یادگار عصمت غمگین اعصار

#یاداشت۷۲

دلبر بیگانه صورت مهر دارد در نهان
گر زبانش تلخ گوید قند دارد در دهان

از درون سو آشنا و از برون بیگانه رو
این چنین پر مهر دشمن من ندیدم در جهان

چونک دلبر خشم گیرد عشق او می گویدم
"عاشق ناشی مباش و رو مگردان، هان و هان"

راست ماند تلخی دلبر به تلخی شراب
سازوار اندر مزاج و تلخ تلخ اندر زبان

پیش او مردن به هردم از شکر شیرین‌تر است
مرده داند این سخن را، تو مپرس از زندگان

شاد روزی کین غزل را من بخوانم پیش عشق
سجده‌ آرم بر زمین و جان سپارم در زمان

مرغ جان را عشق گوید : " میل داری در قفص؟"
مرغ گوید : " من تو را خواهم قفص را بردران"
 


مولانا جلال الدین محمد بلخی
غزلیات شمس به تصحیح بدیع الزمان فروزانفر جزو چهارم چاپ سوم انتشارات امیر کبیر : ۱۳۶۳  ص۱۸۷

#هشت_مهر_روز_بزرگداشت_مولانا_گرامی_باد

🌺🌺🌺


https://t.me/palize_parsi

#یاداشت۷۱

آن آهن تفته‌ام که جوشم بردند
آن کهنه درایم۱ که خروشم بردند

چون خار ترنجبین درین عالم تلخ
نیشم بگذاشتند و نوشم بردند


حکیم رکنای کاشانی، به نقل از تذکرهٔ نصرآبادی، به تصحیح وحید دستگردی، کتابفروشی فروغی: ۱۳۵۲، ص ۲۱۶
___
۱. درای: زنگ و جرس


https://t.me/palize_parsi

یادداشت شماره ۱۳۶۵

ساقیا تو تیزتر رو این نمی‌بینی که بس
می‌دود اندر عقب انديشهای لنگ ما

در طرب اندیشها خرسنگ باشد جان‌گداز
از میان راه برگیرید این خرسنگ ما

کلیات شمس تبریزی، به تصحیح بدیع الزمان فروزانفر، جزء اول، چ سوم، انتشارات امیرکبیر، تهران: ۱۳۶۳ ص ۹۴

@barebaaghedaanesh

#یاداشت۷۰

از گریه اگر چه یار همدم نشود
آن نیست کزو درد دلی کم نشود

از گریهٔ ابر خارِ خشک اندر باغ
ز آتش برهد اگر چه خرَّم نشود


میرابوالحسن فراهانی
تذکره مجمع النفایس، سراج الدین علی خان(آرزو)، دکتر زیب النساء علی خان(سلطان علی)، انتشارات مرکز تحقیقات فارسی ایران و پاکستان _ اسلام آباد: ۱۳۸۳، ص۸۶


https://t.me/palize_parsi

لطف آیت جان پیامنی است.

مرثیه


داشتم مایه‌ی جانی ز من ایام ربود
چون بشد جان پس ازین عمر کجا خواهد بود؟

این چه ابریست کزو بر سرِ ما غم بارید
واین چه زهریست که ایام به ما بر پیمود؟

نوبهارِ همه آمد گل هر باغ شکفت
آه دردا که نخواهد گل ما روی نمود

شاخ اومید مرا بخت چه بی‌گاه شکست
کِشتِ سرسبز مرا چرخ چه بی‌گاه درود

حیف آن سرو نبالیده که چرخش بفکند
غُبن آن غنچه‌ی نشکفته که بادش بربود

گَرد بر جای تو می‌بینم و آن روز مباد
که بگویند که شد تازه گلت گردآلود

من و بر خاک تو چون خاک نریزم بر سر
دل و این آتش، چونم نرود بر سر دود

برکَنَم دیده و بر خاک درت اندازم
روی تو چون نتوان دیدن از دیده چه سود

گرچه جانم ز تو واماند بسی نیز نماند
کز گرانی سرم خاک تو خواهد آسود

آسمانی که بر آن روی نکو رحم نکرد
بر دل و جان منش رحم کجا خواهد بود؟





دیوان عتیقی، چاپ عکسی از روی نسخه‌ی خطی کتابخانه‌ی فاتح استانبول، به کوشش نصرالله پورجوادی و سعید کریمی، انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی، ۱۳۸۸ ص ۱۶۷

مردی که [هیچ]¹ جامه ندارد به اتفاق
بهتر ز جامه‌ای که در او هیچ مرد نیست!

