🔴 نبرد با جهان تا لحظه خودکشی
✍ مرضیه حاجی هاشمی

🗒 «ترامپ» پس از ناکامی در دستیابی به توافق با «جمهوری اسلامی» بر سر تنگه هرمز و برنامه هسته‌ای ایران، مرحله تازه‌ای از فشار را اعلام کرده است، فشاری که خود آن را «D-Day اقتصادی» و «کوبنده‌ترین عملیات اقتصادی» علیه یک کشور نامیده است. هدف اعلام‌شده این مرحله، صرفاً تشدید تحریم‌های موجود نیست؛ بلکه بستن مسیرهای تنفس اقتصادی جمهوری اسلامی ــ از قاچاق نفت و خطوط سوآپ گرفته تا انتقال پول، صرافی‌ها، ثبت کشتی‌ها و شرکت‌های پوششی ــ و وادار کردن سایر کشورها به مشارکت در انزوای اقتصادی ایران است.

⬅️ اما انتخاب واژه D-Day از سوی ترامپ از نظر تاریخی بسیار معنادار است، چون D-Day در حافظه سیاسی و نظامی آمریکا فقط به معنای «یک فشار بزرگ» نیست؛ بلکه اشاره‌ای است به آغاز یک عملیات تعیین‌کننده که قرار بود موازنه جنگ علیه نازی ها را به‌طور برگشت‌ناپذیر تغییر دهد. «روز دی» ششم ژوئن ۱۹۴۴، روز آغاز حمله بزرگ متفقین به «نرماندی» فرانسه علیه آلمان «نازی» بود که بخش بزرگی از اروپای غربی را در اشغال داشت.

⬅️ گزارش شده در آن روز نزدیک به ۱۶۰ هزار نیروی متفقین از راه دریا و هوا وارد نرماندی شدند، بیش از ۵۰۰۰ کشتی در عملیات مشارکت داشتند، حدود ۱۳ هزار هواپیما از عملیات پشتیبانی کردند، نیروهای هوابرد آمریکا و بریتانیا پیش از فرود نیروهای دریایی در پشت خطوط آلمان فرود آمدند و نیروهای متفقین در پنج ساحل اصلی پیاده شدند. البته آلمان از پیش در جبهه شرقی، نیروی هوایی و صنایعش زیر بمباران قرار داشت و وضعیت اقتصادی و نظامی آن به‌شدت فرسوده شده بود.

⬅️ اهمیت D-Day این بود که آغاز پایان بود، نه خودِ پایان. بعد از فرود ۶ ژوئن، جنگ هنوز حدود ۱۱ ماه ادامه داشت. متفقین باید از نرماندی عبور می‌کردند، خطوط آلمان را می‌شکستند، فرانسه را آزاد می‌کردند و سپس به سمت آلمان پیش می‌رفتند. آلمانی که در آن زمان نازی ها متکی به دو عنصر گمان می بردند دست برتر را در نبرد دارند، یکی تجهیزات نظامی گسترده ای که تولید کرده بودند و دیگری انرژی سیاسی و روانی که الهیات سیاسی شورمندانه آخرالزمانی به آنها می داد.

⬅️ در مورد نخست، برتری نظامی آنها در اشغال فرانسه به واقع حاصل یک قمار نظامی بود (که اینجا مجال شرح آن نیست) و بسیاری از ارزیابی‌ها فرانسه را از نظر قدرت نظامی در موقعیت بهتری برآورد کرده بود؛ بنابراین سقوط فرانسه جاصل قدرت عظیم‌تر آلمان نبود؛ ولی این توهم را ایجاد کرد، نازی ها را در ادامه مسیر مصمم ساخت و افسانه شکست ناپذیری نظامی خود را باور کردند.

⬅️ و اما در مورد دوم، «مارک لیلا» تصریح می کند که عده ای  در آلمان پس از تجربه جنگ جهانی اول و شکستِ خوش‌بینی هایشان، به سمت برداشت‌های رادیکال الهیاتی و آخرالزمانی از سیاست رفتند؛ بدین معنا که سیاست دیگر صرفاً اداره جامعه نبود؛ بلکه به تلاش برای یک گسست نجات‌بخش از جهان موجود بدل شد. برای رادیکال های آخرالزمانی، اصطلاح «رایش سوم» حامل یک زمان شناسی تاریخی- نجات بخشی بود، نجات بخشی که نوید ورود به به یک دوران جدید و نهایی در تاریخ آلمان بود.

⬅️ در یک ساخت قدرت معمول، رهبر اعلام می کند که من برنامه‌ای برای اصلاح کشور دارم و نتایج عملکرد آن برنامه قابل ارزیابی است؛ اما در الهیات سیاسی آخرالزمانی، رهبر می‌تواند به چیزی بسیار بزرگ‌تر تبدیل شود. او چنین می نماید که من کسی هستم که تاریخ را از انحطاط نجات خواهم داد. در اینجا شکست سیاسی دیگر فقط شکست یک حکومت یا سیاست نیست؛ بلکه شکست تاریخی و وجودی تلقی می‌شود و پیروزی نیز دیگر فقط پیروزی نظامی نیست؛ می‌تواند نشانه «حقانیت تاریخی» باشد.

⬅️ این دقیقاً همان چیزی است که به نازیسم امکان داد سیاست را به نوعی تجربه ایمانی جمعی در جهان معنایی هوادارانش تبدیل کند. در چنین جهانی، مصالحه و توافق  فقط یک تصمیم سیاسی تلقی نمی شود؛ بلکه خیانت به تاریخ تصور می شود. دشمن هم دیگر صرفاً رقیب نیست و تبدیل می‌شود به مانع تحقق رسالت تاریخی و این یکی از خطرناک‌ترین اشکال حکومت در جهان است که برای آن، نبرد با جهان تا لحظه خودکشی ادامه دارد.

@M_Hajihashemi_iran1
https://t.me/beshnofekrkon/2995