🟣 #بیدارزنی: سقوط اقتصادی زنان در خلال جنگ‌ها (بخش اول)

گزارشی از وضعیت زنان کارگر، بی‌ثبات‌کار، دانشجو و دستفروش


گزارش پیش‌رو بخش نخست از بررسی وضعیت زنان کارگر و بی‌ثبات‌کار از تاریخ ۲۲ دی‌ماه ۱۴۰۴ تا اردیبهشت ۱۴۰۵ است.

در این یادداشت، علاوه بر بررسی وضعیت عینی معیشت و ساختار امنیت زنان در خلال جنگ، با چهار زن ساکن در شهرهای تهران، زنجان، یزد و کرج گفتگوهایی صورت گرفته است. زنانی که به واسطه‌ی طبقه اجتماعی و یا سایر محرومیت‌ها و تبعیض‌های جنسیتی، افزایش فقر و افول کیفیت‌های زندگی‌شان در هیچ آمار رسمی‌ای قرار نمی‌گیرد!
 
◼️به جهت حفظ امنیت این افراد، نام کامل آنان نزد رسانه محفوظ است و نام کوچک و اختصار نام خانوادگی‌شان، درج شده است.

از متن: «پنج سال بود برای گرفتن طلاق دوندگی می‌کردم، اذیت‌ام کرد، کتک‌ام زد؛ دخترهام رو به قصد مرگ، کتک می‌زد، خرجی نمی‌داد و آخر سر هم بدون اینکه طلاقم بده گذاشت رفت. برادر شوهرم میگه انگاری رفته عراق و همون‌جا هم مونده. نمی‌دونم. مُرده و زنده‌اش برام فرقی نمی‌کنه. این خامنه‌ای بی‌شرف رو که زدن کُشتن، جاش خیلی نزدیک محل کار من بود. از موج انفجارش ساختمون‌های سرِ نبشِ جمهوری همه ریخت پایین. توی تولیدی، 16 نفر بودیم. از هفته‌ی اول جنگ 12 نفر رو اخراج کردن. من موندم و 3 تا زن دیگه. صاحب‌کار پنجاه روز تمام به ما نگفت که بیایم سرکار. گفت شما چهار تا هم قدیمی هستین که نگه‌تون داشتم. اگه جایی کار بود برید، اگه نه هیچ تضمینی ندارم بگم کی تولیدی رو باز می‌کنم! ما هم بی‌کس و بی‌کار بودیم. وقتی تولیدی‌های راسته‌ی جمهوری ببندن، یعنی عملا جایی خیاط و سِری‌دوز نمی‌خواد. دو هفته‌ی اول جنگ رو با ته‌مونده‌ی حساب سَر کردم. اما دیگه کرایه‌ی خونه‌ی دو ماه گذشته که نداشتم بدم، داشت به ماه سوم می‌رسید. ستایش، دختر بزرگم یه تیبا داره. ناخون کاره و توی آرایشگاه کار می‌کنه. اون هم با تعطیلی سالن‌های زیبایی بیکار شده بود. به این نتیجه رسیدیم دو تایی توی اسنپ کار کنیم. ستایش صبح تا ظهر مسافرکشی می‌کرد و من ظهر تا 10 شب. نگم برات که چه مسافرهای مردِ بی‌وجدانی گیر آدم میفته. خلاصه بدون گرفتن عیدی و پاداش و حقوق اسفند و فروردین، بعد پنجاه روز بهم زنگ زدن که برگرد بیا تولیدی برای کار. ما که قرارداد و بیمه نداریم. کل دل خوشی‌مون کارای شب عید و تولیدی بالا و پاداش‌مون بود. که اونم امسال نگرفتیم. حقوق منم همون مثل قبل هست. صاحب‌کار، هزار تومن هم اضافه نکرد. تازه هر روز منت سرمون میذاره که همه بیکار شدن، شما باید ممنون من باشین که نگه‌تون داشتم! با این خرج گرون، من و دو تا دخترم داریم کار می‌کنیم و بازم کم میاریم. به خدا به مرگ خودم راضی شدم.»

◼️متن کامل این گزارش را در لینک زیر بخوانید:


https://shorturl.at/YvI2h


#اشتغال_زنان #بی‌ثبات‌کاری_زنان
#اقتصاد_سیاسی_جنگ
#خشونت_سیستماتیک_علیه_زنان


@bidarzani