خوانش هستی و زمان؛
۴- پروا به مثابه هستی دازاین؛ بگو نگران چه هستی تا بگویم که هستی (حضوری و آنلاین)
به‌هدایت احسان پویافر
از ۲۲ تیر ۱۴۰۵، دوشنبه‌ها: ساعت ۱۸ تا ۲۰(۵ جلسه)
آدمی هستی خود را در حالوهواهایی می‌یابد، دلهره یکی از آن حالوهواهایی است که هستی آدمی را آشکار می‌کند، دلهره امکان چرخشی‌ست از فراموشی هستی به سوی یاد و تفکر به هستی. دلهره هستن-توانستن آدمی را با رخداد اصابت‌کننده به او بیدار می‌کند. دلهره همچون ترس، ترس از یک چیز مشخص نیست که با شیوه و مکانیسمی بتوان آن را رفع کرد یا با آن کنار آمد، بلکه در آن کلیت مناسبات جهان دلهره‌آور می‌شود. این کلیت دلهره‌آور می‌تواند پرسش هستی-زندگی را در کلیتش ممکن سازد. …به‌قول هایدگر حالی که در دلهره بر ما می‌رود، در خانه خویش نبودن است، یعنی کلیت امر مأنوس، نامأنوس گشته است.
اطلاعات بیشتر👇
Post #1092
1.38K
