدای دهه شصت را فرا می‌خواند و جرثقیل‌های اعدام را به خیابان می‌آورد تا جان امیرحسین صفری و ابوالفضل سپاهی را در ملاءعام بگیرد و جوان ۱۹ ساله، آروین خیرخواهان که از شور زندگی مملو است را در شاهرود اعدام می‌کند و کشتار و قتل عام دی ماه را به این شکل ادامه دهد تا مانع هر شکلی از اعتراض برای تحول انقلابی و بنیادین باشد و نمایندگانش در نماز جمعه و صدا وسیما از ثمرات اعدام می‌گویند و جلادان را ستایش می‌کنند. حال هر وجدان بیداری به این می‌اندیشد که اگر این جوانان معترض مجرم و قاتل بودند و در انظار عمومی به دار کشیده می‌شوند، چرا دادگاهای آنها علنی برگزار نشده و مخفیانه شکنجه و محاکمه می‌شوند؟!
اما در مقابل درون زندان‌ها شاهد مقاومتی ستودنی هستیم زندانیان مقاوم و مبارز به اشکال مختلف به روند سرکوب در داخل و خارج زندان‌ها اعتراض می‌کنند به انفرادی می‌روند و تبعید می‌شوند اما تنها وقتی به ظاهر ساکت می‌شوند که بالای دار می‌روند و جاودانه می‌شوند.
این مقاومت مختص زندانیان سیاسی نیست. در دو هفته گذشته، ۱۵۰۰ نفر از زندانیان واحد دو زندان قزلحصار با اراده‌ای فولادین بیش از دو هفته اعتصاب غذا کردند و تا عوامل زندان و دادستانی حاضر به تعهد برای توقف اجرای احکام نشدند دست از اعتصاب نکشیدند. از سوی دیگر در ۵۹ زندان کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» با همبستگی ادامه دارد و ما زندانیان عضو کارزار با تشدید اعدام‌ها اراده‌مان برای ادامه کارزار قوی‌تر شده‌است. با توجه به وضعیت فعلی و اینکه روزانه یکی از معترضان از جمله بازداشتی‌های دی ماه را اعدام می‌کنند؛ طرح مساله اعدام برای افکار عمومی ضروری است؛ زیرا اعدام به معنای «سلب حیات» و خشونتی دولتی است و در ایران هر اعدامی با هدفی سیاسی و برای ایجاد رعب و وحشت است واکنون تهدید این عمل ضد انسانی تمام جامعه ایران را فرا گرفته است.
لازم می‌دانیم از تمام سازمان‌ها، احزاب سیاسی، نهادهای حقوق‌بشری، صنفی و مدنی و از جمله بازنشستگان و شخصیت‌های داخلی و بین‌المللی به خاطر مخالفت با اعدام به صورت عام و حمایت از کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» تشکر و قدردانی نماییم. اما در کمال فروتنی، با توجه به موارد فوق ما انتظار داریم احزاب، سازمان‌ها، جریان‌های سیاسی، حقوق بشری، صنفی و مدنی که مخالف اعدام هستند در دفاع از «حق حیات» و «نه به اعدام» بدون اما و اگر عمل کنند.
(ادامه متن بیانیه هفته صد‌وسی‌ودوم در پست بعد ⬇️)

#کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام
#کارزار_سه_شنبه_های_نه_به_اعدام
#نه_به_اعدام

@no_to_execution_tuesdays
https://t.me/No_To_Execution_Tuesdays
https://x.com/n_t_e_t

فایل پی‌دی‌اف کتابچه نوشته شده توسط شبکه فمینیست‌ها برای ژینا با عنوان:

فمینیسم علیه اعدام: لغو بی‌قید و شرط مجازات اعدام و تخیل عدالت دگرگون‌ساز



@Feminists4jina

🔴 لغو بی‌قید و شرط مجازات اعدام و تخیل عدالت دگرگون‌ساز


آيا تصور ایرانی بدون زندان و اعدام تصوری خام و دور از دسترس است؟ حتی در ايران امروز و تحت نظام ديكتاتوری جمهوری اسلامی، با وجود سركوب و جلوگيری از سازماندهی مستقل، نمونه‌هایی از تجارب جمعی وجود دارد كه راه‌های تازه‌ای را پيش پای ما می‌گذارند، نه تنها برای لغو اعدام، بلكه در به پرسش كشيدن اصل مجازات به عنوان تنها راه رسيدن به عدالت و مسئوليت‌پذيری.