۱. اصل: - هیچ. از ۷۶۶ به متن افزوده شد.
نقل از: روضة‌الناظر و نزهة‌الخاطر، نسخهٔ شمارهٔ ۵۸۷، کتابخانهٔ دانشگاه استانبول، برگ ۶۵ ر.

https://t.me/marif_Amin

#یاداشت۶۰


چه روح‌افزای و راحت‌باری ای باد
چه شادی‌بخش و غم‌برداری ای باد

کبوتروارم آری نامهٔ یار
که پیک نازنین‌رفتاری ای باد

به پیوند تو دارم چشمْ روشن
که بوی یوسف من داری ای باد

به سوسن‌بوی و توسن‌خوی تُرکم
پیام زار من بگزاری ای باد

بگوئی حال و باز آری جوابم
که خاموشِ روان‌گفتاری ای باد

به خاک پای او کز خاک پایش
سرم را سرمهٔ چشم آری ای باد

به زلف او که یک موی از دو زلفش
بدزدی و به من بسپاری ای باد

من از زلفش سخن راندن نیارم
تو بر زلفش زدن چون یاری ای باد

دلم زنهاری است آنجا، در آن کوش
که باز آری دل زنهاری ای باد

گر او نگذارد آوردن دلم را
درو آویزی و نگذاری ای باد

چنان پنهانی و پیداست سحرت
که خاقانی توئی پنداری ای باد


خاقانی، دیوان اشعار، به تصحیح ضیاءالدین سجادی، نشر زوار، ص۵۹۲


https://t.me/palize_parsi

یادداشت شماره ۱۳۶۴

چند گویی مرا که مذمومست
هر که او ذم زادبوم کند

آنکه از اصفهان بود محروم
چون تواند که ذم روم کند؟

دیوان جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، به تصحیح حسن وحید دستگردی، انتشارات سنایی، چ دوم، تهران: ۱۳۶۲ ص ۴۰۹

@barebaaghedaanesh

حکمت عملی

همه دوستی ورز با خلق؛ لیک
به دل، دشمن خویش دان، خلق را.

دیوان خاقانی، ویراسته میرجلال‌الدین کزازی، ج۲ ص ۱۰۸۶

@barebaaghedaanesh

آه از دل...

باری، کبوترا! تو ز من نامه‌ای ببَر،
نزدیکِ یار و پاسخش آور به سویِ من

دردِ دلم ببین؛ که دلم وصلجویِ اوست؛
آه! ای کبوتر! از دلِ سیمرغ‌جویِ من!

دیوان خاقانی، ویراسته میرجلال الدین کزازی، ج ۲ ص ۹۹۴

@barebaaghedaanesh

قول مقلوب

حالِ من و تو از من و تو دور نیست؛ زآنْک
تو آب، زیرِ کاهی و من کاه، زیرِ آب!

دیوان خاقانی، ویراسته میرجلال الدین کزازی، ج ۲ ص ۷۷۷

@barebaaghedaanesh

قسمتی از کلاس درس بنده است که آیت پیامنی گرامی و بانو سمانه عابدینی بزرگوار زحمت آن را کشیده‌اند.🌹

#آخر_شاهنامه
#مهدی_اخوان_ثالث
#راوی_مجید_دادفر

کارگاه «شنبه‌ها با بوستان»
دهم مردادماه ۱۴۰۵

ما
فاتحان شهرهای رفته بر بادیم
با صدایی ناتوان‌تر زانکه بیرون آید
از سینه
راویان قصه‌های رفته از یادیم
کس به چیزی یا پشیزی برنگیرد سکه‌هامان را
گویی از شاهی‌ست بیگانه
یا ز میری دودمانش منقرض گشته
گاهگه بیدار می‌خواهیم شد زین خواب جادویی
همچو خواب همگنان غاز
چشم می‌مالیم و می‌گوییم : آنک، طرفه قصر زرنگار
صبح شیرینکار
لیک بی مرگ است دقیانوس
وای ، وای ، افسوس

https://t.me/palize_parsi

#میراث
#مهدی_اخوان_ثالث
#راوی_مجید_دادفر

کارگاه «شنبه‌ها با بوستان»
دهم مردادماه ۱۴۰۵

پوستینی کهنه دارم من،
یادگاری ژنده پیر از روزگارانی غبارآلود.
سالخوردی جاودان مانند.
مانده میراث از نیاکانم مرا، این روزگارآلود.

https://t.me/palize_parsi

دل خاقانی

دل من دیگ سنگین نیست، ویحک!
که چون بشکست، بتوان بست عمدا،

بلورین جام را مانَد دل من؛
که چون شد رخنه، نپْذیرد مداوا.

همان، ص ۱۰۹۱

یک حسرت ساده

آنچه بایست، ندادند به من؛
وآنچه دادند، نبایست مرا.

همو، همان، ص ۱۰۸۷

خاقانی خلاق

بدان قرابه آویخته همی مانم،
که در گلو ببُرد موش ریسمانش را.

دیوان، چاپ کزازی ج۲ ص ۱۰۸۵

به شعر بلند مسعود سعد با خوانش زیبای بانو سمانه عابدینی گوش فرا دهید.🌹

و فرمود

زمانه بربود از من هر آنچه بود مرا،
به جز که محنت، کان نزد من همی پاید...

غمین نباشم، از ایرا خدای، عزوجل
دری نبندد تا دیگری بنگشاید

مسعود سعد سلمان، به تصحیح محمد مهیار، پژوهشگاه علوم انسانی، ج ۱، ص ۳۰۱


https://t.me/palize_parsi