چند نفر از بچه‌ها درباره استرس این روزها نوشته بودند.
می‌خوام یه نکته مهم رو باهاتون در میون بذارم.
وقتی شرایط سخت میشه، طبیعیه که استرس هم بیشتر بشه.
اما توی این وضعیت، دو چیز رو نباید فراموش کنید:
هدفتون و شرایطی که باهاش هدف‌گذاری کردید.
فرض کنید از اول نشستید و منطقی فکر کردید.
گفتید من می‌خوام مثلا اطفال قبول بشم.
چرا؟
شاید چون به کار با بچه‌ها علاقه دارم.
شاید چون دوره تخصصش کوتاه‌تره.
شاید چون بعداً می‌تونم راحت تر فلوشیپ مورد علاقه‌ام رو برم.
شاید هم چون با شرایط زندگی و خانوادگی من سازگارتره.

بعد شرایط خودتون رو هم در نظر گرفتید.
مثلاً اینترن بودید و کشیک داشتید.
یا طرح بودید و وقت زیادی برای درس خوندن نداشتید.
پس به این نتیجه رسیدید که با ساعت مطالعه‌ای که دارم، این هدف هم منطقیه و هم دست‌یافتنی.
تا اینجا همه چیز درست پیش رفته.
اما وسط مسیر یه اتفاق می‌افته...
یکی از دوستاتون دنبال یه رشته دیگه می‌ره.
یکی دیگه توی آزمون ها درصدهای بالاتری می‌زنه.
یکی مرخصی گرفته و روزی ۱۲ ساعت درس می‌خونه.
و شما شروع میکنید خودتون را باهاش مقایسه کردن و کم کم بهم ریختن از لحاظ روحی.
کم‌کم یادتون می‌ره اصلاً چرا این هدف رو انتخاب کرده بودید.
از اینجا به بعد، استرس دیگه از آزمون نیست؛
از مقایسه است.
مقایسه‌ای که هیچ‌وقت شرایط دو نفر رو کنار هم نمی‌ذاره.
واقعیت اینه که درمان این استرس، نه دست من هست، نه مشاور، نه هیچ‌کس دیگه.
فقط خودتون می‌تونید با برگردوندن ذهنتون به منطق اولیه تصمیم‌گیریتون آروم بشید.
از خودتون بپرسید:
من روز اول، با چه منطقی این مسیر رو انتخاب کردم؟
اگر اون منطق هنوز پابرجاست، چرا باید امروز خودتون رو با کسی مقایسه کنید که اصلاً شرایطش با شما یکی نیست؟
این موضوع فقط برای آزمون نیست.
خیلی‌ها بعد از شروع رزیدنتی هم همین اشتباه رو تکرار می‌کنن.
مثلاً کسی با خودش تصمیم گرفته بود که اولویتش آرامش، خانواده یا زودتر وارد بازار کار شدنه.
اما چند ماه بعد فقط درآمد یا رشته دیگران رو می‌بینه و یادش می‌ره خودش چرا این مسیر رو انتخاب کرده بود.
یا حتی در ازدواج...
آدم با یک‌سری معیارها انتخاب می‌کنه؛
آرامش، اخلاق، همراهی، هم‌فکری...
بعد از مدتی، خودش رو با زندگی‌های ویترینی شبکه‌های اجتماعی مقایسه می‌کنه و فراموش می‌کنه اصلاً دنبال چه چیزی بوده.
به نظرم یکی از مهم‌ترین مهارت‌های زندگی اینه که:
قبل از هر تصمیمی، معیارهای خودت رو دقیق انتخاب کنی؛
اما بعد از تصمیم گرفتن، هر روز اون معیارها رو عوض نکنی.
ما ها معمولاً آدم‌های بسیار رقابت‌طلبی هستیم و نتیجش میشه میخوایم همه جا اول شیم حتی توی زمین بازی که ربطی به ما نداره.
این ویژگی، اگر کنترل نشه، تبدیل می‌شه به یک چرخه بی‌پایان از مقایسه.
و مقایسه، وقتی بدون در نظر گرفتن شرایط و اهداف خودت باشه، فقط استرس تولید می‌کنه؛ نه پیشرفت.
پس این روزها، هر وقت دیدید دارید خودتون رو با بقیه مقایسه می‌کنید، یک لحظه مکث کنید و فقط یک سؤال از خودتون بپرسید:
«آیا دارم خودم رو با معیارهای خودم می‌سنجم، یا با زندگی دیگران؟»
اگر جواب سؤال دوم باشه، احتمالاً مشکل از درس خوندنتون نیست؛ از اینه که منطق اولیه‌ی تصمیم‌هاتون رو فراموش کردید.

🖇 @BeyondPapers