ما در شبکه فمینیست‌ها برای ژینا کتابچه‌ای نوشته‌ایم با عنوان:

فمینیسم علیه اعدام: لغو بی‌قید و شرط مجازات اعدام و تخیل عدالت دگرگون‌ساز

🟣 لینک کتابچه در وبسایت شبکه فمینیست‌ها برای ژینا

@Feminists4jina

🔴 تداوم کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در هفته صدوسی‌و‌یکم در ۵۹ زندان

⭕️ حمایت از اعتصاب ۱۵۰۰ زندانی واحد دو زندان قزل‌حصار

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» سالگرد سربه‌دار شدن بهروز احسانی و ‌مهدی حسنی دو زندانی سیاسی و از اعضای کارزار نه به اعدام را گرامی می‌دارد. این دو زندانی سیاسی روز ۴ مرداد ۱۴۰۴ در حمله گارد زندان به بند زندانیان سیاسی‌ زندان قزلحصار، با ضرب و شتم برای اجرای حکم اعدام منتقل شدند. سایر زندانیان سیاسی نیز در این بند مورد وحشیانه‌ترین حمله و هجوم قرار گرفتند و هنوز خانواده‌های آنان از محل دفن این دو زندانیِ اعدام شده بی‌خبرند.

حکومت سرمایه‌سالار ولایت فقیه همچنان بی‌توجه به اعتراضات علیه اعدام، روزانه چوبه‌های دار را برپا می‌کند و جان شهروندان را می‌گیرد.

در هفته گذشته علاوه بر ده‌ها زندانیِ جرایم عمومی، زندانی سیاسی مهدی خانکی نیز در بی‌خبری کامل و بدون برخورداری از حق دادرسی عادلانه به دار آویخته شد.

همچنین در ادامه همین سرکوب‌ها برای زندانیان سیاسی عیسی چاری، امیرحسن اکبری‌منفرد، سپهر امیرزاده، اکبر عرب‌زاده و مهدی عرب‌زاده نیز حکم غیرانسانی اعدام صادر شده است. آمار اعدام‌ها از ابتدای سال ۱۴۰۵ تاکنون دست‌ِ کم به ۳۰۳ تن رسیده است.

در واکنش‌های بین المللی به اعدام‌ها و احکام صادره ، در هفته اخیر کمیته حقیقت‌یاب سازمان ملل نسبت به حکم اعدام زندانیان پرونده موسوم به «میدان علیخانی» اصفهان هشدار داده و خواستار توقف آن شده است.
اتحادیه اروپا نیز ۵ قاضی که در صدور احکام اعدام و مجازات‌های غیرانسانی دیگر دست داشتند را تحریم کرده است. اسامی این قضات به ترتیب زیر است:
-مصطفی نریمانی، رئیس شعبه سوم دادگاه انقلاب کرج؛
- ابوالفضل عامری شهرابی، رئیس شعبه ۱۱۹۱ دادگاه کیفری دو تهران؛
- مهدی راسخی، قاضی شعبه سوم دادگاه انقلاب رشت؛
- محمدرضا عموزاد، رئیس شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران و قاضی مستشار شعبه ۱۵ همین دادگاه؛
- محمدرضا توکلی، رئیس شعبه اول دادگاه انقلاب اصفهان.

