Post #2829
247
آیت مرثیه داشتم مایه‌ی جانی ز من ایام ربود چون بشد جان پس ازین عمر کجا خواهد بود؟ این چه ابریست کزو بر سرِ ما غم بارید واین چه زهریست که ایام به ما بر پیمود؟ نوبهارِ همه آمد گل هر باغ شکفت آه دردا که نخواهد گل ما روی نمود شاخ اومید مرا بخت چه بی‌گاه شکست…
لطف آیت جان پیامنی است.