مقصر گرانی مسکن، مهاجر نیست!

ویدئو و گزارش ارسالی به بیدارزنی


«پیروزی حزب چپ آلمان، Die Linke، در انتخابات مجلس نمایندگان برلین نه تنها یکی از مهم‌ترین تحولات سیاسی این شهر در سال‌های اخیر بلکه رویدادی مهم برای تمام نیروهای اجتماعی پیشرو است. در زمانه‌ای که در آلمان نگرانی‌ها از قدرت‌گیری حزب راست افراطی آلترناتیو برای آلمان افزایش یافته، حزب چپ با حدود ۲۵ درصد آرا به قوی‌ترین نیروی پارلمان ایالتی تبدیل شد. در مرکز این پیروزی، الیف ارالپ قرار دارد؛ وکیل، فعال ضدنژادپرستی و سیاستمداری با پیشینه‌ی مهاجرت. او در حوزه‌هایی مانند مهاجرت، زنان و برابری، تنوع، مبارزه با نژادپرستی و تبعیض فعالیت کرده است. ارالپ همچنین سال‌ها در جنبش‌های ضدنژادپرستی و علیه اخراج و رانده‌شدن ساکنان از محله‌هایشان فعالیت کرده است.

کارزار انتخاباتی حزب چپ بر مسئله‌ی مقرون‌به‌صرفه شدن مسکن و همه‌شمول بودن شهر تمرکز داشته است. خود الیف در محله‌ی کرویتسبرگ، یکی از کانون‌های تاریخی مبارزه علیه گرانی اجاره و تغییر ترکیب اجتماعی محله‌ها، فعالیت داشته است.

کارزار انتخاباتی حزب چپ از ابزاری قدیمی اما مؤثر بهره برد: رفتن به محله‌ها و زدن درِ خانه‌ها. ارالپ شخصاً در چند محله در این کارزار شرکت کرد. آموزش داوطلبان نیز بر گفت‌وگوی کوتاه و مستقیم با ساکنان متمرکز بود.

در برابر روایت راست افراطی که مهاجران را عامل فشار بر خدمات عمومی و بازار مسکن معرفی می‌کند، ارالپ و Die Linke بر ریشه‌های اقتصادی و سیاست‌گذاری بحران تأکید می‌کنند: کمبود مسکن اجتماعی، خصوصی‌سازی، گرانی اجاره و ضعف سرمایه‌گذاری عمومی.
رأی بالای ارالپ در شرایط عروج نیروهای راست‌گرا در سراسر جهان به ما یادآوری می‌کند که چگونه تجربه‌ی خانواده‌ی مهاجر، فعالیت ضدنژادپرستانه، کار اتحادیه‌ای، مبارزه برای مسکن و سیاست برابری می‌تواند به بسیج توده‌ای از پایین راه یابد وموضوعاتی هستند که مستقیماً با زندگی بسیاری از #زنان_طبقه‌ی_کارگر و #مهاجر پیوند دارند به جای نفرت‌افکنی علیه مهاجران موضوع سیاست‌ورزی شوند.
جشن انتخاباتی Die Linke نیز این پیوند را به شکلی نمادین نشان داد. در میان حاضران و از آن جمله فعالان کورد و ایرانی‌تبار شعار «ژن، ژیان، ئازادی» سر داده شد، شعار جنبشی که جامعه‌ی ایران را برای همیشه از شهریور ۱۴۰۱ دگرگون کرد. حضور این شعار در جشن پیروزی یک حزب چپ در برلین، یادآور پیوندهای فراملی جنبش‌های زنان، مهاجران و نیروهای چپ است. آنچه در ۲۰ سپتامبر تغییر کرده، پیش از هر چیز وزن سیاسی یک گفتمان است: گفتمانی که مسکن را حق، مهاجران را بخشی از شهر، و مبارزه با نابرابری را در مرکز سیاست شهری قرار می‌دهد.»


@bidarzani