در کارزار اعتراضی دیگر، اعتصاب ۱۵۰۰ نفر از زندانیان واحد ۲ زندان قزلحصار دو هفته است که ادامه دارد، ولی همچنان عوامل این زندان و هیچ مسئول دیگری در این حاکمیت اعدامی، پاسخگوی خواسته آن‌ها نشده است.

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در کنار زندانیان واحد ۲ ایستاده است و از خواسته و اعتصاب به حق آنان حمایت می‌کند و از وجدان‌های بیدار و جامعه بین‌الملل می‌خواهد صدای این زندانیان و همچنین تمامی محکومان به اعدام باشند:
به امید آزادی و برقراری برابری برای مردم ستم‌دیده و مقاوم ایران.

اعضای کارزار «سه‌شنبه های نه به اعدام» روز سه‌شنبه ۶ مرداد ۱۴۰۵ در هفته صدوسی‌و‌یکم در ۵۹ زندان زیر در اعتصاب غذا هستند:

زندان اوین (بندهای زنان و مردان)، زندان قزلحصار (واحدهای ۲ و ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بندهای زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل‌آباد شیراز (بندهای زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بندهای زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد (بندهای زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بندهای مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران، زندان ایلام ، زندان کرمان، زندان بروجن و زندان نیشابور.

هفته صدوسی و یکم
۶ مرداد ۱۴۰۵
#کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام

#کارزار_سه_شنبه_های_نه_به_اعدام
#نه_به_اعدام

@no_to_execution_tuesdays
https://t.me/No_To_Execution_Tuesdays
https://x.com/n_t_e_t

🟣 #بیدارزنی: سقوط اقتصادی زنان در خلال جنگ‌ها (بخش اول)

گزارشی از وضعیت زنان کارگر، بی‌ثبات‌کار، دانشجو و دستفروش


گزارش پیش‌رو بخش نخست از بررسی وضعیت زنان کارگر و بی‌ثبات‌کار از تاریخ ۲۲ دی‌ماه ۱۴۰۴ تا اردیبهشت ۱۴۰۵ است.

در این یادداشت، علاوه بر بررسی وضعیت عینی معیشت و ساختار امنیت زنان در خلال جنگ، با چهار زن ساکن در شهرهای تهران، زنجان، یزد و کرج گفتگوهایی صورت گرفته است. زنانی که به واسطه‌ی طبقه اجتماعی و یا سایر محرومیت‌ها و تبعیض‌های جنسیتی، افزایش فقر و افول کیفیت‌های زندگی‌شان در هیچ آمار رسمی‌ای قرار نمی‌گیرد!
 
◼️به جهت حفظ امنیت این افراد، نام کامل آنان نزد رسانه محفوظ است و نام کوچک و اختصار نام خانوادگی‌شان، درج شده است.

از متن: «پنج سال بود برای گرفتن طلاق دوندگی می‌کردم، اذیت‌ام کرد، کتک‌ام زد؛ دخترهام رو به قصد مرگ، کتک می‌زد، خرجی نمی‌داد و آخر سر هم بدون اینکه طلاقم بده گذاشت رفت. برادر شوهرم میگه انگاری رفته عراق و همون‌جا هم مونده. نمی‌دونم. مُرده و زنده‌اش برام فرقی نمی‌کنه. این خامنه‌ای بی‌شرف رو که زدن کُشتن، جاش خیلی نزدیک محل کار من بود. از موج انفجارش ساختمون‌های سرِ نبشِ جمهوری همه ریخت پایین. توی تولیدی، 16 نفر بودیم. از هفته‌ی اول جنگ 12 نفر رو اخراج کردن. من موندم و 3 تا زن دیگه. صاحب‌کار پنجاه روز تمام به ما نگفت که بیایم سرکار. گفت شما چهار تا هم قدیمی هستین که نگه‌تون داشتم. اگه جایی کار بود برید، اگه نه هیچ تضمینی ندارم بگم کی تولیدی رو باز می‌کنم! ما هم بی‌کس و بی‌کار بودیم. وقتی تولیدی‌های راسته‌ی جمهوری ببندن، یعنی عملا جایی خیاط و سِری‌دوز نمی‌خواد. دو هفته‌ی اول جنگ رو با ته‌مونده‌ی حساب سَر کردم. اما دیگه کرایه‌ی خونه‌ی دو ماه گذشته که نداشتم بدم، داشت به ماه سوم می‌رسید. ستایش، دختر بزرگم یه تیبا داره. ناخون کاره و توی آرایشگاه کار می‌کنه. اون هم با تعطیلی سالن‌های زیبایی بیکار شده بود. به این نتیجه رسیدیم دو تایی توی اسنپ کار کنیم. ستایش صبح تا ظهر مسافرکشی می‌کرد و من ظهر تا 10 شب. نگم برات که چه مسافرهای مردِ بی‌وجدانی گیر آدم میفته. خلاصه بدون گرفتن عیدی و پاداش و حقوق اسفند و فروردین، بعد پنجاه روز بهم زنگ زدن که برگرد بیا تولیدی برای کار. ما که قرارداد و بیمه نداریم. کل دل خوشی‌مون کارای شب عید و تولیدی بالا و پاداش‌مون بود. که اونم امسال نگرفتیم. حقوق منم همون مثل قبل هست. صاحب‌کار، هزار تومن هم اضافه نکرد. تازه هر روز منت سرمون میذاره که همه بیکار شدن، شما باید ممنون من باشین که نگه‌تون داشتم! با این خرج گرون، من و دو تا دخترم داریم کار می‌کنیم و بازم کم میاریم. به خدا به مرگ خودم راضی شدم.»

◼️متن کامل این گزارش را در لینک زیر بخوانید:


https://shorturl.at/YvI2h


#اشتغال_زنان #بی‌ثبات‌کاری_زنان
#اقتصاد_سیاسی_جنگ
#خشونت_سیستماتیک_علیه_زنان


@bidarzani

🔴 تداوم کارزار«سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در هفته صدوبیست‌وهشتم در ۵۷ زندان مختلف

⭕️ ابقای محسنی اژه‌ای تهدیدی جدی برای زندانیان و حقوق بشر در ایران است.

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در آستانه ۱۸ تیر، سالروز جانباختن دانشجویان در ۱۸ تیر ۱۳۷۸، یاد جانباختگان راه آزادی و برابری را گرامی می‌دارد. روزی که اعتراض دانشجویان توسط حاکمیت سرکوب شد و کوی دانشگاه را به خاک و خون کشیده.

طبق آمار منتشر شده حکومت نامشروع «ولایت فقیه» از ابتدای تیر ماه تا کنون دستکم ۱۵ تن را به دار آویخته است و برای تعدادی از زندانیان جرایم عمومی و سیاسی حکم غیرانسانی اعدام را صادر کرده‌است.

هفته گذشته قاضی صلواتی برای زندانی زن سیاسی محبوس در بند زنان اوین، ارغوان فلاحی، حکم قرون وسطایی اعدام صادر کرد. این حکم در حالی توسط این قاضی بدنام صادر شده که روند پرونده در شرایط ناعادلانه و زیر فشار نهادهای امنیتی طی شده است.
همچنین برای تعدادی از بازداشتی‌های قیام دی ۱۴۰۴ حکم اعدام صادر شده است؛ که می‌توان به حکم اعدام کمال خان‌بهایی در زندان چوبیندر قزوین اشاره نمود. همچنین  وحید خان‌صنمی محبوس در زندان تهران بزرگ در یک روند ناعادلانه به اعدام محکوم شد و برای ارعاب جامعه یک زوج به نام‌های مهدی نظر و مهناز چاردولی ظالمانه به اعدام محکوم شدند.

این احکام غیر انسانی در حالی صادر می‌شود که اخیراً محسنی اژه‌ی رئیس قضایه حکومتی مجدداً توسط حاکم خودکامه مجتبی خامنه‌‌ای  بر منصب خود ابقا شد. اژه‌ای کارنامه‌ای سراسر نقض حقوق بشر دارد و در چهار سال اخیر رکورد بیشترین احکام اعدام را در سه دهه اخیر از آن خود کرده‌است.

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» ضمن محکومیت احکام ناعادلانه اعدام، تمامی مجامع بین‌المللی و وجدان‌های بیدار را نسبت به واکنش به فاجعه‌انسانی که در زندان‌های ایران در حال روی دادن است فرا می‌خواند. احکام اعدام  در اصل در پشت‌ درب‌های بسته و با فشار و شکنجه‌های روحی و جسمی در اتاق‌های بازجویی صادر می‌شود. لذا بر همگان ضروری است به هر شکل ممکن اقدامی جدی برای فشار بر حکومت جهت رعایت اصول دادرسی عادلانه به ویژه برگزاری علنی دادگاه‌هایی که اتهامات مطروحه در آن منجر به سلب حیات و حکم اعدام می‌شود، انجام گیرد.

در پایان لازم به ذکر است در این مدت بسیاری در حمایت از کارزار برای ما محتوا تولید کرده‌اند یا خواسته‌اند محتوای نه به اعدام خود از طریق «کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام»  منتشر گردد. کارزار سراسری و متعلق به تمام زندانیان اعتصابی با تمام گرایش‌هاست و بنابراین خواسته‌اش فراگیر و فراتر از گروه‌ها، احزاب و جریان‌هاست. علاوه بر این مطالب متعددی برای صفحات کارزار ارسال می‌شود. اگر ما در صفحات مجازی کارزار محتواهای ارسالی را بازنشر نکرده‌ایم، دلیلش اولاً این است که تا این کارزار فراتر از گروه‌ها و گرایش‌های سیاسی، متعلق به تمام اعضا و حامیانش و مخالفان اعدام بماند. دلیل دوم آن است که هدف اصلی صفحات کارزار در فضای مجازی اطلاع‌رسانی بیانیه‌های هفتگی و ایجاد آرشیوی از این بیانیه‌هاست. ما از حامیان کارزار و تمامی مخالفان اعدام به خاطر تولید محتواها و حرکت‌های مترقی ضداعدام و مدافع حق زندگی سپاسگزاریم و دستان همگی را به مهر می‌فشاریم.

بی‌شک با مقاومت وهمبستگی جمعی علیه اعدام ما پیروز خواهیم شد!

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» سه‌شنبه ۱۶ تیر ۱۴۰۵ در هفته صدوبیست و هشتمین هفته در ۵۷ زندان زیر در اعتصاب غذا هستند:

زندان اوین (بند های زنان و مردان)، زندان قزلحصار (واحدهای ۲ و ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بندهای زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل‌آباد شیراز (بندهای زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بندهای زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد (بندهای زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بندهای مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران، زندان ایلام و زندان کرمان.

هفته صدوبیست‌وهشتم
شانزدهم تیرماه ۱۴۰۵
#کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام


#کارزار_سه_شنبه_های_نه_به_اعدام
https://x.com/n_t_e_t

#ارغوان_فلاحی، زندانی سیاسی ۲۵ ساله، از سوی شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی صلواتی به اعدام محکوم شد.

ارغوان همانند امیرحسین اکبری‌منفرد، محمد اکبری‌منفرد و بیژن کاظمی، تحت شکنجه جهت اخذ اعترافات اجباری درباره‌ی دو قاضیِ ترور شده، محمد مقیسه و علی رازینی قرار گرفت.

او پس از ماه‌ها قرارگیری در سلول‌های انفرادی، ارتباط ناچیز و محرومیت از حق تماس پیوسته با خانواده، عدم دسترسی به وکیل و تشکیل پرونده‌ای سنگین جهت ارسال به دادسرای جنایی، به اعدام محکوم شده است. در ماه‌هایی که دستگاه قضاییِ مرگ، به صدور حکم و اجرایی کردن احکام اعدامِ زندانیانِ مجاهد پرداخته است، نگرانی پیرامون جان ارغوان فلاحی، دو چندان است. صدایش باشیم.

#جان‌ها_و_نام‌ها
@hydramediairan

🔴 تداوم کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در ۵۷ زندان مختلف در هفته صدوبیست‌وهفتم

ماشین اعدام و سرکوب حکومت مستبد حاکم همچنان به کار خود ادامه می‌دهد و روزانه شاهد اعدام زندانیان سیاسی و زندانیان جرایم عمومی در سراسر کشور هستیم.

دستگاه قضائیه حکومتی اعلام کرده است که از آغاز جنگ اخیر تاکنون، ۳ هزار و ۲۹۲ نفر را به اتهام «همکاری با دشمن» بازداشت کرده است. این آمار در شرایطی منتشر می‌شود که پس از سرکوب اعتراضات سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴ توسط نیروهای نظامی و امنیتی، روند برخورد با معترضان وارد مرحله تازه‌ای شده و بخش زیادی از دستگیرشدگان در معرض صدور احکام اعدام یا زندان‌های طولانی‌مدت هستند.

دادستان ساری گفته ۷۰۰ پرونده علیه معترضان دی‌ماه تشکیل شده، علم‌الهدی امام جمعه فاسد مشهد نیز از هزارها پرونده برای دستگیرشدگان قیام دی‌ماه خبر داده است.

آمار اعدام‌ها در خردادماه سال جاری به حدود ۱۴۰ تن بالغ می‌شود.

کارنامه این حکومت پر از نقض گسترده و آشکار حقوق بشر و استفاده از اعدام به عنوان ابزاری برای سرکوب و ارعاب است. هزاران خانواده در ایران داغدار عزیزانی هستند که در فرآیندی غیر انسانی قربانی اراده سرکوبگر حکومت شده‌اند. در این میان صدای پدری که می‌پرسد : «مزار پسرم کجاست؟» صدایی است که از عمق رنج و بی‌عدالتی برمی‌خیزد؛ پرسش پدر وحید بنی‌عامریان، زندانی سیاسی که به همراه پنج زندانی سیاسی دیگر در فروردین‌ماه امسال در زندان قزلحصار اعدام شد، و دیگر خانواده‌هایی که جسد فرزندانشان را به آن‌‌ها تحویل ندادند تنها یک مطالبه شخصی نیست، بلکه فریاد بسیاری از دادخواهان است که حتی از حق ابتدایی دانستن محل دفن عزیزانشان محروم شده‌اند. این محرومیت ادامه مجازات پس از مرگ و نقض آشکار کرامت انسانی است. جایی که رنج نه پایان می‌یابد و نه حتی اجازه سوگواری می‌یابد.

در مقابل این سرکوبگری‌ها و بربریت قرون وسطایی صدای زندانیان در کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» همچنان بلند است. آنان بدون توقف هر سه‌شنبه یادآوری می‌کنند که مجازات اعدام باید لغو شود و آزادی و برابری در ایران برقرار گردد.

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» سه‌شنبه ۹ تیر ۱۴۰۵ در هفته صدو بیست و هفتم در ۵۷ زندان زیر در اعتصاب غذا می‌باشند:

زندان اوین (بندهای زنان و مردان)، زندان قزلحصار( واحدهای ۲ و ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بندهای زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل‌آباد شیراز (بندهای زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بندهای زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد (بندهای زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بندهای مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران، زندان ایلام و زندان کرمان.

هفته صد‌وبیست‌وهفتم
سه‌شنبه ۹تیر ۱۴۰۵
#کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام

#کارزار_سه_شنبه_های_نه_به_اعدام
#نه_به_اعدام


@no_to_execution_tuesdays
https://t.me/No_To_Execution_Tuesdays
https://x.com/n_t_e_t